{"id":10836,"date":"2010-04-25T23:57:05","date_gmt":"2010-04-25T21:57:05","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=10836"},"modified":"2010-04-27T00:08:51","modified_gmt":"2010-04-26T22:08:51","slug":"uruena-e-os-horizontes-de-tierra-de-campos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2010\/04\/25\/uruena-e-os-horizontes-de-tierra-de-campos\/","title":{"rendered":"Urue\u00f1a e os horizontes de Tierra de Campos"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha9.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha2.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Queda ao car\u00f3n da A6 de Madrid a Galicia, pero ata hai poucos anos poucos galegos co\u00f1ec\u00edan este lugar: Urue\u00f1a. Unha pequena vila amurallada da Castela de Terra de Campos que sorprende a quen a visita. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha1.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha8.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>Turistas revisan os andeis de libros (sen vixiancia e coas librar\u00edas pechadas) dos establecementos libreiros de Urue\u00f1a. Fotos: Sole<\/em><\/p>\n<p>Hai uns anos, a Deputaci\u00f3n de Valladolid convertiu esta solitaria vila castel\u00e1, v\u00edtima do despoboamento e do empobrecemento da agricultura, nunha Villa del Libro. A efectos pr\u00e1cticos, significou que esta poboaci\u00f3n medieval de 225 habitantes conta con 11 librar\u00edas especializadas en diferentes \u00e1mbitos. Unha amiga nosa ch\u00e1malle en cachondeo a Urue\u00f1a <em>Librolandia<\/em>, pero a min par\u00e9ceme fant\u00e1stico que haxa esa riqueza nun pequeno concello vallisoletano.<\/p>\n<p>Tal exc\u00e9ntrico atractivo -si, \u00e9 un pouco exc\u00e9ntrico- complementa a sorpresa dos viaxeiros que percorren a A-6 e non supo\u00f1en que a cinco minutos da autoestrada est\u00e1 unha muralla medieval, un castelo -hoxe cemiterio municipal- e unha fermos\u00edsima ermida de estilo rom\u00e1nico catalano-lombardo. Urue\u00f1a \u00e9 unha t\u00edpica vila castelana de Terra de Campos, que observa uns inmensos horizontes chairegos. Aqu\u00ed <a href=\"http:\/\/maps.google.es\/maps\/ms?ie=UTF8&#038;hl=es&#038;msa=0&#038;msid=116032577529155518220.00000111d78e2747569d4&#038;ll=41.726999,-5.203099&#038;spn=0.016046,0.038581&#038;t=h&#038;z=15\">tes a s\u00faa localizaci\u00f3n<\/a>. <\/p>\n<p>Para os galegos, cruzar a Terra de Campos adoita ser un paso polo deserto. Chairas sen \u00e1rbores  \u00e9 algo tan estra\u00f1o  que un tende a imaxinar que esa poboaci\u00f3n \u00e9 un baleiro. Pero \u00e9 marabilloso observar que tam\u00e9n nestas estepas castel\u00e1s o home enche de ideas os grandes espazos. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha4.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha5.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha6.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha7.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha10.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Paseando pola muralla de Urue\u00f1a, uns carteis permiten interpretar esa paisaxe plana, seca a\u00ednda que, coa primavera, todo o horizonte \u00e9 un pr\u00f3spero tapiz verde.. E xorden as hortas dos xudeus que aqu\u00ed viviron na alxama no s\u00e9culo XV, os mosteiros en ru\u00ednas que de s\u00fapeto distingues, coa s\u00faa cor de barro, baixando a ladeira; a horta do Bispo do Burgo de Osma, a mellor e con m\u00e1is auga da contorna. A estepa tam\u00e9n est\u00e1 chea de vida humana, se a ollamos sen prexu\u00edzos. Cami\u00f1amos baixo un sol inmenso, confortados por como traspasa a nosa pel. G\u00fastame mirar en silenzo esta chaira castel\u00e1, na que o individuo se ailla e se fai an\u00f3nimo. Se cadra, alg\u00fans anos atr\u00e1s non me gustar\u00eda. Pero por sorte os meus horizontes se van ancheando como estes campos e a emoci\u00f3n da viaxe entra m\u00e1is limpa nos meus ollos. Ou sexa, que gosto destas humildes aldeas amuralladas. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/uruenha3.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>Follado de foie e maz\u00e1<\/em><\/p>\n<p>Os milanos da estepa castel\u00e1 sobrev\u00f3annos baixo unha luz inmensa da que na nosa h\u00famida esfera galega xa perdemos costume. Este mundo castel\u00e1, coas s\u00faas adegas nun barrio espec\u00edfico, separadas do resto das casas, resulta ben curiosa. No barrio dos Lagares, adem\u00e1is, est\u00e1 un dos sitios nos que mellor se come de Urue\u00f1a, e que Sole xa co\u00f1ec\u00eda. <a href=\"http:\/\/www.lagaresdeuruena.com\/quienes.htm\">Los Lagares de Urue\u00f1a<\/a>, un restaurante comprometido coa recuperaci\u00f3n das receitas tradicionais da Terra de Campos, no que se poden probar pratos de creaci\u00f3n persoal de a cabalo entre o bistr\u00f3 e a casa de comidas de toda a vida, canda os guisos da terra: un sitio moi, moi chulo ao que me quedaron ga\u00f1as de volver. Un par de pratos e un postre con cervexas sa\u00edronos en  vinte e poucos euros. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Queda ao car\u00f3n da A6 de Madrid a Galicia, pero ata hai poucos anos poucos&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2010\/04\/25\/uruena-e-os-horizontes-de-tierra-de-campos\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">Urue\u00f1a e os horizontes de Tierra de Campos<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":10843,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[32,8],"tags":[],"class_list":["post-10836","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-destacado","category-roteiros","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10836","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10836"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10836\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10843"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10836"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10836"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10836"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}