![\"orhan_pamuk.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/orhan_pamuk.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Lin Estambul, cidade e recordos<\/a> do nobelizado<\/em> Orhan Pamuk<\/a>, como punto de partida para co\u00f1ecer a s\u00faa obra. Non adoito marcarme a cola de lectura a base de premios medi\u00e1ticos, pero en Pamuk conflu\u00edan dous aspectos que en principio me atra\u00edan poderosamente e que colocaron o libro no alto da p\u00eda: un, que escribira ese<\/em> libro sobre Estambul, unha cidade intrigante para os que a\u00ednda non a visitamos. Dous: parec\u00eda reflexionar sobre a inc\u00f3moda posicion mestiza da cultura turca, sempre sometida a unha forte tensi\u00f3n interna, m\u00e1is que externa, sobre a s\u00faa identidade. <\/p>\n <\/p>\n Para co\u00f1ecer a Pamuk, iniciei a viaxe m\u00e1is na s\u00faa etapa de descritor urbano que de escritor. Estambul, cidade e recordos \u00e9 unha autobiograf\u00eda dos primeiros anos do autor que opta por unha atractiva estratexia narrativa: a cidade vaise volvendo m\u00e1is complexa, vaise revelando na mesma medida en que o narrador, o propio Pamuk, vai medrando. De cativi\u00f1o, \u00e9 unha cidade de tellados vistos desde un balc\u00f3n; ao sete ou oito anos \u00e9 unha cidade de comercios, follas de \u00e1rbores, sorrisos incomprens\u00edbeis de nenas, vellas devotas. <\/p>\n Pero a cidade, tal e como nola revela Pamuk, \u00e9 indisol\u00fabel da s\u00faa propia herdanza familiar: unha adi\u00f1eirada familia herdeira dun pasado industrial, laico, forxado no r\u00e9xime prooccidental de Ataturk. O libro reitera sucesi\u00f3ns de escombros, ru\u00ednas, pazos desfeitos, casas de madeira queimadas, caos, escoria, lixo e, sobre todo, desleixo. Pamuk parece presentarnos a cidade como pensa que os occidentais a vemos, como un tanto avergo\u00f1ado na s\u00faa comparaci\u00f3n con Frankfurt ou Mil\u00e1n. Esta autovergo\u00f1a, esta d\u00fabida constante sobre si mesmos, \u00e9 algo moi turco. Lembro a un par de amigos xornalistas de Ankara, hai anos. Amos\u00e1ronos un \u00e1lbum de fotos dunha aldea da que proced\u00edan. V\u00edase a unha vella de negro cun pano \u00e1 cabeza cunha cabra no medio dun prado, noutra un alboio e \u00e1 mesma vella cun cuxo e unhas gali\u00f1as. <\/p>\n -Mira que atrasados estamos en Turqu\u00eda \u2013dic\u00edan lai\u00e1ndose no seu propio estereotipo e sinal\u00e1ndonos \u00e1 vella. N\u00f3s non soubemos se desvelarlles a realidade, se dicirlles que as vellas con pano \u00e1 cabeza eran case un atuendo universal na Europa do Sur. Sacounos da d\u00fabida un varudo gal\u00e9s que lles revelou ante a s\u00faa estupefacci\u00f3n:<\/p>\n -\u00a1Cuspidi\u00f1a \u00e1 mi\u00f1a avoa!<\/p>\n Eles sent\u00edranse moi desacougados ante a revelaci\u00f3n. <\/p>\n
![\"melling.jpg\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/melling.jpg\")