Vendo o outro d\u00eda a Xilberto Caama\u00f1o e a Mario Maceiras cun machete, abrindo cami\u00f1o no monte do Pindo, lembreime aqu\u00ed doutros amigos que, ao longo destes anos, nunca esquencen na casa o fouci\u00f1o ou o machete para subir aos montes de Galicia. Mentres cami\u00f1an, van ronzando toxos, xestas, maleza que avanza devorando os antigos vieiros dos nosos devanceiros ata consumilos e desaparecer. Xente como Elixio Vieites ou Enrique de Reino, como Ant\u00f3n de Brais, Orlando \u00c1lvarez ou Pepe da Pena. Poder\u00edan facer o m\u00e1is c\u00f3modo -esquivar co corpo o avance imparable da vexetaci\u00f3n e avanzar m\u00e1is r\u00e1pido, pero non; moitos deles, fillos ou netos de labregos, aprenderon a manter esa aut\u00e9ntica -a \u00fanica- arma realmente civilizadora que \u00e9 o fouci\u00f1o. O xeito de non perder o seu territorio \u00e9 non esquencer o gume de metal que mant\u00e9n a memoria humana nun monte cada vez m\u00e1is abandonado; non ter\u00edan por que facelo, pero a\u00ed est\u00e1n. \u00c9 un traballo an\u00f3nimo, un traballo sen fin, con reba\u00f1os de cami\u00f1os en aumento, suxeito aos ciclos imparables do clima e o planeta; \u00e9 o \u00fanico traballo posible antes de que as \u00e1rbores, os toxos e o resto do manto verde clausuren definitivamente os montes e nos digan que al\u00ed todo est\u00e1 xa rematado. No tempo no que o home escapa dos montes, estes homes -cada un na s\u00faa terra- pastorean e coidan os cami\u00f1os que nos permiten, moitas veces, contemplar no seu alto, nos penedos, a evidencia dunha historia que nos \u00e9 varias veces milenaria. <\/p>\n
Vaia aqu\u00ed a mi\u00f1a homenaxe e o meu agradecemento. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Vendo o outro d\u00eda a Xilberto Caama\u00f1o e a Mario Maceiras cun machete, abrindo cami\u00f1o…<\/p>\n