![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/surimi.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Surimi? Vexamos antes de nada a s\u00faa definici\u00f3n, segundo a Wikipedia:<\/p>\n
El surimi (\u3059\u308a\u8eab?) es una palabra de origen japon\u00e9s que hace referencia al producto creado a partir de pescados de carne blanca o aves de corral. Los filetes de pescado son desmenuzados y enjuagados repetidas veces hasta formar una pasta gelatinosa. Luego esta pasta es mezclada con aditivos tales como almid\u00f3n, clara de huevo, sal, aceite vegetal, sorbitol, az\u00facar, prote\u00ednas de soja y otros condimentos. Una vez procesado, es empaquetado y congelado. <\/p><\/blockquote>\n
Mmm…a que est\u00e1 rico? Obviamente, non sexamos inxenuos, unha certa parte da comida que inxerimos \u00e9 procesada, e \u00e1s veces con palabrotas m\u00e1is feas que estas de a\u00ed enriba. O mito do alimento natural \u00e9 cada vez m\u00e1is iso, un mito, a\u00ednda que sempre temos oportunidade de poder acceder a alimentos que no son transformados e procesados. Descubrimos que iso \u00e9 un luxo. \u00c9 un luxo como ir a un restaurante xapon\u00e9s. Estes locais non adoitan ser baratos, pero todos sabemos ou deb\u00e9ramos saber que o peixe \u00e9 caro, \u00e9 un ben escaso, e se seguimos as\u00ed, o peixe “salvaxe” (sempre me chamou a atenci\u00f3n iso de “peixe salvaxe”) ser\u00e1 un luxo cavi\u00e1rico dentro dun par de d\u00e9cadas, s\u00f3 o alcance dos petos dos fillos e netos de Bot\u00edn. Pero cando imos a un restaurante xapon\u00e9s procuramos un tipo de comida moi determinada: sabores puros, limpos, cortes excelentes de peixes de boa calidade. <\/p>\n
Desco\u00f1ezo se o surimi \u00e9 un produto habitual da coci\u00f1a xaponesa. Por a\u00ed leo que ten unha orixe moi antiga -a\u00ednda que non sei se en forma de “barrita de cangrexo con sabor a cangrexo”-, pero desde logo, este subproduto artificial e artificioso non est\u00e1 presente na carta dos bos restaurantes xaponeses nos que te\u00f1o comido, dos grandes espazos que en Occidente recrean a coci\u00f1a nipona. <\/p>\n
Pero Santiago \u00e9 diferente. Aqu\u00ed, en dous dos tres locais que sirven comida xaponesa, me te\u00f1en servido sushi de surimi<\/em>. Cando un mete na boca un sushi de surimi ten unha sensaci\u00f3n vergonzante, como comerse un bocadillo de chupachups, ou algo as\u00ed. \u00c9 algo que non se pode contar por a\u00ed, ou depende a quen. Estes sushis, que apuran custes ata o m\u00e1ximo, deberan continuar incorporando outras novidades derivadas do peixe, xa que estamos. Por que non un sashimi<\/em> de barri\u00f1as de pescada Pescanova? E unha sopa de miso e anguri\u00f1as? <\/p>\n
Nunha coci\u00f1a como a xaponesa, tan esencial e espida, a calidade dos ingredientes \u00e9 fundamental: todos entendemos que os restaurantes xaponeses son caros e se busca reducir custes para ga\u00f1ar clientela, pero iso non pode ser en detrimento da propia filosof\u00eda da gastronom\u00eda xaponesa, porque estamos escorrentando ao cliente m\u00e1is fiel, que ten certa cultura da gastronom\u00eda oriental. Confiemos en que un cliente esixente e unha mellor cultura gastron\u00f3mica solucione estes momentos…duros. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Surimi? Vexamos antes de nada a s\u00faa definici\u00f3n, segundo a Wikipedia: El surimi (\u3059\u308a\u8eab?) es…<\/p>\n