{"id":16353,"date":"2011-06-19T12:27:03","date_gmt":"2011-06-19T10:27:03","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=16353"},"modified":"2011-06-21T22:48:51","modified_gmt":"2011-06-21T20:48:51","slug":"a-bacanal-contemporanea","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2011\/06\/19\/a-bacanal-contemporanea\/","title":{"rendered":"A bacanal contempor\u00e1nea"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/ammaniti.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>O escritor Niccol\u00f2 Ammaniti<\/em><\/p>\n<p>Hai un x\u00e9nero da narrativa e cinematograf\u00eda italiana que ten entidade por si mesmo desde a noite dos tempos: o da festorra orxi\u00e1stica de alta sociedade como s\u00e1tira da corrupci\u00f3n e da amoralidade dos poderosos. Desde o <em>Satiric\u00f3n<\/em> de Petronio, os relatos de Boccaccio ata as pel\u00edculas de Fellini como <em>La Dolce Vita<\/em> ou unha das mi\u00f1as pel\u00edculas preferidas, <em>Beleza Robada<\/em>, de Bernaldo Bertolucci. Tres fotogramas de cadanseu filme:<\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/festuqui_1.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/festuqui_2.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/festuqui_3.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Algo debe haber na cultura italiana que permite recrear de xeito maxistral o ambiente ca\u00f3tico e diverso dunha festa multitudinaria. Na s\u00faa \u00faltima novela, <em><a href=\"http:\/\/www.anagrama-ed.es\/titulo\/PN_777\">Que comece a festa!<\/a><\/em>, o novo escritor italiano Niccol\u00f2 Ammaniti d\u00e1lle unha viravolta m\u00e1is a este x\u00e9nero. A trav\u00e9s da personaxe principal, un posible trasunto do propio autor, Federico Ciba, un guapo e televisivo escritor de \u00e9xito, Ammaniti l\u00e9vanos por unha Roma que debece por corromperse na maior festa de todos os tempos: a organizada por un corrupto construtor que adquiriu en poxa unha propiedade p\u00fablica do concello de Roma, o fastuoso parque de Villa Ada; o construtor esparexiu animais salvaxes por toda a vila, porque a cerna da festa ser\u00e1 a caza de animais salvaxes nos antigos terreos do parque municipal aos tres xeitos: o brit\u00e1nico, o indio e o africano. <\/p>\n<p>Tal sorte de disparatados desprop\u00f3sitos art\u00e9llanse por Ammaniti nunha s\u00e1tira que promove a risa a gargalladas. A s\u00e1tira do mundo da cultura, e da s\u00faa confluencia co mundo da vida social do papel couch\u00e9 e os programas da telelixo; as envexas duns escritores cara os outros e a certeza de que un pode escribir unha novela que chegue ao m\u00e1is profundo do coraz\u00f3n de miles e miles de lectores sendo, como persoa, un ente absolutamente miserable e mediocre. <\/p>\n<p>A\u00ednda que desde unha perspectiva xeral, a novela lese con gusto do principio ata o final, quedo sobre todo coa primeira parte, na que a s\u00e1tira social \u00e9 m\u00e1is elevada e a agudeza do escritor cr\u00e9cese no retrato coti\u00e1n das miserias da cultura e da alta sociedade italiana. Poder\u00eda ter sido unha gran Fogueira das Vaidades, de seguir e rematar a novela sen comezar no delirio da segunda parte. Eis que me resulta m\u00e1is dif\u00edcil de comprender. Na segunda parte a novela pega un xiro considerable, entrando en irrupci\u00f3n unhas personaxes -non vou facer spoiler- que incrementan o delirio literario ata o m\u00e1ximo. Algu\u00e9n ten dito por a\u00ed que \u00e9 unha novela brutal, nese punto; non estou de acordo. Calquera telexornal ten unha dose maior de atrocidades, e en certo xeito, o tono tan surrealista dist\u00e1nciate do que ocorre al\u00ed. Se Ammaniti tivera deixado evolucionar a ese desprop\u00f3sito de festa dentro de condici\u00f3ns m\u00e1is ou menos reais o pracer e o disfrute tivera sido moi superior, iso si que estou certo. En todo caso, \u00e9 unha opini\u00f3n persoal. <\/p>\n<p>A literatura contempor\u00e1nea atopa na s\u00faa propia sociedade -como todas as literaturas- un excelente caldo de cultivo para a s\u00faa propia escrita; \u00e9 na s\u00e1tira social onde todos nos aproximamos a estes libros. Todos somos un pouco os criticados e os criticantes, e a literatura cubre esa funci\u00f3n, que sempre tivo nos seus mellores momentos, de facernos ver nun espello. Nunca sa\u00edmos indiferentes desa visi\u00f3n. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>A \u00faltima novela do escritor Niccol\u00f2 Ammaniti representa, a trav\u00e9s dunha fastuosa festa nun parque privatizado, as corruptelas sociais dunha Italia das vanidades. <\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2011\/06\/19\/a-bacanal-contemporanea\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">A bacanal contempor\u00e1nea<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":16354,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[32,12],"tags":[],"class_list":["post-16353","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-destacado","category-libros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16353","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16353"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16353\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16354"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16353"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16353"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16353"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}