{"id":15902,"date":"2011-05-08T20:47:02","date_gmt":"2011-05-08T18:47:02","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=15902"},"modified":"2011-05-08T20:52:57","modified_gmt":"2011-05-08T18:52:57","slug":"o-ruido-eterno-o-pulso-do-seculo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2011\/05\/08\/o-ruido-eterno-o-pulso-do-seculo\/","title":{"rendered":"O ru\u00eddo eterno, o pulso do s\u00e9culo"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/ross2.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>O cr\u00edtico musical Alex Ross<\/em><\/p>\n<blockquote><p>&#8220;A composici\u00f3n cl\u00e1sica no s\u00e9culo XX a moitos s\u00f3alles a ru\u00eddo. \u00c9 unha arte en gran medida agreste, un movemento alternativo non asimilado. Namentres que as abstracci\u00f3ns cheas de salpicaduras de Jackson Pollock v\u00e9ndese no mercado da arte por cen mill\u00f3ns  de d\u00f3lares (&#8230;) o equivalente en m\u00fasica segue provocando vagas de desasosego entre os asistentes&#8221;. <\/p><\/blockquote>\n<p>Pode ser un libro de divulgaci\u00f3n ser considerado unha obra esencial? Por suposto. Alex Ross, cr\u00edtico musical de The New Yorker, publicou no 2009 un libro absolutamente b\u00e1sico para mergullarnos nun inc\u00f3modo espazo alternativo da cultura: <em>El ru\u00eddo eterno. Escuchar al siglo XX a trav\u00e9s de su m\u00fasica<\/em>. A m\u00fasica de composici\u00f3n cl\u00e1sica contempor\u00e1nea vive un estra\u00f1o status: \u00e9 &#8220;alta cultura&#8221; pero ten o impacto e o alcance dunha cultura alternativa, distribu\u00edda dun xeito absolutamente marxinal con respecto ao <em>mainstream<\/em>, especialmente cando se convirte nun exercicio absolutamente exploratorio; este libro perm\u00edtenos aos profanos entender algo de todo isto. <em>O ru\u00eddo eterno<\/em> ten o car\u00e1cter dun libro-mundo: introd\u00facese bravamente no esp\u00edrito do complexo s\u00e9culo XX e extrae del un latexo irregular, a dos creadores que foron constitu\u00edndo a s\u00faa banda sonora. Alex Ross l\u00e9vanos por Mahler, Debussy, Shostakovich, Wagner, Copland, Britten o Aschenbach&#8230;as guerras, o sangue, as crises, a ideolox\u00eda, a dor, a pobreza, a miseria intelectual ou econ\u00f3mica, o dilentatismo, o esnobismo deste s\u00e9culo de ouro e de merda ao mesmo tempo est\u00e1 a\u00ed dentro, latendo o pulso.. A clave do libro reflicte esta cuesti\u00f3n: &#8220;a composici\u00f3n do s\u00e9culo XXI \u00e1s veces est\u00e1 decidido a abranguelo todo, \u00e1s veces desexosa de estar perdidas para o mundo&#8221;. <\/p>\n<p>O fascinante \u00e9 que ao seguir as menci\u00f3ns que fai Ross de pezas -bendito Spotify, que nos permite escoitalas todas- o que se escoita \u00e9 o latexo, o pulso enteiro do s\u00e9culo trasladado \u00e1s s\u00faas artes, nun segmento no que poucas veces se nos presenta esta oportunidade de retrospectiva. Porque como remata Ross, a composici\u00f3n e os compositores do s\u00e9culo &#8220;atravesando o espectro que vai do ru\u00eddo ao silenzo, amosan o cami\u00f1o cara o que, en certa ocasi\u00f3n, Debussy chamou &#8220;un pa\u00eds quim\u00e9rico e, en consecuencia, inatopable&#8221;. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>O cr\u00edtico musical Alex Ross &#8220;A composici\u00f3n cl\u00e1sica no s\u00e9culo XX a moitos s\u00f3alles a&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2011\/05\/08\/o-ruido-eterno-o-pulso-do-seculo\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">O ru\u00eddo eterno, o pulso do s\u00e9culo<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":15903,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,15],"tags":[],"class_list":["post-15902","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-libros","category-musica","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15902","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=15902"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/15902\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/15903"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=15902"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=15902"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=15902"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}