Quixen en Chartres percorrer o labirinto que rexe toda a prodixiosa edificaci\u00f3n g\u00f3tica, pero estaba cuberto de cadeiras. De feito, custoume velo, discreto, metido baixo unha inmensidade de cadeiras baleiras, esperando a feligreses que nunca chegan. De feito, era domingo, e o servizo relixioso refuxi\u00e1base nunha estrema da nave central, mentres, aproveitando unha ma\u00f1\u00e1 fresca e apetecible, a luz \u00eda entrando polas vidreiras e polo mesmo feito de percorrer o firmamento, \u00edan contando historias distintas. Quixen percorrer o labirinto, en silencio, coas mans collidas por atr\u00e1s, musitando alg\u00fan texto repetitivo, para saber se cando rematase, era un home novo, ou cando menos, un home menos vello. <\/p>\n
Algo naceu en Chartres no seu tempo, unha fa\u00edsca que caeu no medio da palla seca<\/span>: eu non son moi da arte g\u00f3tica, que me parece est\u00e1tica e repetitiva, considerablemente aburrida, pero en Chartres naceu a luz sobre a noite. O recollemento e a penumbra rom\u00e1nica, dada a deixar extraviar os so\u00f1os da raz\u00f3n, mudou aqu\u00ed, cando os homes m\u00e1is ou menos humildes so\u00f1aron coa gloria, co poder e, se cadra, con alg\u00fan d\u00eda poder mirar cara a cara a Deus. Por iso nestas vidreiras mestas \u00e9 toda a sociedade a que cami\u00f1a sen esconderse. A sociedade coas s\u00faas clases, coas s\u00faas castas, cos seus prexu\u00edzos e enfermidades. Vela\u00ed os toneleiros, os viticultores, os cabaleiros, os burgueses, os doentes, as parideiras, os se\u00f1ores e os vasalos. Non te\u00f1en medo a escenificar o seu incensante laborar de formigas ante un Deus que atravesa luxoso os muros coa luz.<\/p>\n Lembro a un arquitecto intelectual que criticaba a arquitectura da globalizaci\u00f3n actual. Non co\u00f1ezo arte m\u00e1is globalizada que o g\u00f3tico: homes e naci\u00f3ns que renuncian a un estilo do que non eran conscientes e abrazan a idea do templo que se constr\u00fae elev\u00e1ndose, coma Babel, pero m\u00e1is ben para que a s\u00faa torre ou torres foran vistas nos cami\u00f1os, entre o centeo e o trigo medrado. En Chartres empezou a t\u00e9cnica que quere desaparecer como m\u00e1xima expresi\u00f3n da s\u00faa existencia. Agora, no s\u00e9culo XXI, preoc\u00fapanos o mesmo: que a pedra, o metal e o pl\u00e1stico esvaeza e s\u00f3 quede a funci\u00f3n e o sentido. <\/p>\n Fotos: Sole Felloza<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Quixen en Chartres percorrer o labirinto que rexe toda a prodixiosa edificaci\u00f3n g\u00f3tica, pero estaba…<\/p>\n