![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/miquel.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Moi pouca xente sabe isto: o mestre de xornalistas gastron\u00f3micos Miquel Sen leva hoxend\u00eda unha apacible (e desco\u00f1ecida) vida de descanso nunha casi\u00f1a bonita sobre o porto de Corme co seu fillo Mateo e a s\u00faa muller Bernadette. Desde ela estuda todos os ventos que baten neste Atl\u00e1ntico bravo e se marabilla de que a paisaxe, todos os d\u00edas, sexa distinta aos outros. Ten a cen metros da casa un petr\u00f3glifo da Idade do Ferro e a lonxa e o mercado a dous pasos. Desde al\u00ed, retirado das c\u00e1maras e das operetas gastron\u00f3micas, Miquel mant\u00e9n o seu sitio Gastronom\u00eda Alternativa<\/a>, demostraci\u00f3n patente de que Internet hoxe permite manter un sitio de referencia desde unha periferia mesmo dos mundos que Miquel Sen frecuentaba. <\/p>\n Miquel Sen \u00e9 para min unha referencia b\u00e1sica do xornalismo gastron\u00f3mico. Se en Galicia s\u00f3 temos un activo (Miguel Vila) e outro retirado, m\u00e1is orientado \u00e1 alimentaci\u00f3n que a gastronom\u00eda (Couselo), podemos dicir que no Estado espa\u00f1ol tampouco hai moitos m\u00e1is, polo menos xornalistas que merezan un respecto polo seu traballo. Lendo e escoitando a Miquel Sen eu te\u00f1o aprendido moito. Agardaba por este libro, Confieso que he comido<\/em>, unha sorte de memorias gastron\u00f3micas que van moito m\u00e1is al\u00f3, porque lonxe de ficar nun memorialismo c\u00f3modo e algo nost\u00e1lxico, Miquel Sen sabe, como xornalista, adobiar eses recordos do pasado con chamadas ao presente (ou ao pasado inmediato, ao boom medi\u00e1tico da gastronom\u00eda), ofrecendo claves luminosas para entender mellor un mundo e un sector, o da alta gastronm\u00eda, que el co\u00f1eceu en distintas fases de evoluci\u00f3n. Sen foi disc\u00edpulo de N\u00e9stor Luj\u00e1n, andivo de parranda e comidas con toda a gauche barcelonesa -non sei se divine<\/em> ou non- dos 60, 70 e 80 e co\u00f1eceu a transici\u00f3n entre un pa\u00eds pobre e atrasado a outro hedonista e inflado. Toda esa traza vital pl\u00e1smase en Confieso que he comido<\/em>. Falamos, polo tanto, dun libro para un lector intelixente que quere co\u00f1ecer a evoluci\u00f3n da gastronom\u00eda en Catalu\u00f1a e no Estado como cultura, pero tam\u00e9n das s\u00faas terribles tensi\u00f3ns e contradici\u00f3ns internas, esas que xa sabe moita menos xente e das que nunca se fala. Miquel, que sempre foi un tipo tan discreto como l\u00facido e socarr\u00f3n, foi dos primeiros en cuestionar, de maneira educada e culta, moito do que se agachaba baixo o mito de Ferr\u00e1n Adri\u00e1, no seu libro Luces y sombras del reinado de Ferr\u00e1n Adri\u00e0<\/em>, publicado en plena burbulla gastron\u00f3mica. <\/p>\n Confieso que he comido<\/em> \u00e9 unha reivindicaci\u00f3n da gastronom\u00eda que, para ser importante, debe ser moral e eticamente irreprochable; unha das cr\u00edticas m\u00e1is l\u00facidas de Sen \u00e9 o endeusamento actual dos coci\u00f1eiros, dalg\u00fans, e observar como sen ning\u00fan tipo de problema ceden a s\u00faa imaxe para a venda de alimentos precoci\u00f1ados de dubidosos valores nutricionais ou sanitarios. Claro que hai nostalxia, como \u00e9 de agardar, nostalxia dos grandes banquetes e das grandes experiencias, especialmente de aquela gastronom\u00eda que acaba sendo pilar de momentos claves dunha vida e de certo sentido cerimonial franc\u00e9s. Pero hai sobre todo unha \u00e9tica da gastronom\u00eda e unha desaz\u00f3n polo negocio constru\u00eddo ao redor dela. Dinse en Confieso que he comido<\/em> verdades como pu\u00f1os, pero non \u00e9 un libro revanchista, nin moito menos; son unhas memorias amables pero nas que puntos e comas est\u00e1n postos nos sitios nos que as verdades do autor se marcan. \u00c9 un libro para aquelas persoas que cren que \u00e1s veces hai que co\u00f1ecer as caras escuras dos pracer, para apreciar mellor as luminosas. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Moi pouca xente sabe isto: o mestre de xornalistas gastron\u00f3micos Miquel Sen leva hoxend\u00eda unha…<\/p>\n