{"id":2445,"date":"2007-03-28T21:06:55","date_gmt":"2007-03-28T19:06:55","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/index.php\/2007\/03\/28\/restaurante-galileo-en-pereiro-de-aguiar-ourense-cocina-de-moito-autor\/"},"modified":"2007-10-18T23:25:01","modified_gmt":"2007-10-18T21:25:01","slug":"restaurante-galileo-en-pereiro-de-aguiar-ourense-cocina-de-moito-autor","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2007\/03\/28\/restaurante-galileo-en-pereiro-de-aguiar-ourense-cocina-de-moito-autor\/","title":{"rendered":"Restaurante Galileo, en Pereiro de Aguiar (Ourense): unha coci\u00f1a \u00fanica co mellor de cada casa"},"content":{"rendered":"

\"galileo_1.jpg\"
\nO comedor superior do Restaurante Galileo (Pereiro de Aguiar, Ourense). Se reservas, pide ao car\u00f3n desas fiestras.<\/em><\/p>\n

\u00bfCoci\u00f1a de fusi\u00f3n?\u00bfCoci\u00f1a de autor? \u00bfCoci\u00f1a de compromiso coa terra? Non \u00e9 nada doado clasificar a Flavio Morganti, o coci\u00f1eiro italiano propietario do Restaurante Galileo, en Pereiro de Aguiar (\u00e1s aforas de Ourense). Pero as\u00ed, para comezar duro, diremos que o Galileo \u00e9 un dos dez mellores restaurantes de Galicia e unha referencia indiscut\u00edbel no Estado. \u00bfCon que argumento digo isto? Porque xunto coa calidade da comida, da elaboraci\u00f3n, da materia prima, da beleza do local e do servizo, esta coci\u00f1a \u00e9 de Flavio Morganti, e de ningu\u00e9n m\u00e1is. <\/p>\n

Ou sexa, unha coci\u00f1a moi persoal, m\u00e1is que de autor. Unha coci\u00f1a morgantiana. Que non ten que ver coas veleidades dunha moda -como a propia calificaci\u00f3n de autor-, sen\u00f3n dos intereses persoais do coci\u00f1eiro. Influencias contempor\u00e1neas, mestura da s\u00faa patria italiana e a terra galega de adopci\u00f3n, investigaci\u00f3n case etnogr\u00e1fica dos produtos, platos complexos e seus. Fronte \u00e1 limpeza actual do produto na s\u00faa presentaci\u00f3n, Morganti non parece ter ning\u00fan problema en tratarnos os pratos cos preves, esa base tan esencial na coci\u00f1a italiana, en mesturar l\u00e1cteos e c\u00e1rnicos, produtos e peixes. Outro trazo persoal, que non \u00e9 s\u00f3 marketing: a s\u00faa carta est\u00e1 chea de exclamaci\u00f3ns. Non \u00e9 un listado, \u00e9 unha conversa. E non, este non \u00e9 un restaurante italiano, estritamente falando. A\u00ednda que Italia, Europa e Galicia est\u00e1n de xeito intenso. Na fusi\u00f3n Morganti.<\/p>\n

N\u00f3s comezamos cunhas manci\u00f1as de porco sobre todas de provolone e chips de hortaliza<\/em>, que a Jos\u00e9 Carlos Capel non lle gustaron<\/a>, pero que a min me entusiasmaron. Seguimos con lasagna tricolor con foie e preve de trufas<\/em>, deconstru\u00edda e separada en capas, absolutamente fant\u00e1stica, na que todos e cada un dos sabores eran potenciados pola trufa. Seguimos con cocochas de pescada con clorofila<\/em>, nas que a combinaci\u00f3n entre esa parte m\u00e1is graxa do peixe e a clorofila creaba unha fant\u00e1stica sensaci\u00f3n. Menos fortuna houbo co timbal de rabo de boi con pi\u00f1a<\/em>: acertada a mestura de froita dulficadora do rabo de boi, pero esta carne estaba seca en exceso, demasiado \u00fanica e abandonada. Rematamos cunha mestura de queixos hispa-italiana, regados cunha copi\u00f1a de Pedro Xim\u00e9nez, tal e como me recomendara Xo\u00e1n Cannas que hai que facer cando un est\u00e1 diante dun anaco de bo Gorgonzola. <\/p>\n

A carta de vi\u00f1os cont\u00e9n numerosas referencias, e ten o detalle curioso de que, seguindo a moda actual dos restaurantes espa\u00f1oles de gama alta, se presenta en formato dixital. O sumiller tr\u00e1eche unha TabletPC cargada cunha aplicaci\u00f3n de vi\u00f1os que simula unha carta en papel pola que ti te desprazas, e que non deixa de ser un fogo de artificio un tanto defectuoso no desprazamento (as tablets nunca van de todo ben). A carta, iso si, cont\u00e9n numerosas referencias galegas de calidade e bastantes das esenciais na pen\u00ednsula. <\/p>\n

Un gustazo, se\u00f1ores e se\u00f1oras. Por certo, o men\u00fa degustaci\u00f3n non est\u00e1 na carta, hai que pedilo, e vale 50 euros. Se o fixerades, \u00e9 mellor que o apalabredes na reserva.
\n
\nRestaurante Galileo<\/a>. Pereiro de Aguiar, Ourense. Telf: 988 380 425. <\/p>\n

<\/p>\n

Para ver fotos dos platos, entra no post.<\/p>\n


\n\"galileo_2.jpg\"
\nManci\u00f1as de porco sobre tostas de provolone. Fotos: Sole
\n<\/em>
\n\"galileo_3.jpg\"
\nLasagna tricolor con foie.<\/em><\/p>\n

\"galileo_4.jpg\"
\nCocochas de pescada con clorofila<\/em><\/p>\n

\"galileo_5.jpg\"
\nTimbal de rabo de boi con foie<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

O comedor superior do Restaurante Galileo (Pereiro de Aguiar, Ourense). Se reservas, pide ao car\u00f3n<\/p>\n

Ler a historiaRestaurante Galileo, en Pereiro de Aguiar (Ourense): unha coci\u00f1a \u00fanica co mellor de cada casa<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2440,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,7,8],"tags":[],"class_list":["post-2445","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-diario","category-paparotasco","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2445","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2445"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2445\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2440"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2445"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2445"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2445"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}