![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/sardinhas.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Te\u00f1o o orgullo \u00edntimo de ser dunha vila -a Pobra do Carami\u00f1al- que ten a taxa m\u00e1is alta de consumo de latas de conservas por habitante de todo o Estado. E digo orgullo por un motivo: a Pobra foi unha vila que viviu nos \u00faltimos cen ou cento trinta anos das conserveiras; foi esta actividade industrial a que lle deu o car\u00e1cter e a fisonom\u00eda urbana que tivo a mi\u00f1a vila ata hai ben poucos anos, e moitos de n\u00f3s tivemos a t\u00edas, avoas ou nais traballando na conserva. Hai pouco, falando cun conserveiro de al\u00f3, falamos do produto aut\u00f3ctono nas conservas. El riuse: “Sardi\u00f1as de Rianxo? Esas hai anos que non as ve ningu\u00e9n!”. Na teima de facturar e acadar mercados internacionais, a aposta por un produto escaso e caro queda atr\u00e1s. Moitas conserveiras -non todas- foron abandonando o est\u00e1ndar de calidade para mirar \u00e1 exportaci\u00f3n e os grandes mercados, coa consecuencia de que hoxend\u00eda os asi\u00e1ticos est\u00e1n levant\u00e1ndolles todo o mercado. <\/p>\n
Outras son como a aldea gala: resisten ao p\u00e9 do ca\u00f1\u00f3n cun produto de m\u00e1is calidade e m\u00e1is coidado; o consumidor local, escaso en n\u00famero pero profundamente esixente, contin\u00faa a agradecer esa conserva de calidade. Temos unha palabra moi precisa no vocabulario pobrense: os lotes<\/em>. Cando ti mercas conservas na Pobra do Carami\u00f1al, falo para ti mesmo ou como un agasallo de cari\u00f1o cara un familiar ou un amigo; non mercas latas individuais, o que fas \u00e9 mercar un lote<\/em>, dentro do que vai un pouco de todo, pero no que nunca faltan exquisiteces pouco co\u00f1ecidas como as magn\u00edficas ovas de Lu\u00eds Escur\u00eds Batalla (a mi\u00f1a conserveira favorita). As\u00ed que van ver poucos consumidores m\u00e1is cr\u00edticos e m\u00e1is precisos co produto que os pobrenses, ou doutras vilas conserveiras. <\/p>\n Na \u00faltima semana entraron en casa d\u00faas marcas de conserva que se defin\u00edan como “de calidade” e lle asociaban alg\u00fans outros termos de moda. S\u00f3 lle faltaba dicir que eran conservas “sustentables” ou algo as\u00ed. As d\u00faas latas que probamos eran de sardi\u00f1a. Nun dos casos, o interior da casa daba case noxo: a penas tres pezas dunha sardi\u00f1a gorda, mal preparada, sen tostar e cun aceite de \u00ednfima calidade. A outra deixoume pampo. Era unha lata de xoubi\u00f1as de Rianxo da Conserveira Cortizo. Xoubi\u00f1as -indic\u00e1base na caixa- collidas polos barcos rianxeiros na campa\u00f1a 2009. Unha xoubi\u00f1a pequena, de saboroso e concentrado sabor, moi ben tostada e nun aceite excelente; a lata andaba nos 2’50 (m\u00e1is ou menos), un prezo razoable para un prato digno de degustaci\u00f3n gourmets<\/em>. Basicamente, un aut\u00e9ntico luxazo de conserva, moi por riba de moito do que te\u00f1o probado por a\u00ed. Dinme de conta, ao probalo e activ\u00e1renseme as papilas Proust, do tempo que hab\u00eda que non probaba unha conserva de sardi\u00f1as tan boa; de como fumos abandonando un cami\u00f1o de calidade que hoxe, no dur\u00edsimo mercado actual, nos ter\u00eda sido de gran axuda. A outra marca? Xa lles adianto que non penso volver probala na vida. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" No mundo das conservas \u00e9 case imposible vender gato por lebre a un consumidor con criterio. E moito menos vender como sardi\u00f1a de calidade un infraproduto de procedencia esp\u00farea. As\u00ed que cando chega unha lata chea de xoubi\u00f1as de Rianxo, \u00e9 un aut\u00e9ntico pracer.<\/p>\n