{"id":2466,"date":"2007-04-02T21:01:40","date_gmt":"2007-04-02T19:01:40","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/index.php\/2007\/04\/02\/comer-y-beber-a-mi-manera-de-manuel-vicent-a-memoria-mais-exacta-esta\/"},"modified":"2007-04-03T16:58:41","modified_gmt":"2007-04-03T14:58:41","slug":"comer-y-beber-a-mi-manera-de-manuel-vicent-a-memoria-mais-exacta-esta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2007\/04\/02\/comer-y-beber-a-mi-manera-de-manuel-vicent-a-memoria-mais-exacta-esta\/","title":{"rendered":"Comer y beber a mi manera, de Manuel Vicent: o gozo da memoria saboreada"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" id=\"image2465\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/vicent.jpg\" alt=\"vicent.jpg\" align=\"left\"\/> A madalena m\u00e1is degustada da historia foi, sen d\u00fabida, a de Proust. A todos nos gusta o proceso involuntario de que os recordos cheguen por onde un non os agarda, como un sabor esponxoso ao almorzar. A nosa cultura educounos demasiado nesa memoria case textual, case visual. Os outros sentidos v\u00e1nsenos pouco a pouco esquecendo. Ata que chega o cheiro a balor, o fume dunha pranta queimada nunha leira, o sabor da salchicha frankfurt cutre que che pu\u00f1an no comedor escolar, a arxila dos t\u00faneles percorridos cando neno, e comezamos a descubrir esa memoria, aparentemente tan inexacta para os c\u00e1nones acad\u00e9micos, pero tan precisa, tan incisiva no persoal. <\/p>\n<p>Cando o escritor valenciano Manuel Vicent escribe <em><a href=\"http:\/\/www.lecturalia.com\/libro\/7358\/comer-y-beber-a-mi-manera\">Comer y beber a mi manera<\/a><\/em> fai unha aserci\u00f3n de vontade. Non sei que estrutura ten este libro, m\u00e1is que o sentido gozoso de vivir, a rememoraci\u00f3n da infancia, a compilaci\u00f3n ca\u00f3tica de receitas mediterr\u00e1neas, as cocas con aceite e tomate, o humor, o capricho, e mesmo os rituais mani\u00e1ticos da idade ben madura. Se un busca informaci\u00f3n, deber\u00e1 asumir a dispersi\u00f3n. Deber\u00e1 aprender a rir co libro, cousa que \u00e1s veces se nos esquence. E un atopar\u00e1 a cara feliz de Vicent. Co\u00f1ec\u00edn persoalmente ao escritor en Bos Aires, e rinme con el. Estaba acostumado aos seus artigos esencialistas, mitol\u00f3xicos, broncos nos feitos, graves, case seminais de El Pa\u00eds. Pero en Bos Aires, Vicent era como neste libro, como en <em>Comer y Beber a mi manera<\/em>, a\u00ednda que de aquela s\u00f3 debera ter escritos retallos. \u00a1Que bo, que raro \u00e9 atopar escritores con tanta carga de profundidade, capaz de amosar mil diferentes caras creativas! \u00a1Tantas veces vexo a tantos atrapados na s\u00faa propia personaxe!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>A madalena m\u00e1is degustada da historia foi, sen d\u00fabida, a de Proust. A todos nos&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2007\/04\/02\/comer-y-beber-a-mi-manera-de-manuel-vicent-a-memoria-mais-exacta-esta\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">Comer y beber a mi manera, de Manuel Vicent: o gozo da memoria saboreada<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2465,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,12,7],"tags":[],"class_list":["post-2466","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-diario","category-libros","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2466","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2466"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2466\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2465"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2466"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2466"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2466"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}