{"id":20738,"date":"2012-05-08T21:23:47","date_gmt":"2012-05-08T19:23:47","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=20738"},"modified":"2012-05-08T21:24:20","modified_gmt":"2012-05-08T19:24:20","slug":"os-sonos-de-sushi","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2012\/05\/08\/os-sonos-de-sushi\/","title":{"rendered":"Os so\u00f1os de sushi"},"content":{"rendered":"<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"620\" height=\"345\" src=\"http:\/\/www.youtube.com\/embed\/M-aGPniFvS0\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Este vello, Jiro Ono, \u00e9 fascinante. Andr\u00e9s Medici, o coci\u00f1eiro do mellor restaurante xapon\u00e9s de Galicia, o Oh Sushi!, contounos hai pouco como estivo no seu restaurante. Apoquinou m\u00e1is de trescentos euros por cabeza. Serv\u00edronlle nunha barra m\u00e1is dunha ducia de bocados xaponeses. &#8220;E ben os valeu&#8221;, di Andr\u00e9s, que se queda pensando e non \u00e9 nada dado a mitoman\u00edas. O Sukiyabashi Jiro est\u00e1 nos baixos dunha estaci\u00f3n, no sitio menos glamuroso que un se poida imaxinar. Para beber, pouca cousa. Para sentar, menos espazo. Hai unha cocini\u00f1a dentro e o vello remata os pratos diante do cliente. Non hai carta, obviamente, nin nada que se lle pareza. <\/p>\n<p>Jiro chega todos os d\u00edas ao seu restaurante de tres estrelas Michel\u00edn de Tokio en transporte p\u00fablico. \u00c9 un tipo de car\u00e1cter absolutamente austero, que con frecuencia, polas noites, so\u00f1a co sushi perfecto, o cal, como di no trailer, \u00e9 un contrasentido. Pode haber a perfecci\u00f3n nalgo coma o sushi? E onde est\u00e1? P\u00f3dese chegar a acadar se non sabes cal \u00e9 o l\u00edmite. A historia destes bocados debe ser fascinante. Non hai m\u00e1is que ver este video de Bourdain, a quen se lle poder\u00e1n criticar moitas cousas pero non, desde logo, a sinceridade. Esa cara o di todo. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"620\" height=\"345\" src=\"http:\/\/www.youtube.com\/embed\/yuhu4QZJZyw\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>O que m\u00e1is me chama a atenci\u00f3n deste home que leva trinta e cinco anos facendo practicamente o mesmo \u00e9 a humildade do punto de partida -que pode compartir con moitos coci\u00f1eiros- pero tam\u00e9n a humildade do punto de chegada. Non est\u00e1 resignado o \u00e1 claudicar ante a perfecci\u00f3n non acadada, diariamente reconstr\u00fae o proceso para ofrecerlle un excelente bocado ao seu cliente. \u00c9 como un artes\u00e1n sometido \u00e1 s\u00faa disciplina, dome\u00f1ado por ela. Hai que mastigar orgullo moi forte para colocarse este plan de vida ata a xubilaci\u00f3n que non pretendes nin buscas, mentres o teu fillo madura de m\u00e1is como segundo de abordo. <\/p>\n<p>E Jiro segue a\u00ed, creando algo do mellor sushi do mundo. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Este vello, Jiro Ono, \u00e9 fascinante. Andr\u00e9s Medici, o coci\u00f1eiro do mellor restaurante xapon\u00e9s de&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2012\/05\/08\/os-sonos-de-sushi\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">Os so\u00f1os de sushi<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20741,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-20738","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20738","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20738"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20738\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20741"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20738"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20738"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20738"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}