{"id":16304,"date":"2011-06-11T12:28:36","date_gmt":"2011-06-11T10:28:36","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=16304"},"modified":"2011-06-11T12:28:36","modified_gmt":"2011-06-11T10:28:36","slug":"a-mansion-como-ausencia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2011\/06\/11\/a-mansion-como-ausencia\/","title":{"rendered":"A mansi\u00f3n como ausencia"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/down.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>Fotograma de Downton Abbey (2010)<\/em><\/p>\n<p>Interesant\u00edsimo este texto de Blake Morrison en <em>The Guardian<\/em>: &#8220;<a href=\"http:\/\/www.guardian.co.uk\/books\/2011\/jun\/11\/country-house-novels-blake-morrison?CMP=twt_fd\">The country house and the English novel<\/a>&#8220;.  O artigo analiza a fascinaci\u00f3n da literatura inglesa polas grandes mansi\u00f3ns rurais de Inglaterra como escenario de ficci\u00f3n e, sobre todo, detense en como a literatura contempor\u00e1nea contin\u00faa a empregar estes escenarios a priori un tanto decimon\u00f3nicos: desde Kazuo Ishiguro ata Ian McEwan (<em>Expiaci\u00f3n<\/em>, logo magnificamente versionada para o cinema), Sarah Waters ou o \u00faltimo lanzamento neste sentido: <i>The Stranger&#8217;s Child<\/i> de Alan Hollinghurst. E non s\u00f3 na literatura, dir\u00eda eu. A mansi\u00f3n como escenario \u00e9 tam\u00e9n sin\u00f3nimo de \u00e9xito na televisi\u00f3n, e non temos m\u00e1is que ver os resultados da magn\u00edfica <em>Downton Abbey<\/em>.  Morrison incide tam\u00e9n noutro aspecto: os novelistas que afrontan o pazo como lugar e as familias aristocr\u00e1ticas como persoeiros xa non pertencen nin a esa clase social nin habitaron esas casonas: son alleos aos que lles interesa a <em>manor<\/em> como espazo literario, mesmo \u00e1s veces para subverter as convenci\u00f3ns do x\u00e9nero. Para o autor, o que acontece \u00e9 que poucos lugares ofrecen un espazo tan privilexiado para explorar as fronteiras entre clases sociais, entre familia \/ estra\u00f1os, etc., etc. <\/p>\n<p>Non podo menos que comparalo coas mi\u00f1as lecturas destes d\u00edas. Entre elas, o exhaustivo traballo de Dolores Vilavedra <em>A narrativa galega na fin de s\u00e9culo<\/em>, que nos permite co\u00f1ecer non s\u00f3 as presenzas, sen\u00f3n que a min me resulta especialmente \u00fatil para observar as ausencias tem\u00e1ticas na narrativa galega contempor\u00e1nea. E non podo menos que abraiarme coa curiosa comparaci\u00f3n con Inglaterra. Galicia tam\u00e9n \u00e9 un pa\u00eds cheo de mansi\u00f3ns rurais, pero o pazo como espazo e como escenario principal est\u00e1 practicamente ausente da narrativa contempor\u00e1nea, malia ser un territorio literario cunha potencialidade imaxinaria e f\u00e9rtil, e non s\u00f3 como novela de \u00e9poca, sen\u00f3n radicalmente contempor\u00e1nea. Estou pensando no pazo como crep\u00fasculo, prisi\u00f3n e miseria final de dinast\u00edas en descomposici\u00f3n funcionarial, e co\u00f1ezo uns cantos casos desta d\u00e9cada. As <a href=\"http:\/\/www.culturagalega.org\/noticia.php?id=17238\">ausencias<\/a>, na literatura galega, insisto, son tan importantes como as presenzas. <\/p>\n<p>Ser\u00e1 que a\u00ednda temos que escribir a novela urbana e esas cousas. Ser\u00e1 que en Inglaterra xa non se preocupan de escribir literatura urbana, literatura rural ou literatura de ciencia ficci\u00f3n. Ser\u00e1 que se preocupan, basicamente, de escribir literatura. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fotograma de Downton Abbey (2010) Interesant\u00edsimo este texto de Blake Morrison en The Guardian: &#8220;The&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2011\/06\/11\/a-mansion-como-ausencia\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">A mansi\u00f3n como ausencia<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":16305,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12],"tags":[],"class_list":["post-16304","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-libros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16304","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16304"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16304\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16305"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16304"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16304"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16304"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}