{"id":23402,"date":"2013-05-15T18:03:27","date_gmt":"2013-05-15T16:03:27","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=23402"},"modified":"2013-05-15T18:06:14","modified_gmt":"2013-05-15T16:06:14","slug":"vikings-estetica-turbia-tramas-escuras","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2013\/05\/15\/vikings-estetica-turbia-tramas-escuras\/","title":{"rendered":"Vikings: est\u00e9tica turbia, tramas escuras"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

Que debe ter unha serie hist\u00f3rica para que funcione a estas alturas de s\u00e9culo? Esencialmente, d\u00faas cousas, as d\u00faas indispensables. A primeira, e fundamental, \u00e9 que unha serie hist\u00f3rica \u00e9 forzosamente unha proposta est\u00e9tica, algo que se diferencia do convencional e que de alg\u00fan xeito establece unha proposta visual diferenciada dunha narrativa do presente. Todas as series hist\u00f3ricas que te\u00f1en triunfado nos \u00faltimos anos son series dunha est\u00e9tica fina e delicadamente traballada, dunha construci\u00f3n que non fica na ambientaci\u00f3n, sen\u00f3n moito na postproduci\u00f3n. Por outra banda, o segundo elemento fundamental \u00e9 de perogrullo: a serie hist\u00f3rica debe ter unha historia<\/em>. \u00c9 dicir, debe ter unha serie de tramas consistentes que, en certo xeito, se esquenzan das grandes li\u00f1as mestras trazadas polos acontecementos co\u00f1ecidos e comecen a cami\u00f1ar por si soas ao car\u00f3n das grandes preguntas e os grandes dramas do ser humano, deixando atr\u00e1s os manuais. <\/p>\n

Nin que dicir ten que a serie Vikings<\/em> ten a primeira, a est\u00e9tica, desde o primeiro segundo do primeiro episodio: unha li\u00f1a visual moi interesante que se plasma xa de xeito maxistral nesa turbia cabeceira que \u00e9 unha delicia, con ese achado visual enorme que son os barcos vistos desde o fondo do mar. Sen embargo, ata este episodio cuarto que ve\u00f1o de ver non lle acabei de ver o punto \u00e1 historia que se contaba. Se cadra a expresi\u00f3n hienesca do protagonista, interpretado polo australiano Travis Fimmel, que resultaba certamente desacougante cos seus risos no medio dos espect\u00e1culos de tensi\u00f3n, non acababa de ser entendida, pero \u00e9 o que o argumento patinaba. Resulta imposible crer que os vikingos desco\u00f1ecen a existencia dos pobos do Atl\u00e1ntico e prantexar, desta volta, ao protagonista coma un novo Col\u00f3n que se basea en novas tecnolox\u00edas para chegar \u00e1 abad\u00eda de Lindisfarne, e facer bascular as tramas a partir de a\u00ed. Ou manter un elenco de personaxes se cadra demasiado plano. No cuarto episodio todo parece cambiar: as personaxes evolucionan, medran e fanse considerablemente complexas a trav\u00e9s do primeiro gran n\u00f3 da trama, o enfrontamento entre Ragnar e o conde, un enfrontamento conducido ao inevitable. A partir dese momento a serie parece prosperar, e ser capaz de harmonizar o que ten que contar: a viaxe como forxa dun l\u00edder entre a Idade do Ferro e a Idade Media, e o gran movemento b\u00e9lico e hist\u00f3rico que bateu a Europa atl\u00e1ntica e mediterr\u00e1nea da Alta Idade Media. <\/p>\n

Aqu\u00ed vai o trailer: <\/p>\n