Sempre hai situaci\u00f3ns novas que non aprendes a reco\u00f1ecer, porque non se viviran intensamente antes.<\/p>\n
Nos \u00faltimos meses, amigos -de diferentes profesi\u00f3ns, pero especialmente vinculadas \u00e1 comunicaci\u00f3n no meu caso- e ex-alumnos foron entrando nunha inc\u00f3moda espiral de paro. Subsistindo merc\u00e9 ao subsidio da Seguridade Social -un contrarreloxo que non se det\u00e9n-, son xente emprendedora, xente que procura, formados, con vigor e que miran para adiante. Eles buscan nun lado e noutro, prep\u00e1ranse, estudan, fan chamadas, tiran de contactos. Pero non hai xeito. O seu n\u00famero \u00e9 cada vez maior. E aparecen nos sectores da t\u00faa vida que non agardas.<\/p>\n
Esas persoas viv\u00edan ata o momento ben ou mal. Mesmo os que estaban en situaci\u00f3n m\u00e1is precaria cando menos ingresaban a fin de mes. O m\u00e1is desacougante, polo que me contan, non \u00e9 que te collan nun traballo ou non; o dram\u00e1tico \u00e9 a sequ\u00eda, a ausencia evidente e perceptible de oportunidades. <\/p>\n
Non co\u00f1ec\u00eda algo que non sei definir, ao falar con eles: o silenzo excesivamente preocupado. No seu interior, d\u00e9bense estar cuestionando miles de cousas: a val\u00eda, o cambio de profesi\u00f3n, os erros e acertos da vida, a vida al\u00e9n do \u00faltimo mes de Seguridade Social -moitos s\u00f3 te\u00f1en alg\u00fans meses e est\u00e1n rematando. Moitas destas cousas non as pensar\u00edan se traballaran, pero agora, nun impass<\/em> non desexado, e iso \u00e9 preocupante.<\/p>\n Nese silenzo hai algo m\u00e1is, algo que asusta: o medo a non volver traballar, ou ao que pasar\u00e1. Moitos te\u00f1en trinta e poucos, pero non reco\u00f1ecen neste par\u00f3n un cambio na vida, sen\u00f3n un freazo, unha vida interrumpida. Coa madurez a\u00ednda incipiente dos trinta e poucos, e unha vida previa activa na sociedade, a resignaci\u00f3n a\u00ednda non existe. A maior parte deles est\u00e1n dispostos a reinventarse. Pero si se observa un certo medo. Tal cousa non ocorre, par\u00e9ceme, nos vinta\u00f1eiros cunha pequena experiencia laboral e as alas m\u00e1is anchas para volar \u00e1 emigraci\u00f3n, pero tam\u00e9n ves esoutra preocupaci\u00f3n nas s\u00faas caras. Unha preocupaci\u00f3n que non se atreve a preguntar o que quere preguntar: “\u00bfSer\u00e1 sempre as\u00ed, Manolo?”. <\/p>\n Non podo deixar de preguntarme que pasa con esta sociedade que deixa de lado a xente de talento no periodo m\u00e1is intenso da s\u00faa vida profesional, malgastando esforzos que seguen a ser absolutamente necesarios nun pa\u00eds ao que a\u00ednda lle falta moito por desenvolver. E debera preocuparnos, a todos os que estamos por sorte desta beira do mercado laboral, traballar de m\u00faltiples xeitos para atoparlle a soluci\u00f3n a esta drenaxe que \u00e9 unha dram\u00e1tica perda econ\u00f3mica e social para o pa\u00eds. <\/p>\n Preocupado canda eles, dan ga\u00f1as de abrazalos. De abrazalos e dicirlles, cr\u00e9ndoo completamente:<\/p>\n -Non, isto vai cambiar. E ti estar\u00e1s no cambio. E imos atopar por onde.<\/p>\n O seu problema \u00e9, lonxe de \u00e9ticas, un problema de todos n\u00f3s. Un problema real de Estado, pero sobre todo de comunidade e de cidadan\u00eda. E entre todos debemos resolvelo. <\/p>\n Unha aperta moi grande, chea de agarimo, a todos os parados. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Sempre hai situaci\u00f3ns novas que non aprendes a reco\u00f1ecer, porque non se viviran intensamente antes.…<\/p>\n