![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/arte_de_voar.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
O 4 de maio de 2001 o pai do guionista de banda dese\u00f1ada Antonio Altarriba tir\u00e1base desde un piso alto da residencia na que estaba internado. A partir deste feito, Altarriba decidiuse a escribir a historia do seu pai, contando coa colaboraci\u00f3n do debuxante Kim (o m\u00edtico autor de Mart\u00ednez El Facha, en El Jueves), creando unha novela gr\u00e1fica de gran musculatura que rematou por ga\u00f1ar o Premio Nacional de C\u00f3mic 2010: El Arte de Volar (Ediciones de Ponent, Alicante, 2009)<\/p>\n
Non \u00e9 outra historia m\u00e1is sobre a Guerra Civil. Por suposto, a vida do pai de Antonio Altarriba \u00e9 a dun perdedor desa guerra. Un pobre de vila aragonesa que vai pasando de desgraza en desgraza, condenado sempre ao bando perdedor, como moita xente nesta Espa\u00f1a do s\u00e9culo XX. O elemento m\u00e1is desacougante do libro \u00e9 a esperanza, a esperanza que xurde sempre tras unha das s\u00faas moitas derrotas, e que parece que \u00e9 elemento consustancial ao propio fracaso. Homes que non deixan de loitar por un futuro mellor, homes para os que o futuro \u00e9 cada vez m\u00e1is estreito, pero no que seguen a atopar v\u00edas de esperanza constru\u00eddas dentro dos l\u00edmites da s\u00faa resignaci\u00f3n. A historia dun perdedor que \u00e9 honesto.<\/p>\n
“O meu pai, que agora son eu”. A reveladora disposici\u00f3n inicial de Antonio Altarriba conecta un home con todos os homes; Altarriba di que s\u00f3 foi capaz de comezar a escribir cando se produciu ese proceso, cando atopou que o punto de vista para narrar esta historia do seu pai era el mesmo, como todos somos un pouco antes<\/em> e despois<\/em>: <\/p>\n “Eu viv\u00eda nel cando a\u00ednda non nacera, e el vive en min agora que xa morreu”. Por v\u00eda consangu\u00ednea ou, como agora se prefire, por v\u00eda xen\u00e9tica, atopaba leximitidade para adoptar a s\u00faa identidade. A\u00ednda que eu prefiro falar de ‘fusi\u00f3n’, como nun abrazo -intenso, estreito- que todav\u00eda hoxe nos mant\u00e9n unidos e indistintos”. <\/p><\/blockquote>\n Ser\u00e1 por iso que o libro conmove e marabilla. Que non \u00e9 unha historia m\u00e1is da Guerra Civil, sen\u00f3n a cr\u00f3nica da desesperanza e as vidas crebadas polo s\u00e9culo XX, al\u00e1 onde fora o conflito. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" A novela gr\u00e1fica El Arte de Volar, de Antonio Altarriba e Kim, \u00e9 unha intensa historia sobre a derrota como identidade e a escritura como unha aperta intensa e estreita entre un pai e o seu fillo. <\/p>\n