![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/extramunde_queipo.jpg\")
\nO escritor Xavier Queipo. Foto: Ce Tom\u00e9<\/em><\/p>\n
Leo Extramunde<\/em>, o \u00faltimo premio Xerais de novela, do bi\u00f3logo e escritor Xavier Queipo, dunha tacada cruzando de noite o Atl\u00e1ntico. S\u00f3 durmo nos avi\u00f3ns cando volvo rendido; da outra volta, gozo de ler, escribir e poder pensar un pouco de vagar, tomando tempo para cousas pendentes. Ti\u00f1a ga\u00f1as de ler esta novela sobre a intolerancia e a diferencia dun dos m\u00e1is notables escritores do pa\u00eds. A novela ten d\u00faas partes moi diferenciadas; nisto de facer rese\u00f1as literarias non me gusta moito explicar o argumento porque considero que \u00e9 ser demasiado espoiler (cando eu vexo cr\u00edticas desas que desgranan os feitos da novela fuxo delas como da peste). En todo caso, aqu\u00ed compensa explicar un pouqui\u00f1o para dar conta do que quero dicir. <\/p>\n A primeira parte de Extramunde<\/em> \u00e9 tal cal unha visi\u00f3n alucinada dun cadro de Brueguel o Vello. Queipo consegue con mestr\u00eda trazar un panorama dun mundo pechado e ofegante, o dun santuario de espiritados do s\u00e9culo XVII, no que un cre ver escenas vistas, se cadra, no Corpi\u00f1o ou no San Campio de Outes; un mundo brutal e inxusto, onde a Igrexa disp\u00f3n da vida e vontades, a\u00ednda que non dos esp\u00edritos. A brutalidade cultural da primeira parte lembroume as Comedias B\u00e1rbaras de Valle-Incl\u00e1n e o territorio proceloso dunha Galicia tenebrosa e escura, pero tam\u00e9n chea de poderosas imaxes visuais que \u00e1s veces nos gustar\u00edan que se estenderan m\u00e1is na narrativa, como a vida da nai da pousadeira e a propia pousada. Igrexa e Monarqu\u00eda dispo\u00f1en deportar aos espiritados que acuden ao santuario de Santo Andr\u00e9s \u00e1s xunglas americanas, para que a natureza remate o que eles non queren facer, nunha sorte de depuraci\u00f3n racial do diferente e enfermo. A prosa de Queipo m\u00f3vese con facilidade constru\u00edndo un envolvente universo de lama, cheiro humano, maldade e miseria. <\/p>\n Un dos elementos interesantes \u00e9 a viravolta que pega o libro e que conduce, realmente, toda o resto do libro. Tras un mot\u00edn a bordo, os tolos conseguen facerse co control da nave que os levaba cara morte segura e emprenden unha longa viaxe bucaneira por \u00c1frica e o \u00cdndico. E velaqu\u00ed acontece unha profunda viravolta narrativa: aqueles que eran diferentes, aqueles deixados da man de Deus, transf\u00f3rmanse en persoas normais<\/em> cando abandonan a sociedade que os concibe diferentes, que os relega e aparta, facendo seu aquel vello dito de que aos tolos fannos a xente. A nave dos tolos non \u00e9 tal, xa que logo. Esta segunda parte, ben distinta da inicial, recupera a querencia de Queipo pola literatura do mar, na mellor tradici\u00f3n europea deste tipo de novelas de viaxes a voltas por destinos \u00edndicos. Primeira e segunda parte son ben diferentes no seu estilo e construci\u00f3n, demostrando que as mesmas persoaxes poden constru\u00edr historias distintas de vez, e se cadra esa \u00e9 a cousa que o lector deba ter m\u00e1is presente nesta historia: que non \u00e9 unha, sen\u00f3n d\u00faas, en soprendente combinaci\u00f3n. Unha sorte de Comedia B\u00e1rbara<\/em> e de epopea mar\u00edtima de Patrick O’Brian. Unha estra\u00f1a e aleatoria epopea de liberaci\u00f3n individual e colectiva. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" O escritor Xavier Queipo. Foto: Ce Tom\u00e9 Leo Extramunde, o \u00faltimo premio Xerais de novela,…<\/p>\n