{"id":22032,"date":"2012-11-10T12:41:13","date_gmt":"2012-11-10T10:41:13","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=22032"},"modified":"2012-11-13T00:31:28","modified_gmt":"2012-11-12T22:31:28","slug":"a-arbore-das-historias-as-mouras-e-medeiros","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2012\/11\/10\/a-arbore-das-historias-as-mouras-e-medeiros\/","title":{"rendered":"A \u00e1rbore das historias, as mouras e Medeiros"},"content":{"rendered":"

\"\"O cumio da literatura galesa medieval son os Mabinogi<\/em>, unha fant\u00e1stica colecci\u00f3n de relatos dunha posible orixe na Idade do Ferro, pasados polos gustos e ideas medievais. Cando un relato remata, o texto ten un final ret\u00f3rico: “as\u00ed remata esta ponla dos Mabinogi”. Cada relato \u00e9, polo tanto, parte dunha inmensa \u00e1rbore de historias, que vai medrando e estend\u00e9ndose desde as s\u00faas ra\u00edces escuras e baixo terra ata as ponlas que florecen en primavera. Co tempo ata que a tradici\u00f3n se extingue: nin sequera as historias son inmortais. <\/p>\n

Este pasado xoves, o actor e narrador oral Avelino Gonz\u00e1lez pareceu po\u00f1erse nos \u00faltimas dedas da nosa \u00e1rbore de historias. Era a primeira vez que Avelino abordaba a tem\u00e1tica lendaria. Para a mi\u00f1a sorpresa, Avelino valeuse dalg\u00fans materiais de Cap\u00edtulo Cero, que fun recollendo aqu\u00ed e acol\u00e1, especialmente aqueles que se achegan \u00e1 xeograf\u00eda m\u00edtica dos mouros. Tratouse dun exercicio interesant\u00edsimo, desde o meu punto de vista. Os narradores orais galegos adoitan empregar moito material popular para as s\u00faas historias, principalmente historias de mortos -ben tirados da literatura universal, ben recollidos en Galicia. Pero non \u00e9 tan habitual que se acheguen a outros seres do imaxinario tradicional, como as mouras e os mouros. <\/p>\n

O resultado \u00e9 singular. An\u00edmovos a facer este experimento comigo. Avelino versionou nesa velada a lenda da Moura da Cidade de Medeiros (Monterrei, Ourense). Publiqueina en xaneiro neste post<\/a>. Esta \u00e9 unha lenda de mouras singular, por varios motivos: en primeiro lugar, hai un home que consigue desencantala, e ese home \u00e9 un guerreiro, un soldado. En segundo lugar, a moura ten atributos que parecen moi antigos, como a voracidade, e esa voracidade dec\u00e1ntase por un animal moi singular, o boi. E en terceiro, porque a lenda ten tam\u00e9n episodios que explican o mundo e o universo, como o agasallo da vide en agradecemento aos homes. En suma, \u00e9 unha lenda valios\u00edsima. <\/p>\n

A n\u00f3s nola contou aos p\u00e9s da fascinante Cidade de Medeiros (unha ru\u00edna tremenda dominando o seu contorno), o noso amigo Miguel Losada. Miguel cont\u00f3unola con todos os detalles, coa precisi\u00f3n de antrop\u00f3logo preocupado porque non se perda ning\u00fan dos elementos relevantes e ben identificados. Penso, adem\u00e1is, que se parecer\u00eda moito \u00e1 narrativa oral tradicional. Miguel c\u00f3ntaa magn\u00edficamente. Esta, ent\u00f3n, \u00e9 a primeira versi\u00f3n do relato<\/strong> contada aqu\u00ed, ata o momento o estremo da ponla do noso carballo imaxinario. <\/p>\n