{"id":10728,"date":"2010-04-16T17:47:22","date_gmt":"2010-04-16T15:47:22","guid":{"rendered":"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/?p=10728"},"modified":"2010-04-18T22:28:03","modified_gmt":"2010-04-18T20:28:03","slug":"la-casa-de-la-marquesa-por-fin-volve-o-sushi-en-compostela","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2010\/04\/16\/la-casa-de-la-marquesa-por-fin-volve-o-sushi-en-compostela\/","title":{"rendered":"La Casa de la Marquesa: por fin volve o sushi a Compostela!"},"content":{"rendered":"<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/marquesa_1.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Que en Compostela non haxa un restaurante xapon\u00e9s \u00e9 dif\u00edcil de entender. Houbo un hai non moitos anos, pero non rematou de funcionar. \u00bfRealmente somos tan refractarios \u00e1 coci\u00f1a internacional? Non o acabo de crer. O estourido de xaponeses que inunda nestes momentos moitas capitais europeas chegou, por fin, a Santiago, a\u00ednda que se s\u00f3 sexa de esguello. A boa noticia \u00e9 que en Compostela xa se sirve sushi, cando menos de xeito un tanto experimental, en dous locais da cidade, o Caney e La Casa de la Marquesa. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/marquesa_2.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/marquesa_4.jpg\" alt=\"\" \/><br \/>\n<em>Fotos do post: Sole<br \/>\n<\/em><br \/>\nA proba de que aos compostelanitas o sushi lles gusta como a calquera bo gourmet est\u00e1 no tremendo \u00e9xito que est\u00e1 o que sirven en La Casa de la Marquesa [T: 981573959\/<a href=\"http:\/\/maps.google.es\/maps\/ms?ie=UTF8&#038;hl=es&#038;t=h&#038;oe=UTF8&#038;num=200&#038;start=396&#038;msa=0&#038;msid=116032577529155518220.00000111d78e2747569d4&#038;ll=42.882592,-8.540003&#038;spn=0.007083,0.009001&#038;z=17\">localizaci\u00f3n<\/a>], un establecemento aberto hai pouco nas proximidades do CGAC e do Museo do Pobo e que ocupa os baixos dun cas\u00f3n por desgraza en bastante mal estado. Cunha decoraci\u00f3n de estilo colonial baseada na madeira escura, La Casa de la Marquesa ofrece unha carta occidental varios d\u00edas da semana pero dedica, monograficamente, os xoves e os s\u00e1bados ao sushi. <\/p>\n<p><img decoding=\"async\" src=\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/marquesa_3.jpg\" alt=\"\" \/><\/p>\n<p>Xavi Casalderrei, que foi coci\u00f1eiro nun restaurante xapon\u00e9s en Praga, est\u00e1 ao cargo da proposta: ofr\u00e9cenos un sushi de car\u00e1cter internacional, no que xunto a especialidades m\u00e1is tradicionais do pa\u00eds xapon\u00e9s ofr\u00e9cense as achegas que se fixeron a este estilo gastron\u00f3mico noutros pa\u00edses, coma os californias ou os royales. N\u00f3s tomamos unhas Gyouza, que son unha sorte de ravioli recheos de carne acompa\u00f1ados dun prebe picante e despois unha boa fonte de sushi \u00e1 que lle engadimos un <em>royal crunch<\/em> (\u00e1 dereita, na foto inicial) que estaba de morrer. Todo ben coidado e con mestr\u00eda: o sushi \u00e9 a t\u00edpica comida que, se o coci\u00f1eiro non domina e o restaurante non \u00e9 coidadoso, canta \u00e1 m\u00ednima, debido \u00e1 s\u00faa desnudez e \u00e1 necesidade dunha materia prima excelente. <\/p>\n<p>\u00c9 unha gran noticia gastron\u00f3mica que en Compostela poidamos disfrutar outra volta dunha comida tan sensual e saborosa como a xaponesa. Cunha xerri\u00f1a de saque servido como debe ser -morno- e m\u00e1is auga, a cousa saiunos en 23 euros por cabeza. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Que en Compostela non haxa un restaurante xapon\u00e9s \u00e9 dif\u00edcil de entender. Houbo un hai&#8230;<\/p>\n<div class=\"more-link-wrapper\"><a class=\"more-link\" href=\"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/2010\/04\/16\/la-casa-de-la-marquesa-por-fin-volve-o-sushi-en-compostela\/\">Ler a historia<span class=\"screen-reader-text\">La Casa de la Marquesa: por fin volve o sushi a Compostela!<\/span><\/a><\/div>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":10729,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[32,7],"tags":[],"class_list":["post-10728","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-destacado","category-paparotasco","excerpt","zoom","full-without-featured","even","excerpt-0"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10728","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10728"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10728\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10729"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10728"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10728"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10728"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}