![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/turner_2.jpg\")
<\/p>\nMr. Turner \u00e9 unha gran produci\u00f3n cinematogr\u00e1fica brit\u00e1nica ao redor dun dos grandes pintores ingleses de todos os tempos: William Turner. Son un declarado admirador da pintura de Turner desde hai moit\u00edsimos anos: da s\u00faa turbulenta visi\u00f3n dos amenceres e atardeceres, pero tam\u00e9n da plasticidade abrupta, misteriosa, dos seus mares e mari\u00f1as. Cando tes pintores de referencia supo\u00f1o que, en parte, \u00e9 porque compartes a s\u00faa visi\u00f3n a\u00ednda que ti non sexas quen de representalas. Pero hai unha ollada similar que crea a empat\u00eda. <\/p>\n
O filme, dirixido por Mike Leigh e interpretado brillantemente por Timothy Spall, capaz de outorgar clasicismo actoral a unha figura exc\u00e9ntrica, dif\u00edcil, “unha g\u00e1rgola”, como se define Turner a si mesmo no filme. A interpretaci\u00f3n \u00e9 tan veraz que Spall \u00e9 quen de crear certa naturalidade nunha figura que noutro actor ser\u00eda c\u00f3mica sen excusas. Unha sorte de ogro co que non \u00e9 desde logo nada doado empatizar. Cada vez menos g\u00fastame ese recurso de biopic de aproximarnos \u00e1 figura biogr\u00e1fica, convivir nos seus primeiros momentos de ascensi\u00f3n, sepultarse con el en abismos de drogas e alcol para despois redimirnos conxuntamente cando se vai achegando a final da metraxe. Con Turner non se pode empatizar, m\u00e1is al\u00e1 do seu asombro innato de xenio ante as marabillas naturais que o mundo ofrece. As s\u00faas relaci\u00f3ns contraditorias con personaxes que lle aman ou sobre os que debera exercer algunha responsabilidade fannos sentir a incomodidade. O se\u00f1or Turner non \u00e9 emp\u00e1tico. Pero non podes abandonar a pel\u00edcula, nin deixar de ver a interpretaci\u00f3n, nin agardar ao seguinte. O director non quere que sexamos c\u00f3mplices. Quere que sexamos espectadores. <\/p>\n
<\/p>\n
Pero tampouco o precisa. O filme \u00e9 tan bo que nos pode facer acompa\u00f1ar a un home de dif\u00edcil car\u00e1cter, certo ego\u00edsmo e crueldade sen necesidade de collelo da man; asumir a s\u00faa diferencia, a s\u00faa capacidade creativa, e compadecer a aqueles que vai deixando polo cami\u00f1o. <\/p>\n
A pel\u00edcula, adem\u00e1is, \u00e9 un aut\u00e9ntico luxo pict\u00f3rico, e aqu\u00ed o sobresa\u00ednte \u00e9 para Leigh e o seu director de fotograf\u00eda. Cada un dos planos est\u00e1 coidado ata o \u00faltimo detalle e a luz, e o seu volume, \u00e9 unha parte indistinguible da metraxe. Das mellores pel\u00edculas que te\u00f1o visto nos ultimos tempos. <\/p>\n