![\"\"](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/vinhedo.jpg\")
A<\/span> ver, \u00bfquen non querer\u00eda ser F\u00e9renc M\u00e1t\u00e9<\/a>? Este h\u00fangaro escritor e a s\u00faa muller Candace fixeron realidade o seu sono: rehabilitar unha abad\u00eda do s\u00e9culo XIII na Toscana con 27 hect\u00e1reas de terreo dos que destinaron m\u00e1is de tres a un vi\u00f1edo que, por sorte, entraba dentro dos admitidos pola prestixiosa denominaci\u00f3n do Brunello de Montalcino. O libro \u00e9 a cr\u00f3nica dun so\u00f1o persoal e as tribulaci\u00f3ns dun estranxeiro para tramitar permisos e constru\u00edr nun territorio italiano tan minifundista e administrativamente complicado como Galicia. M\u00e1t\u00e9 consegue, no seu libro Un vi\u00f1edo en la Toscana<\/a><\/em>, que riamos e suframos con el no proceso de reconstruci\u00f3n das s\u00faas ru\u00ednas e no seu cami\u00f1o para converterse a viticultor a mediana idade. A s\u00faa historia poder\u00eda ser, posiblemente, moi similar \u00e1 de moitos so\u00f1adores currantes que pulan por converter os vellos campos de Europa nun territorio rico e produtivo. Rom\u00e1nticos con visi\u00f3n comercial que, moitas veces, non te\u00f1en a destreza literaria de M\u00e1t\u00e9, a\u00ednda que as historias -que llas te\u00f1o escoitado moitas veces- son similares. <\/p>\nO so\u00f1o de M\u00e1t\u00e9 \u00e9 vello como a terra que o acolleu; a do escritor de mediana idade que arela retirarse ao campo a vivir da tanxibilidade da terra que el mesmo cultiva. Est\u00e1 contado para agradar a un p\u00fablico que ama a Toscana, os campos, a arte, a historia e, por suposto, o sol da Toscana. \u00c1s veces o olfato comercial de M\u00e1t\u00e9 arranxa<\/em> un pouco a realidade para facela m\u00e1is rom\u00e1ntica, como cando define a Portofino como un encantador pobo de pescadores que regresan \u00e1 tardi\u00f1a do mar. M\u00e1is que pescadores, no 2000 -cando suceden os feitos do libro- en Portofino xa s\u00f3 hab\u00eda peixes, pero dos gordos. Pero dos que te\u00f1en iates de moitos metros de eslora, non dos outros. M\u00e1t\u00e9 consegue producir os seus vi\u00f1os, e acadar sona con eles. Esp\u00e9rtache a curiosidade. Estou pensando seriamente en encargarlle unhas botellas do vi\u00f1o<\/a> que obt\u00e9n dunhas terrazas supostamente etruscas. Ou sexa, que \u00e9 un fen\u00f3meno da literatura vin\u00edcola. <\/p>\n Son licencias para constru\u00edr un fermoso relato dunha vida que xira. O proceso non \u00e9 un cami\u00f1o de rosas. “Ama\u00f1ar esta casa \u00e9 o mellor cami\u00f1o para chegar antes ao asilo”, di M\u00e1t\u00e9. Pero tam\u00e9n a demostraci\u00f3n de que imaxinaci\u00f3n, ilusi\u00f3n e optimismo deben sempre, en calquera momento, guiarnos no mundo. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" A ver, \u00bfquen non querer\u00eda ser F\u00e9renc M\u00e1t\u00e9? Este h\u00fangaro escritor e a s\u00faa muller…<\/p>\n