![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/baricco.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Escrita cristalina. Directa. Pulida. Porcelana. Demasiado perfecta? Un barroquismo agachado baixo unha aparente simpleza que soa a profundidade sentimental? Demasiado complicado. Alessandro Baricco \u00e9 Alessandro Baricco. Unha escrita cincelada para introducir ao lector en pequenos universos sentimentais, protagonizados por heroes e antiheroes. Ema\u00fas<\/em>, a s\u00faa \u00faltima novela, \u00e9 unha viratorna sobre a s\u00faa li\u00f1a. Se cadra sexa un texto que esixe repensar a nosa imaxe do escritor. Alg\u00fan cr\u00edtico ten enfatizado que \u00e9 o mesmo Baricco das s\u00faas outras novelas. \u00c9 certo, pero se cadra n\u00f3s tam\u00e9n cambiamos, e non podemos ler a Baricco con 35 anos igual que con 25: o resultado \u00e9 distinto para todos. Este Ema\u00fas<\/em> de Baricco g\u00fastame por un motivo esencial: introd\u00facese no universo duns adolescentes cat\u00f3licos, de clase media, nunha cidade calquera. Non \u00e9 un libro doado. A posici\u00f3n do escritor, como voz de adolescente, tampouco resulta moi real: sempre dubidei destas personaxes que falan como Deus, sendo conscientes dos seus actos e das s\u00faas consecuencias: mellor adoptar unha honesta terceira persoa. Pero claro, a sensaci\u00f3n \u00e9 rara. A gravidade coa que os protagonistas asumen os feitos e as s\u00faas decisi\u00f3ns \u00e9 a deles, a dos adolescentes, non a dos adultos que escriben e len. <\/p>\n Si, pola contra, o universo de d\u00fabidas e pensamentos confusos que anda por debaixo das pedras de Ema\u00fas son tremendamente potentes; como parte deses ritos de paso en que consiste cada mes, cada ano da adolescencia. D\u00edas nos que de s\u00fapeto xa nada \u00e9 igual que antes. A turbulencia da adolescencia, da conformaci\u00f3n da personalidade, dos ritos de paso, das desgrazas. Aos protagonistas de Emaus<\/em> p\u00e1salles como na historia do Evanxeo. S\u00f3 reco\u00f1eceron a Cristo cando marchou. A estes rapaces a adolescencia failles a mesma xogada: destr\u00faeos no momento do transo entre idades e al\u00ed \u00e9 cando reco\u00f1ecen a madurez. A estrutura escura deste libro \u00e9 on\u00edrica, sen concesi\u00f3ns: dram\u00e1tica, finalista e pesimista. <\/p>\n \u00c9 un libro estra\u00f1o. \u00c9 un libro fascinante. Cando o rematas, ergues a cabeza e preguntas: “Que raio pasou?”. E ti mesmo te enganas coa pregunta. O que pasou no argumento est\u00e1 claro de vez, pensas, mais o realmente avolto \u00e9 como se chegou a el, como se chegou \u00e1 consecuencia da historia de Ema\u00fas. O que non sabes \u00e9 que te pasou a ti. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Escrita cristalina. Directa. Pulida. Porcelana. Demasiado perfecta? Un barroquismo agachado baixo unha aparente simpleza que…<\/p>\n