![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/iosono.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Despois de ver Io sono l’amore<\/em> revisei as cr\u00edticas que lle fixeron a esta pel\u00edcula de Luca Guadagnino (case nunca miro cr\u00edticas de pelis nin leo introduci\u00f3ns de libros antes de ver ou de ler), hab\u00eda como un termo com\u00fan: Visconti. O Visconti do s\u00e9culo XXI. Buscamos no cinema, como nas artes, os v\u00ednculos que nos permitan comprender o presente de acordo coas claves que temos aprendidas previamente. Todo tense que parecer a algo anterior. <\/p>\n Non sei se Io sono l’amore<\/em> \u00e9 un drama viscontiniano, pero si sei que durante o tempo que durou esta pel\u00edcula, disfrutei como un enano dunha narrativa suxerente, sensual, e unha fotograf\u00eda moi libre. “Parece unha pel\u00edcula feita con Instagram”, bromeou Sole. Tal cal. Pero a irrealidade desas cores do Mil\u00e1n industrial lev\u00e1banos m\u00e1is a un mundo irreal, tan irreal como esa burgues\u00eda a\u00ednda ancorada no tempo de Mussolini. Io sono l’amore<\/em> \u00e9 unha met\u00e1fora da liberaci\u00f3n, m\u00e1is que da liberdade. As personaxes non son libres, pero se ceiban<\/em>. Se cadra, nos r\u00edxidos mundos da actualidade, atrapados entre compromisos e hipotecas, poidamos m\u00e1is aspirar como utop\u00eda \u00e1 liberaci\u00f3n que \u00e1 liberdade real. O filme \u00e9 unha delicia da suxesti\u00f3n, con trasfondo gastron\u00f3mico moi tenue, nada forzado, e ese pracer da vida que sae nas grandes pel\u00edculas italianas. S\u00f3, ao meu ver, o final patina bastante. Se vostedes entenden a raz\u00f3n de tanto dramatismo sonoro nos \u00faltimos cinco minutos, que mo expliquen. Pero un filme, como a vida, ten sempre momentos escuros e brillantes. Gran pel\u00edcula. <\/p>\n