![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/santos_diez.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Estes d\u00edas Galicia anda de relecturas urbanas. Interesant\u00edsimos programas como Outonarte na Coru\u00f1a ou A cidade interpretada en Santiago inciden no mesmo: os espazos que habitamos poden ser vistos doutro xeito. A mirada sempre \u00e9 unha convenci\u00f3n. Uns cantos p\u00f3\u00f1ense de acordo para convir en ver un espazo dun xeito. Pero hai outras formas de velo, mesmo de alteralo. Po\u00f1amos por caso a imaxe tur\u00edstica de Galicia: un r\u00edo e unha carballeira. Sen embargo, boa parte da superficie do noso territorio son terras altas: montes de penedos grises, toxo, breixo e uz. Toda esa parte do espazo est\u00e1 ausente da representaci\u00f3n do pa\u00eds. Galicia ten carballos, por suposto, moitos m\u00e1is eucaliptos -a\u00ednda que non nos guste ensinalos- pero, sobre todo, o que ten \u00e9 toxo, a\u00ednda que estea ausente da noci\u00f3n do que \u00e9 visualmente Galicia. \u00bf\u00c9 feo o toxo? Boa pregunta. <\/p>\n
Eu preg\u00fantome en que medida tanto discurso da Galicia do fe\u00edsmo e da chapuza gallega<\/em> non agocha e reflicte no noso subconsciente -moitas veces, de xeito involuntario- a problem\u00e1tica relaci\u00f3n co noso territorio, pero sobre todo, coa nosa identidade, que arrastramos nas \u00faltimas d\u00e9cadas. Porque o fe\u00edsmo significa, esencialmente, que unha parte da sociedade percibe como horror o que outra percibe como normalidade, ou mellor a\u00ednda, como soluci\u00f3n eficiente<\/em>. En todo o discurso sobre o feo e o bonito en Galicia ningu\u00e9n se para a pensar nas causas desa aparente fenda do gusto<\/em>. \u00bfSer\u00e1 que non pode ser discutido en termos feo\/bonito, sen\u00f3n nas noci\u00f3ns instrumentais que unha sociedade a\u00ednda en parte tradicional emprega para adaptar o uso dos obxectos, ou sexa, en dualidades como \u00fatil\/in\u00fatil, ou reciclado\/”destragado”? Ben, isto \u00e9 outro debate. <\/p>\n Cando me falan da Galicia do fe\u00edsmo e das miserias do rural (que tam\u00e9n ten casos de \u00e9xito na s\u00faa adaptaci\u00f3n \u00e1 modernidade, pero que non adoitan aparecer), te\u00f1o claro que \u00e9 un concepto constru\u00eddo. A min g\u00fastame contrapo\u00f1erlle outra construci\u00f3n: a Galicia que retrata Santos D\u00edez, e que podes curiosear no seu web<\/a>: \u00e9 unha idea tan imaxinaria como a outra, pero ao meu ver, sit\u00faa unha relaci\u00f3n distinta co noso presente e co noso futuro. Esa relaci\u00f3n \u00e9 a de que estamos tam\u00e9n nun mundo que segue o pulso do tempo. E, cando a ves, dis: este tam\u00e9n \u00e9 o noso territorio<\/a>, esta lectura non \u00e9 nin m\u00e1is nin menos aut\u00e9ntica, pero si tan verdadeira como a outra. Por sorte, este pequeno pa\u00eds \u00e9 complexo. Deberamos aproveitar esa complexidade, m\u00e1is a mi\u00fado, para inxectarnos algo dese optimismo que nos \u00faltimos tempos tanta falta nos fai. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Estes d\u00edas Galicia anda de relecturas urbanas. Interesant\u00edsimos programas como Outonarte na Coru\u00f1a ou A…<\/p>\n