![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/montedidio.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Por alg\u00fan motivo, hai unha sorte que se v\u00e9n repetindo no meu cami\u00f1o de lecturas desde hai moitos anos. Grandes libros que fican para a mi\u00f1a memoria, que algu\u00e9n me agasalla ou que chegan a min de xeito borroso e un tanto amn\u00e9sico, nunca mercados. Son de grandes autores da literatura universal e est\u00e1n traducindo ao portugu\u00e9s. As\u00ed que, para min, o portugu\u00e9s \u00e9 a lingua das lecturas \u00fanicas e impactantes, as que merecen un oco de tempo decente e non s\u00f3 os somnolientos segundos antes de que os biorritmos se sepulten entre as sabas. <\/p>\n
Estes libros, un tanto orfos, \u00e1s veces agochan sorpresas que axudan a desvelar a s\u00faa procedencia, como esta mensaxe oculta, un di\u00e1logo secreto entre novios conservado para d\u00e9cadas, imaxinas. <\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/libro_estim.jpg\")
<\/p>\n
Discretamente agochas a mensaxi\u00f1a p\u00e1xinas atr\u00e1s, coma quen non pasou nada. E contin\u00faas lendo Montedidio<\/em>, a fermosa novela de Erri de Lucca, escritor de quen vos falei hai un tempo. Montedidio \u00e9 unha historia de amor e evoluci\u00f3n persoal que sucede no Monte di Dio, un popular barrio de N\u00e1poles. Tr\u00e1tase dunha noveli\u00f1a que relata o transo entre a infancia e a madurez, a partir dos ollos dun moci\u00f1o aprendiz de carpinteiro, e a s\u00faa vida no barrio. Cun boomerang que exerce o rol dun boneco de xoguete, un zapateiro xudeu que est\u00e1 a punto de sacar unhas \u00e1s da chepa para voar a Xerusal\u00e9n e unha moza, Mar\u00eda, que o introduce no sexo adolescente. A historia, contada cunha narrativa destinada a engaiolar, cunha po\u00e9tica sinxela, das preguntas b\u00e1sicas, Montedidio l\u00e9vanos a unha N\u00e1poles portuaria, a\u00ednda con barcos do Ex\u00e9rcito americano, trala II Guerra Mundial; l\u00e9vanos, en realidade, aos ollos dun rapaz que descubre o mundo desde unha enorme soedade. <\/p>\n A narrativa, s\u00f3 algunhas veces, d\u00e1 viravoltas cara o marabilloso. Como nesta historia que a min lembroume inmediatamente ao mestre Cunqueiro:<\/p>\n O cheiro do porto subiu ate \u00e0 nosa ruela e esque\u00e7o a melancolia. Mest’Errico viu o meu abatimento e disse-me para beber caldo de polvo: “Te magne ‘a capa e metti giudizio”, comes-lhe a cabe\u00e7a e ganhas ju\u00edzo. H\u00e1 um vendedor de polvos ao cimo da rua em frente, s\u00f3 vende aqu\u00edo, ‘e purpe. Mest’Errico conhece-o, sabe que os procura no meio dos blocos de pedra do molhe de fora. “N\u00e3o \u00e9 que ele os pesque, diz, vai-os colher \u00e0 m\u00e3o, como se tivesse unha cria\u00e7\u00e3o de polvos. D\u00e1-lhes mexillh\u00e3o, o polvo consola-se, abre as conches, p\u00f5e os mexilh\u00f5es na m\u00e3o e os polvos v\u00eam apanh\u00e1-los. Conhece-os um por um, chama-os pelos n\u00fameros, entra com os p\u00e9s na \u00e1gua, diz um n\u00famero e un polvo chega-se e agarra a m\u00e3o. Mata-o sem lhe fazer doer e os polvos que ele vende nem \u00e9 preciso bat\u00ea-los, s\u00e3o tenrinhos, mesmo os maiores. Na loja dele n\u00e3o v\u00eas polvinhos, dos pequenininhos, s\u00f3 dos crescidos. Vai l\u00e1 e bebe um caldo”. <\/p><\/blockquote>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Erri de Lucca constr\u00fae nesta novela de imaxes e escenas pictogr\u00e1ficas o solitario paso dun neno da infancia \u00e1 madurez, na N\u00e1poles de principios dos 50. <\/p>\n