{"id":10951,"date":"2010-04-30T21:37:08","date_gmt":"2010-04-30T19:37:08","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=10951"},"modified":"2010-05-02T23:51:44","modified_gmt":"2010-05-02T21:51:44","slug":"the-cove-ou-como-inventar-un-novo-xeito-de-facer-documentais","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2010\/04\/30\/the-cove-ou-como-inventar-un-novo-xeito-de-facer-documentais\/","title":{"rendered":"The Cove<\/i>, ou como inventar un novo xeito de facer documentais"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

O certo \u00e9 que a pol\u00e9mica mantida sobre a veracidade dos datos nos famosos documentais de Michael Moore –Bowling for Columbine<\/em> ou Fahrenheit 9\/11<\/em>, por exemplo- m\u00e1is ou menos deixou de existir. Xa todo o mundo asume que este tipo de longametraxes non son exactamente documentais no sentido xornal\u00edstico do termo. Non tentan buscar a verdade a partir do contraste de informaci\u00f3n, sen\u00f3n que son m\u00e1is ben longas de tese, de partido, destinadas a defender unha idea. Ler estas pel\u00edculas desde este punto de vista ax\u00fadanos a descodificar mellor o que imos ver. <\/p>\n

As\u00ed pasa con The Cove<\/a><\/em>. Esta longametraxe documental, ga\u00f1adora dos \u00d3scar, debe ser lida de tal xeito. Coma un alegato a favor do conservacionismo dos mam\u00edferos mari\u00f1os. A s\u00faa tese \u00e9 que, a efectos proteccionistas, os golfi\u00f1os deberan ser considerados tan cet\u00e1ceos coma os seus irm\u00e1ns maiores, as baleas e outras especies similares. Para facelo, The Cove recurre a argumentos emocionais, cient\u00edficos, e \u00e1s veces forzando a m\u00e1quina algo, como parece apreciarse na afirmaci\u00f3n da toxicidade da carne de golfi\u00f1o. Nela hai moito de perspectiva occidental, por suposto. Hai unha frase memorable que lles di un xapon\u00e9s: “N\u00f3s comemos golfi\u00f1os como vostedes comen vacas”. Por suposto, ten trampa. Os golfi\u00f1os non se poden criar en establos. Pero ponnos sobre alerta ao redor dos t\u00f3picos alimentarios. <\/p>\n

Agora ben, posto isto sobre a mesa, a pel\u00edcula \u00e9 basicamente magn\u00edfica. E todo aspirante a realizador documental debera vela. A un documental de denuncia se lle constr\u00fae unha trama de thriller de acci\u00f3n e espionaxe, conseguindo unha narrativa vibrante que te engancha, cun equipo especializado, na li\u00f1a dun Ocean’s Twelve<\/em> ou The Italian Job<\/em>. \u00c9 tan sorprendente iso que te desconcerta e te atrapa. O ocultismo do goberno local da cidade de Taiji, que agocha unha cala onde se perpetra anualmente unha matanza de golfi\u00f1os, o seguimento da secreta, engade ao documental o inimigo preciso, case tanxible, que nos axuda a tomar partido. E, por suposto, \u00e9 un magn\u00edfico traballo para observar como o realizador te persuade da beleza e intelixencia do animal e da nosa interacci\u00f3n con el. \u00c9 moi dif\u00edcil non tomar partido. <\/p>\n

O relato das vicisitudes deste equipo no Xap\u00f3n e a figura do activista l\u00edder, o se\u00f1or Ric O’Barry, \u00e9 o protagonista que todo xornalista desexar\u00eda para unha historia. Foi o antigo entrenador das femias golfi\u00f1as que interpretaron a Flipper e desencadearon a paix\u00f3n popular polos golfi\u00f1os e a efervescencia do negocio dos acuarios. Tras un shock persoal, O’Barry percorre o mundo ceibando golfi\u00f1os en cautividade. Un membro do equipo preg\u00fantalle nun momento: “Cantas veces estiveches na cadea, Ric?”. E o vello responde: “\u00bfeste ano?”.<\/p>\n

Se est\u00e1s interesado no conservacionismo, ou fas documentais, esta pel\u00edcula \u00e9 un paso obrigado. <\/p>\n

Eis o trailer:<\/p>\n

\n
\n\"Get
\n<\/a>\n<\/div>\n