{"id":27015,"date":"2015-01-14T22:18:07","date_gmt":"2015-01-14T20:18:07","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=27015"},"modified":"2015-01-14T23:49:58","modified_gmt":"2015-01-14T21:49:58","slug":"ribera-del-duero-luces-e-sombras-do-enoturismo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2015\/01\/14\/ribera-del-duero-luces-e-sombras-do-enoturismo\/","title":{"rendered":"Ribera del Duero: luces e sombras do enoturismo"},"content":{"rendered":"
Unha fermosa rexi\u00f3n de vi\u00f1edos cunha deficiente visi\u00f3n do enoturismo<\/div>\n

Te\u00f1o o costume de querer co\u00f1ecer persoalmente os pagos e as terras nas que se fan os vi\u00f1os que me gustan. Co coche temos percorrido m\u00faltiples terroirs<\/em> europeos para comprender o car\u00e1cter e a singularidade dos vi\u00f1os. Xa que logo, te\u00f1o vivido moitas experiencias enotur\u00edsticas en denominaci\u00f3ns moi distintas. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Dentro da pen\u00ednsula, os vi\u00f1os do Douro, desde Portugal a Castela, par\u00e9cenme fant\u00e1sticos e son dos meus preferidos. As\u00ed que aproveitamos estes d\u00edas para co\u00f1ecer adegas e pagos interesantes da zona e para entender o territorio, o clima e a paisaxe que crean estes magn\u00edficos vi\u00f1os da ribeira do Douro. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Cal ser\u00eda a nosa sorpresa, cando nos decatamos de que as cousas non \u00edan ser f\u00e1ciles. Non \u00eda ser doado practicar un enoturismo de estrada, percorrendo e catando, ao longo da ma\u00f1\u00e1, vi\u00f1os interesantes. As adegas non parecen estar orientadas a esta posibilidade (malia a cantidade de publicidade que enfatiza este turismo de adega e estrada promovida pola D.O. e Castela e Le\u00f3n, ao estilo “Entre copas”). En moitas DOs de todo o mundo (Burdeos, Chianti, Borgo\u00f1a, Champagne, Douro, etc.) cando ti chegas a unha adega podes escoller diferentes tipos de actividades. Habitualmente \u00e9 posible realizar unha ou d\u00faas catas polas que se cobra un prezo m\u00f3dico. Unha das catas adoita conter os vi\u00f1os b\u00e1sicos (tres ou catro) e a outra permite co\u00f1ecer rarezas, anadas importantes, vi\u00f1os premium, etc. Se ti queres, tam\u00e9n hai a posibilidade de visitar a adega, e moitas veces comb\u00ednase a visita a adega cunha cata final (todo no mesmo prezo). Por suposto, un pode mercar os vi\u00f1os que lle gustaron na cata previa, etc. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Sen embargo, Ribera del Duero parece ancorada nun pa\u00eds dos anos 80. As adegas ofrecen como \u00fanico servizo enotur\u00edstico a visita \u00e1 adega, e iso \u00e9 algo notablemente inc\u00f3modo. Aparte do aburrid\u00edsimas que son habitualmente as visitas \u00e1s adegas (eu ch\u00e1molle a maldici\u00f3n do dep\u00f3sito de aluminio), os adegueiros non adoitan ser conscientes que para unha persoa media todo o que contan \u00e9 exactamente similar ao que conta o adegueiro da competencia. Cando un vai facendo enoturismo de estrada, adem\u00e1is, non pode percorrer todas as adegas: adem\u00e1is do suplicio intelectual, significar\u00eda limitar unha ma\u00f1\u00e1, por exemplo, a d\u00faas adegas. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

A mi\u00f1a sensaci\u00f3n foi que Ribera del Duero, como denominaci\u00f3n enotur\u00edstica, e malia a continua propaganda oficial, \u00e9 unha denominaci\u00f3n pensada para que cheguen \u00e1s adegas xubilados en autob\u00fas a mercaren a caixa de vi\u00f1o para a comu\u00f1\u00f3n dos seus netos. Non hai unha orientaci\u00f3n clara ao cliente. <\/p>\n

Como o mellor xeito de explicarme \u00e9 con exemplos, vou contar como foi o noso d\u00eda na Ribera del Duero: <\/p>\n

-Abad\u00eda Retuerta.<\/strong> Esta importante adega non est\u00e1 na denominaci\u00f3n, pero si no territorio. Chegamos \u00e1 adega e unha rapaza nos comeza a ensinar todos os vi\u00f1os, desde o b\u00e1sico (17 euros) ata vi\u00f1os de pago (55 euros, e ese nivel), pasando por alg\u00fans experimentos de vi\u00f1os doces combinados con doces de Oriol Ballaguer (35 euros). Cando nos remata de ensinar todo, pregunt\u00e1moslle se \u00e9 posible catar os vi\u00f1os e a rapaza me mirou rar\u00edsimo. “Non, pero pode compralos!”. Ficou toda extra\u00f1ada cando nos dimos media volta e marchamos. Lembraba no cami\u00f1o o que di Jorge, o en\u00f3logo de V\u00eda Romana: “para vender unha botella de vi\u00f1o hai que abrir outra”. <\/p>\n

-Matarromera.<\/strong> En Matarromera as d\u00faas rapazas que esperaban na recepci\u00f3n tur\u00edstica s\u00f3 dan acollida para a visita \u00e1 adega, dunha hora de duraci\u00f3n. “Pero no podemos catar os vi\u00f1os?”, pregunto pampo. “Non”. Cando marchamos, unha delas, moi sol\u00edcita, corre onda n\u00f3s para explicanos que a adega ten un bar de vi\u00f1os m\u00e1is adiante onde podo probalos. “Pero por copa ou nunha cata enol\u00f3xica?”, pregunto. “Non, non, por copa”. Ah, e me vou tomar seis copazos de vi\u00f1o para poder continuar, penso eu. <\/p>\n

-Bodegas Alejandro Fern\u00e1ndez.<\/strong> Despois de explicarme secamente a se\u00f1ora que o \u00fanico xeito de catar \u00e9 agardar ao final da visita guiada e al\u00ed “s\u00f3 se toma un vi\u00f1o b\u00e1sico” decido largarme para a seguinte. <\/p>\n

-Pago de Carraovejas. <\/strong>\u00c9 a mi\u00f1a adega m\u00edtica da zona. Cheguei al\u00ed o s\u00e1bado \u00e1s catro da tarde, xusto antes de que marcharan os de recepci\u00f3n para a s\u00faa casa (???). Sabedor de que hai moita especulaci\u00f3n cos vi\u00f1os desta adega, quer\u00eda mercar vi\u00f1o. Al\u00ed tam\u00e9n ti\u00f1an alg\u00fans escasos caldos de pagos moi selectos. Preguntei \u00e1 rapaza se se pod\u00eda facer un pedido con vi\u00f1os de diferentes calidades. Quer\u00eda coller alg\u00fans crianza, alg\u00fans reserva, alg\u00fan vi\u00f1o de pago…e sorprendentemente contestoume que non. Que s\u00f3 se pod\u00edan mercar as caixas tal e como estaban ali. Ou caixa de tres crianzas, ou caixa de tres reservas, ou outros vi\u00f1os…Na vida me pasou tal cousa. <\/p>\n

Como se pode ver, pasamos por adegas importantes da denominaci\u00f3n. Te\u00f1o certa percepci\u00f3n de que en Ribera del Duero est\u00e1n m\u00e1is orientados a un turismo de xubilado, pero tam\u00e9n a esa vella idea de turismo oitenteiro de maltratar ao cliente e tentar sacarlle catro pesos sen traballar moito. Est\u00e1 claro que o seu modelo de negocio non est\u00e1 no desenvolvemento tur\u00edstico da zona como tal, sen\u00f3n en vender botellas f\u00f3ra do territorio. Moitas destas adegas facturan moit\u00edsimo di\u00f1eiro, son adegas grandes. Par\u00e9ceme incrible que non te\u00f1an a flexibilidade de ofrecer probas aos visitantes per se.<\/p>\n

Por exemplo, a visita ao Castelo de Penafiel, al\u00e9n das fermosas vistas da muralla, \u00e9 totalmente prescindible. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

E, despois, ao p\u00e9, debe haber unha especie de coalici\u00f3n entre restaurantes para cobraren todos o mesmo polo xantar. Xulguen vostedes mesmos: nun restaurante t\u00edpico (non o m\u00e1is recomendado, que era m\u00e1is caro), unhas moellas fritidas m\u00e1is un cuarto de a\u00f1o asado sen guarnici\u00f3n de ning\u00fan tipo m\u00e1is un vi\u00f1o novo da cooperativa local Penna Fidelis, 80 euros, o cal \u00e9 basicamente un esc\u00e1ndalo, ao meu ver, e todos os prezos estaban polo mesmo. Rirse do turista, polo que se ve. <\/p>\n

Fotos: Sole Felloza<\/a><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Unha fermosa rexi\u00f3n de vi\u00f1edos cunha deficiente visi\u00f3n do enoturismo Te\u00f1o o costume de querer…<\/p>\n

Ler a historiaRibera del Duero: luces e sombras do enoturismo<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":27021,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,8],"tags":[],"class_list":["post-27015","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-vino","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27015","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=27015"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/27015\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27021"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=27015"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=27015"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=27015"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}