![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/con_la_cocina_no_se_juega.jpg\")
<\/p>\n <\/p>\n
\u00c9 cuesti\u00f3n de ler o libro de David de Jorge<\/a> Con la cocina no se juega<\/em>, que acaba de publicar Debate (e que amablemente me remitiu a editorial), para decatarse de que as boas plumas gastron\u00f3micas en espa\u00f1ol son escasas e, se cadra, abonde cun par de mans -e ao mellor un p\u00e9- para localizar a escritores que collan gran alento literario cando se trata de falar sobre temas de manduca. Falar con degoiro e co\u00f1ecemento dos asuntos do xantar \u00e9 algo que contin\u00faa estar mal visto en amplios sectores do mundo cultural, que o estiman fr\u00edvolo, aburguesado ou accesorio, e non poden menos que achegarse \u00e1 cuesti\u00f3n con prexu\u00edzos inmensos. Por sorte, todo iso est\u00e1 cambiando. No \u00e1mbito da cultura a\u00ednda se coci\u00f1a a lume manso, pero imos chegando. <\/p>\n David de Jorge \u00e9 de profesi\u00f3n coci\u00f1eiro e s\u00f3 faltar\u00eda que tivera prexu\u00edzos \u00e1 hora de escribir: non os ten, pero adem\u00e1is \u00e9 excesivo, lle gusta selo e por riba comete o pecado de fortalecerse na prosa lendo unha chea de libros nas s\u00faas numerosas noites de insomnio, e as lecturas… -como se nota cando se le neste mundi\u00f1o gastron\u00f3mico. O seu estilo \u00e9 persoal, por veces barroco, \u00e1s veces refinado e elegante e outras arroutado e desbravado. O seu \u00faltimo libro, Con la cocina no se juega<\/a><\/em>, \u00e9 unha compilaci\u00f3n de textos breves -moitos deles do seu blog, onde llos ti\u00f1a lido previamente- e alg\u00fans -non o sei- se cadra escritos ex profeso para a edici\u00f3n. Cos libros xurdidos de blogs acontece sempre o mesmo: non \u00e9 o mesmo ler os textos no orixinal electr\u00f3nico que todos recompilados, coa mesma edici\u00f3n. Ao facelo, a marca David de Jorge se torna ben visible e nidia. <\/p>\n \n“Tenemos p\u00e1nico a la pompa (…) Este libro huye espantado de nuestra boba gastronom\u00eda contempor\u00e1nea, desprecia las palabras huecas, la cocina tibia y las verdades de piedra (…)”. <\/p><\/blockquote>\n O Universo David de Jorge \u00e9 profundamente esc\u00e9ptico cos conceptos tecnoemocionais e coa pompa medi\u00e1tica; non renega das novidades pero non lle gustan os vapores da fama. O seu texto Egochef<\/em>, con suculentos ep\u00edgrafes como Menos samba y m\u00e1s cocinar<\/em>, reparte estopa fina:<\/p>\n “El mapamundi de la alta gastronom\u00eda es un gran tiovivo en el que Espa\u00f1a lleva muy pocos a\u00f1os montada. Hemos pasado del men\u00fa tur\u00edstico a la cocina del discursito en muy poco tiempo y nos lo tenemos muy cre\u00eddo”.\n<\/p><\/blockquote>\n Con este libro \u00e1s veces est\u00e1s de acordo e outras non, como el mesmo adoita dicir: “son un pouco xabar\u00edn”. O indubidable \u00e9 que est\u00e1 escrito desde os intestinos, ou desde o f\u00edgado, iso non o sei. Os coci\u00f1eiros, para David, deben estar nas coci\u00f1as, e os comensais nas salas. David de Jorge ama a coci\u00f1a francesa, que co\u00f1ece ben, e a sabidur\u00eda dos grandes mestres cl\u00e1sicos como Robuchon ou Gagnaire. Gusta dos fog\u00f3ns de coci\u00f1a tradicional ou ilustrada, pero sempre suculenta, que responda \u00e1 satisfacci\u00f3n dos sentidos e non a un fatuo exercicio intelectual. En plena pol\u00e9mica Santi Santamar\u00eda, se calzou unha entrevista co chef; ten algo de provocador, pero a sensaci\u00f3n final, cando les o texto completo, \u00e9 que vai por libre. E iso \u00e9 estupendo. O que non hai d\u00fabida \u00e9 de que ten o seu propio discurso, a s\u00faa propia direcci\u00f3n gastron\u00f3mica. E est\u00e1 escrito desde unha perspectiva propia: desde o Pa\u00eds Vasco, que quedou relegado dos fulgores medi\u00e1ticos de Madrid e Barcelona pero est\u00e1 a\u00ed fort\u00edsimo nos seus fog\u00f3ns e seguir\u00e1 cando as olladas dos trendies<\/em> miren para outro lado e deixen a gastronom\u00eda de lado (e o far\u00e1n en breve, xa veredes). Seguir\u00e1 o Pa\u00eds Vasco e seguir\u00e1 David de Jorge. Non se queden con estas an\u00e9cdotas populares que lle conto sobre as miserias da alta coci\u00f1a; qu\u00e9dense co fondo pouso que figura noutras destas breves cr\u00f3nicas de amor polo comer e beber, e que \u00e9 o m\u00e1is abundante nesta ensalada de textos. <\/p>\n Con la cocina no se juega<\/em> \u00e9 un civet<\/em>, pero non de lebre, sen\u00f3n literario. Ben escrito e, xa que logo, doado de ler, con universo de seu, suculento, con carga de profundidade e maceraci\u00f3n en tempo. Son cr\u00f3nicas gastron\u00f3micas do noso tempo e do noso espazo, pero tam\u00e9n dese lugar e tempo inmemorial que \u00e9 o gusto pola sabidur\u00eda gastron\u00f3mica burguesa, nacida do sangue dalg\u00fan arist\u00f3crata degolado na Place de la Concorde e coci\u00f1ada por un par de s\u00e9culos de fog\u00f3ns que son templos profanos dos buscadores de pracer. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u00c9 cuesti\u00f3n de ler o libro de David de Jorge Con la cocina no se…<\/p>\n