{"id":16258,"date":"2011-06-10T00:41:30","date_gmt":"2011-06-09T22:41:30","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=16258"},"modified":"2011-06-16T17:58:48","modified_gmt":"2011-06-16T15:58:48","slug":"a-tafona-un-dos-mellores-menus-do-dia-que-conezo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2011\/06\/10\/a-tafona-un-dos-mellores-menus-do-dia-que-conezo\/","title":{"rendered":"A Tafona: un dos mellores men\u00fas do d\u00eda que co\u00f1ezo"},"content":{"rendered":"

\"\"
\nA chef Luc\u00eda Freitas. Fotos: Sole<\/em><\/p>\n

O outro d\u00eda, despois dunha ma\u00f1\u00e1 de intenso traballo, Sole e m\u00e1is eu paramos a xantar na Tafona<\/a> [T: 981 562 314 \/ localizaci\u00f3n<\/a>]. A Tafona \u00e9 un fermoso hotel e restaurante que ocupa un edificio do XVIII na r\u00faa da Virxe da Cerca, no que ser\u00eda como o Boulevard de Clemenceau de Arles, pero en Compostela e sen \u00e1rbores, esa v\u00eda osixenada pola que a cidade decidiu facerse m\u00e1is grande. O restaurante \u00e9 fermoso, un dos m\u00e1is bonitos de Compostela, e te\u00f1o pasado a\u00ed con moita frecuencia e, desde logo, nunca deixo de pasar cando menos d\u00faas veces durante o Santiago (\u00e9)Tapas por al\u00ed a probar e a recuncar as excelencias baseadas no porco que se proban al\u00ed.<\/p>\n

Pero hoxe quero contar outra cousa. <\/p>\n

Pedimos o men\u00fa do d\u00eda. 13 euros, bebidas inclu\u00eddas. Aperitivo de cortes\u00eda, primeiro, segundo e postres. E cheg\u00e1ronnos uns prati\u00f1os deliciosos, todo delicadeza, con verdura fresqu\u00edsima, unha composici\u00f3n coidada, abundantes. O men\u00fa do d\u00eda \u00e9 moitas veces un tr\u00e1nsito inc\u00f3modo na xornada laboral. Nunha cidade como Compostela, moitas veces o men\u00fa \u00e9 un exemplo de pouca imaxinaci\u00f3n, de sucesi\u00f3n de fritanga pesada, ou de malos remedos de pratos combinados e aproveitos de coci\u00f1a. Pero ese d\u00eda pasoume algo ins\u00f3lito. Estaba moi estresado porque esa mesma tarde presentabamos A coci\u00f1a galega con Cunqueiro<\/a><\/em> e so\u00e1bame ata o zapato. Pero cando comecei a tomar a mi\u00f1a tosta de rix\u00f3ns e apreciei o bo que estaba aquelo, apaguei o m\u00f3bil. Sole riu de min: <\/p>\n

-Po\u00f1\u00e9monos serios, eh?<\/p>\n

E as\u00ed foi todo ese men\u00fa do d\u00eda, como unha aut\u00e9ntica par\u00e9ntese na vor\u00e1xine laboral. Un momento no que non relaxarse e concentrarse na comida e na conversa soaba case ata ofensivo e pecadento. Probamos unha aut\u00e9ntica delicadeza tras outra, para rematarmos cun postre (eu creo que Luc\u00eda Freitas fai os mellores postres da cidade) de sobresa\u00ednte alto. As\u00ed que cando falamos con ela, case o primeiro que dixen foi:<\/p>\n

-Podemos facer unhas fotos boas de todo isto?<\/p>\n

Emocionoume o traballo de moza Luc\u00eda Freitas e Ignacio Tierno, coci\u00f1eiros da Tafona. Os bos coci\u00f1eiros dist\u00ednguense por alegrar o rancho do persoal co que haxa a man e se poida solucionar: te\u00f1o escoitado esas vellas historias de coci\u00f1eiros de barco que te\u00f1en erguido o \u00e1nimo dos mari\u00f1eiros a base de receitas maxistrais cos ingredientes do diario. Freitas e Tierno son quen de facer o mesmo coa sinxeleza e a modestia dos produtos dun men\u00fa do d\u00eda, conseguindo un resultado espectacular por un prezo que en moitas outras cidades -penso en Londres, Madrid ou Par\u00eds- ser\u00eda 15 ou 20 euros superior. Os coci\u00f1eiros, na s\u00faa pequena coci\u00f1a, son capaces de convertir un produto humilde nunha peci\u00f1a de alta gastronom\u00eda a un prezo popular; confeso que sinto unha especial febleza por esta coci\u00f1a de trincheira diaria, que \u00e9 capaz de separar e relaxar ao comensal e facelo disfrutar da alegr\u00eda de comer: alimentarnos \u00e9 algo m\u00e1is que a inxesta de calor\u00edas e prote\u00ednas, debe ser que \u00e9 un acto cultural e de felicidade. E un detalle m\u00e1is, que non \u00e9 menor para min: primeiros e segundos benef\u00edcianse da propia Horta da Tafona, que suministra algunhas das delicias vexetais, desde amorodos ata froita da paix\u00f3n. <\/p>\n

As\u00ed que aqu\u00ed vai o men\u00fa desta semana do restaurante A Tafona, por 13 euros: diferentes pratos que se ofreceron diferentes d\u00edas. Con bastante seguridade, o mellor men\u00fa do d\u00eda de Compostela en relaci\u00f3n calidade prezo, en termos de elaboraci\u00f3n t\u00e9cnica pero tam\u00e9n en equilibrio nutricional e en calidade de elaboraci\u00f3n: un men\u00fa para continuar traballando, pero con outra cara. <\/p>\n

\"\"
\nSalada morna de tomatero en escabeche e cereixas<\/em><\/p>\n

\"\"
\nCapuccino de tortilla, cebola confeitada e pementos de padr\u00f3n<\/em><\/p>\n

\"\"
\nTartar de salm\u00f3n e aguacate con sorbete de lima e eneldo<\/em><\/p>\n

\"\"
\nBakallau con esp\u00e1rragos de tempada e allo blanco<\/em><\/p>\n

\"\"
\nOrella de porco, tosta de arroz \u201csocarrat\u201d e cogumelos
\n<\/em>
\n\"\"
\nCarrot Cake, sobete de coco e amorodos
\n<\/em>
\n\"\"
\nAreas de chiculate, caf\u00e9 e crema de oruxo<\/em><\/p>\n

O men\u00fa s\u00e9rvese de martes a venres en servizo de mediod\u00eda.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na s\u00faa coci\u00f1a do restaurante A Tafona, a moza Luc\u00eda Freitas elabora o mellor men\u00fa do d\u00eda en relaci\u00f3n calidade-prezo de Compostela: un exemplo de delicadeza, frescura e sabor no medio da xornada laboral por s\u00f3 13 euros. <\/p>\n

Ler a historiaA Tafona: un dos mellores men\u00fas do d\u00eda que co\u00f1ezo<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":16259,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[32,7],"tags":[],"class_list":["post-16258","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-destacado","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16258","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=16258"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/16258\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/16259"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=16258"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=16258"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=16258"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}