{"id":12627,"date":"2010-09-06T00:29:15","date_gmt":"2010-09-05T22:29:15","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=12627"},"modified":"2010-09-06T00:36:11","modified_gmt":"2010-09-05T22:36:11","slug":"restaurante-silabario-en-tui-cocinar-desde-o-principio","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2010\/09\/06\/restaurante-silabario-en-tui-cocinar-desde-o-principio\/","title":{"rendered":"Restaurante Silabario, en Tui: coci\u00f1ar desde o principio"},"content":{"rendered":"

\"\"
\nFotos: Sole<\/em><\/p>\n

O principal signo identitario de Tui \u00e9, por veces, o seu principal problema. A fronteira e a ponte internacional coloca a Tui no mapa, pero tam\u00e9n a converte nun lugar de paso r\u00e1pido cara Portugal. Unha m\u00e1goa: a vila \u00e9 fermosa, conta cunha catedral-fortaleza moi orixinal no panorama galego, e baixando dela cara o r\u00edo est\u00e1 un casco hist\u00f3rico moi singular. As\u00ed que pouco sabemos da s\u00faa oferta gastron\u00f3mica, e de todo o Baixo Mi\u00f1o en xeral. Hai que ilo solucionando!<\/p>\n

\"\"
\nCata de aceites inicial<\/em><\/p>\n

Acheg\u00e1monos a Tui para co\u00f1ecer o restaurante Silabario<\/a> [T: 986607000 \/ localizaci\u00f3n<\/a>], que \u00e9 parte dun complexo hoteleiro. O Silabario ten un interiorismo coidado, en madeiras claras, con moito espazo entre mesas e unha enorme cristaleira que d\u00e1 \u00e1s hortas, pazos en ru\u00ednas e ao fondo as fortificaci\u00f3ns de Valen\u00e7a. Ao fondo, unha habitaci\u00f3n separada con c\u00f3modas butacas permite aos fumadores compartir os caf\u00e9s e os cigarros dentro do propio restaurante. <\/p>\n

Segundo Alberto Gonz\u00e1lez, o Silabario ten unha filosof\u00eda: “empezar desde o principio”. O restaurante mant\u00e9n unha certa idea de obradoiro, de espazo no que se aprende, e no que se combinan diferentes t\u00e9cnicas nos pratos, desde postas en escea m\u00e1is cl\u00e1sicas ata platos xa propios dos men\u00fas da gastronom\u00eda contempor\u00e1nea galega. O resultado \u00e9 unha comida tecnicamente moi coidada, lixeira pero sabrosa, e cun certo alento persoal. O seu chef, Alberto Gonz\u00e1lez, \u00e9 unha das m\u00e1is recentes incorporaci\u00f3ns do Grupo Nove. “A nosa xeraci\u00f3n -que montou restaurantes nos \u00faltimos catro anos-“, d\u00edxonos o coci\u00f1eiro, “debe achegar algo novo \u00e1 dos coci\u00f1eiros precedentes que iniciarion este movemento de renovaci\u00f3n”. Para Gonz\u00e1lez, a aposta debe ser “profundizar a\u00ednda m\u00e1is no tradicional, acheg\u00e1ndolle a modernidade”. O chef louva as vellas elaboraci\u00f3ns da gastronom\u00eda cl\u00e1sica, “de libro”. E a brasa como t\u00e9cnica na que a\u00ednda se pode aprender todo. <\/p>\n

Hai un men\u00fa estacional, creo que con cinco pratos, a 29 euros. O men\u00fa degustaci\u00f3n, que foi polo que n\u00f3s optamos, ten nove pratos e est\u00e1 en 42 euros. Sup\u00f3n un percorrido gastron\u00f3mico por mariscos e peixes nos que mesmo hai certas doses de espect\u00e1culo, coma no corte da cola do bogavante \u00e1 brasa de carballo, e inclu\u00edndo como \u00fanica carne un m\u00e1is contundente pich\u00f3n. <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"
\nAmeixa con coliflor (puntazo)<\/em><\/p>\n

\"\"
\nVentresca de at\u00fan (espectacular)<\/em><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"
\nAlberto Gonz\u00e1lez prep\u00e1ranos o bogavante asado. <\/em><\/p>\n

Sorprendeunos moi agradablemente. Prati\u00f1os limpos e coidados, cunha importante presenza da grella e da brasa como m\u00e9todo de cocci\u00f3n, cun produto tratado con moit\u00edsimo respeto e algunhas chiscadelas portuguesas. “A cultura da raia m\u00e1rcanos”, d\u00edxonos o coci\u00f1eiro. Alberto Gonz\u00e1lez \u00e9 un chef novo que xa non ten presa, preocupado por evolucionar con tranquilidade e solvencia. O resultado est\u00e1 impecable a d\u00eda de hoxe. O seu restaurante a\u00ednda non \u00e9 moi co\u00f1ecido polos afeccionados \u00e1 boa mesa en Galicia, pero at\u00f3pase nun nivel magn\u00edfico. <\/p>\n

\"\"
\nPeixe sapo cunha pipirrana de tomates raf. <\/em><\/p>\n

\"\"
\nPich\u00f3n de sangue co seu pat\u00e9, feijoada lixeira e guacamole
\n<\/em>
\n\"\"
\nMirabeis en compota
\n<\/em>
\n\"\"
\nMilfollas cun chulo granizado de picotas<\/em><\/p>\n

A carta de vi\u00f1os \u00e9 pequena pero est\u00e1 bastante ben seleccionada, a\u00ednda que se botan en falta m\u00e1is vi\u00f1os do Rosal, do Condado e da beira portuguesa, que son as \u00e1reas vit\u00edcolas m\u00e1is pr\u00f3ximas ao restaurante. Son eses detalles os que melloran moito o acento local dun establecemento. As copas son excelentes para vi\u00f1os de gran capacidade arom\u00e1tica, e s\u00edrvense a boa temperatura. N\u00f3s disfrutamos cun Tric\u00f3 08 (para min \u00e9 dos Saln\u00e9s que m\u00e1is me gustan). <\/p>\n

Paga a pena facer unha excursi\u00f3n a Tui para xantar tranquilamente no Silabario e despois achegarse paseando ata a s\u00faa desco\u00f1ecida zona vella. Un truco: despois de comer m\u00e9tanse na horta do bispo, o miradoiro privado do pazo episcopal ao que se accede desde o claustro do catedral. Hai por al\u00ed unhas cadeiras nas que poden repo\u00f1erse discretamente do xantar na perspectiva do fermoso escenario do r\u00edo e Portugal aos teus p\u00e9s. S\u00f3 faltar\u00eda ent\u00f3n un bo caf\u00e9, pero atr\u00e9vanse a pedirllo ao bispo. Seguro que non ha de ter mal produto. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Fotos: Sole O principal signo identitario de Tui \u00e9, por veces, o seu principal problema.…<\/p>\n

Ler a historiaRestaurante Silabario, en Tui: coci\u00f1ar desde o principio<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":12631,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-12627","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12627","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12627"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12627\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12631"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12627"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12627"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12627"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}