pretenden ser un retrato ir\u00f3nico e contempor\u00e1neo da cidade de Compostela a trav\u00e9s dos h\u00e1bitos gastron\u00f3micos dos seus habitantes.<\/em><\/p><\/blockquote>\nO alimento m\u00e1is emblem\u00e1tico do Nadal compostel\u00e1n non \u00e9 o cap\u00f3n, nin o turr\u00f3n, nin as froitas escarchadas, nin o ollomol ou o bacallau. Estiven a comparar as numerosas ofertas de men\u00fas que ofrecen os restaurantes compostel\u00e1ns para este decembro, de todos os prezos posibles, e cheguei \u00e1 conclusi\u00f3n que o Nadal compostel\u00e1n ten en com\u00fan a un pequeno cefal\u00f3podo: o chipir\u00f3n, e as s\u00faas pequenas variantes: as puntillas, e as luras \u00e1 romana. Toda a cidade conv\u00e9rtese nunha oferta de entrantes dominada polo chipir\u00f3n. Por algunha mal\u00e9vola asociaci\u00f3n de ideas (b\u00fasquena vostedes), a cabeza levoume a relacionar os tent\u00e1culos e os cefal\u00f3podos coas ceas de empresa do Nadal. <\/p>\n
En Compostela, o sector da hosteler\u00eda poder\u00eda alternar a tan com\u00fan frase de \u201cfacer o agosto\u201d coa de \u201cfacer o decembro\u201d. Lonxe do t\u00f3pico do individualismo galaico, ao compostelanita o que lle gusta \u00e9 a cea en masa. Ser\u00e1 que os excesos en masa son menos excesos. <\/p>\n
Sen d\u00fabida, o aut\u00e9ntico \u2018prime-dinner\u2019, o momento cr\u00edtico da cen\u00edstica de Nadal en Compostela \u00e9 o segundo xoves e venres do mes de decembro. Proben a chamar a Radiotaxi a iso das nove e media e escoitar\u00e1n unha gargallada na centrali\u00f1a que ecoar\u00e1 nas paradas da Praza Roxa e Praza de Galicia. As mozas, do negro que por defecto define en Galicia a elegancia noturna, e os seus acompa\u00f1antes, atravesan a cidade cami\u00f1o dos destinos que dictamina o poder adquisitivo medio do grupo. Os universitarios van -rodeados dun halo non m\u00edstico, sen\u00f3n de colonia- a La Trattoria ou \u00e1 Costela de Ad\u00e1n, os funcionarios de Educaci\u00f3n suben ata o Dezaseis, as empresas do pol\u00edgono acuden a Los Robles en microb\u00fas e os trinta\u00f1eiros optan entre as churrascar\u00edas tan abundantes na cidade e os que prefiren un xeito m\u00e1is sofisticado, distribuidos entre sitios coma A Curtidor\u00eda ou o Boga. Caen os chipir\u00f3ns, as zamburi\u00f1as, unha vieira nos afortunados e sempre un segundo de nome m\u00e1is pretencioso para crear m\u00e1is ambiente. Tam\u00e9n \u00e9 a ocasi\u00f3n de descubrir esas estra\u00f1as marcas de Ribeiro ou R\u00edas Baixas das que na vida o\u00edches falar, e que adoitan propiciar os momentos m\u00e1is notables da noite. <\/p>\n
Todo depende, claro, se o grupo se sinte cantor ou non, porque non todos os locais permiten o exercicio desta expresi\u00f3n visceral do galego ceador. O \u2018cante galaico\u2019 \u00e9 unha arte minusvalorada: nunca sair\u00e1 pechando os telediarios de Televisi\u00f3n Espa\u00f1ola, pero ten tanto nervio coma o andaluz. E vale, non temos guitarra e non adoitamos palmexar -o noso \u00e9 dar pu\u00f1adas na mesa coa cunca-, pero o Mira maruxi\u00f1a mir\u00e1, coa s\u00faa ondulante tonal-interpretativa que alterna susurros e berros incontrolados ten algo de m\u00e1xico: xorde s\u00f3 entre os efluvios do licor caf\u00e9, do copazo de Johnny ou da ca\u00f1a tostada, sae dun pescozo cunha garabata afrouxada, a cara conxestionada de galaica cuperose e sempre con tenores e bar\u00edtonos espont\u00e1neos que liberan a s\u00faa circunspecci\u00f3n coti\u00e1 ante sorprendidos compa\u00f1eiros de traballo. Estar\u00e1n comigo: sempre son os m\u00e1is respectables da oficina os que se converten en sorpresivos tunantes da cea de empresa. \u201cE logo este home non sae nunca?\u201d, \u00e9 a frase pronunciada entre susurros por unhas e outros. <\/p>\n
Cos puros prendidos da boca, coas mans impregnadas do delator cheiro do marisco, cos gab\u00e1ns mal postos -unha solapa enriba e outra para abaixo-, os grupos peregrinan pola cidade entre a primeira e a segunda copa, antes de que se produza a desbandada excusada dos que se sinten m\u00e1is inc\u00f3modos por andar cos seus conpa\u00f1eiros de traballo e s\u00f3 resistan a gintonics os m\u00e1is recalcitrantes. Compostela non \u00e9 unha cidade preparada para esta invasi\u00f3n l\u00fadico-laboral: s\u00f3 lugares coma o Retablo ou o Momo \u00e1 R\u00faa aturan o embate dun grupo de trinta traballadores da Finsa. Se lle engades unha colecci\u00f3n de mestres de primaria, unha xuntanza de antigos alumnos de Lasalle, tres oficinas de aseguradoras e catro notar\u00edas (por falar das industrias b\u00e1sicas da cidade) provocar\u00e1s o colapso estrutural da cidade vella. Os que na vida xa cambiaron o tempo das copas e dos amigotes polo da familia, procuran nas ceas de empresa o relampo da mocidade perdida; os que contin\u00faan solteiros observan abraiados o subid\u00f3n dos colegas casados. <\/p>\n
Uns e m\u00e1is outros, ao d\u00eda seguinte, no traballo, miraranse cunha complicidade p\u00edcara, como se tiveramos feito a noite anterior algo malo, mesmo algo \u00e9pico, algo tan diferente ao mundo coti\u00e1 que non deixa indiferente. As mans, se cadra, a\u00ednda cheiren algo a langostino e a fritanga de chipir\u00f3n. O cheiro aut\u00e9ntico e non reco\u00f1ecido do Nadal. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
A que cheira o Nadal en Compostela? Entre outras cousas, a cefal\u00f3podo fritido e a copi\u00f1a de m\u00e1is. Pres\u00e9ntovos a nova serie de Cap\u00edtulo Cero Cr\u00f3nicas Mundanas.<\/p>\n
Ler a historiaCr\u00f3nicas Mundanas (I): A \u00e9pica do chipir\u00f3n<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":27761,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[37,32,7],"tags":[],"class_list":["post-14371","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-cronicas-mundanas","category-destacado","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14371","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14371"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14371\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/27761"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14371"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14371"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14371"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}} ![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/mundana_1.jpg\")
<\/p>\n