![\"attis_souson\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/attis_souson.jpg\")
Por suposto, os gustos son e deben ser diferentes entre si. Para min, a mellor \u00e9poca do ano desde o punto de vista gastron\u00f3mico \u00e9 o outono; para un vegano pode que sexa a primavera e o ver\u00e1n, cando florecen as hortas. Pero os amantes do outono gastron\u00f3mico temos un punti\u00f1o melanc\u00f3lico, unha querencia polas mesas nas que se come demoradamente e a conversa non se esgota nunca, e unha inmensa sensaci\u00f3n de conexi\u00f3n entre a proximidade do produto e o lugar no que estamos. Estes d\u00edas, coller os nosos boletus edulis no noso monte de Malpica (non do concello de Malpica) ou na inmensa posesi\u00f3n do pazo veci\u00f1o, chegar a casa e xantarnos o mesmo fermoso bosque \u00e9 unha tolemia.\nSen embargo, por alg\u00fan motivo que non me acabo de explicar (ou si) observo moitas veces nestes xantares de caza que se busca un Ribera del Duero ou un Rioxa para acompa\u00f1ar estes contundentes pratos. A explicaci\u00f3n, para min, est\u00e1 en que isto se asume como unha gastronom\u00eda popular, si, pero con certos toques m\u00e1is refinados que co cocido e, polo tanto, b\u00fascase dignificar o prato a trav\u00e9s da procura dun compa\u00f1eiro que estea \u00e1 altura. E si, os vi\u00f1os galegos est\u00e1n moi ben “pero onde est\u00e9 un Ribera!” (cito aqu\u00ed frase de outros, non \u00e9 o que penso eu).
\nDesde o punto de vista gastron\u00f3mico, sen embargo, \u00e9 un craso erro, especialmente se falamos de caza maior. Xabar\u00edn, corzo, cervo, son carnes moi magras: o saboroso deles \u00e9 precisamente, o virtuosismo da coci\u00f1eira ou coci\u00f1eiro en elaboraren preves contundentes que permitan humidecer estas carnes antes de degustalas. E a\u00ed \u00e9 onde entra o erro xeral: precisamente para a gastronom\u00eda de caza, os vi\u00f1os galegos son especialmente axeitados, especialmente os tintos con certa acidez. Esa acidez vai refrescar o padal e vai facer o xantar de caza moito m\u00e1is lixeiro, m\u00e1is cheo de sabores, m\u00e1is gostoso e apetecible.
\nVolv\u00edmolo confirmar, por en\u00e9sima vez, esta fin de semana na gran Casa Aurelio de Santa Comba, diante dun pratazo de xabaril con fabas. Aurelio recomendounos un Attis Sous\u00f3n. Atenci\u00f3n a este tema: un tinto galego da costa (Attis est\u00e1 en Dena, Mea\u00f1o, no Saln\u00e9s) elaborado con esta variedade m\u00edtica, que d\u00e1 lugar a un vi\u00f1o dunha elegancia extrema. Con m\u00e1is corpo, por exemplo, que os espadeiros que xa se est\u00e1n a elaborar por al\u00ed e que tanto glosaba Cunqueiro, este \u00e9 un aut\u00e9ntico vi\u00f1azo cunha acidez absolutamente equilibrado que convirte un prato de caza nunha festa a\u00ednda m\u00e1is grande ca que de por si xa \u00e9. E, sobre todo, \u00e9 un varietal e un terroir \u00fanicos: este \u00e9 un vi\u00f1o que fala exactamente das s\u00faas vi\u00f1as.
\n\u00c9 s\u00f3 un exemplo, pero non me cabe d\u00fabida de que calquera bo tinto galego, especialmente Ribeira Sacra, Ribeiro ou R\u00edas Baixas, vai crear maridaxes coa caza espectaculares. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"