{"id":20159,"date":"2012-03-12T00:44:31","date_gmt":"2012-03-11T22:44:31","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=20159"},"modified":"2012-03-14T20:57:26","modified_gmt":"2012-03-14T18:57:26","slug":"el-refugio-de-oleiros-o-pracer-do-clasico","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2012\/03\/12\/el-refugio-de-oleiros-o-pracer-do-clasico\/","title":{"rendered":"El Refugio de Oleiros: o pracer do cl\u00e1sico"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/refuxio_11.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>Fotos: Sole<\/em><\/p>\n<p>A calquera coru\u00f1\u00e9s amante da boa gastronom\u00eda, todo este post ser\u00e1 un perogrullo de principio a cabeza, pero a\u00ednda que ti\u00f1a escoitado falar del moitas veces, para min El Refugio de Oleiros [T:981.610.803\/<a href=\"http:\/\/www.restaurante-elrefugio.com\/\">web<\/a>] foi todo un descubrimento. Un restaurante como as que xa non existen, en moitos sentidos. Sala grande, de mesas numerosas, cadros de pintores da contorna coru\u00f1esa, numerosos camareiros de idade madura vestidos pulcramente e cun estilo de servizo sobrio, respectuosamente distante, sempre co sorriso colocado. De alg\u00fan xeito, non hai moitos lugares exactamente as\u00ed, coma este. A un \u00e9ntranlle ga\u00f1as de pedirse un c\u00f3ctel e deixarse un bigoti\u00f1o fino estilo The Artist, pensando despois no paseo que te vas dar ata alg\u00fan chal\u00e9 modernista de Sada. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/refuxio_21.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/refuxio_3.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>O xantar, de alt\u00edsimo nivel. Sempre me fai moita graza iso de definir a un restaurante como &#8220;de produto&#8221;, como adoitan estilar moito comentarista cando v\u00e9n xantar a Galicia. Cando un restaurante \u00e9 de produto e cando non o \u00e9? Aqu\u00ed entreg\u00e1monos a algo que revelaba unha boa arte de coci\u00f1a: aquela que \u00e9 capaz de encherte, de alegrarte. Chegaba canso de toda unha ma\u00f1\u00e1 de docencia no Pazo das Cadeas, e de aquela o que procuras no restaurante non \u00e9 s\u00f3 satisfacer a pingueira de fame, sen\u00f3n o conforto en todos os sentidos. Estes ovos con tirabeques, este rabo de touro recheo de foie cunha sorte de rissoto de verduras ou este m\u00edtico e clasiqu\u00edsimo<em> souffl\u00e9<\/em> (m\u00ednimo d\u00faas persoas) ao que nos enfrentamos coa gravidade de quen sup\u00f3n un reto dif\u00edcil e crepuscular.<\/p>\n<p>A\u00ednda que todo o mundo me comenta que o forte de El Refugio son os peixes e mariscos, o noso men\u00fa terrestre cumpriu expectativas con nota alta. <\/p>\n<p>Cunhas 1906 a cousa andivo nos vintelongos por cabeza. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pr\u00f3xima a Oleiros, est\u00e1 unha gran casa gastron\u00f3mica. O restaurante El Refugio contin\u00faa mantendo a tradici\u00f3n dunha boa comida pero cun servizo excelente. <\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2012\/03\/12\/el-refugio-de-oleiros-o-pracer-do-clasico\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">El Refugio de Oleiros: o pracer do cl\u00e1sico<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":20162,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[32,7],"tags":[],"class_list":["post-20159","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-destacado","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20159","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=20159"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/20159\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20162"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=20159"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=20159"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=20159"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}