![\"Rosslyn](\"http:\/\/www.manuelgago.org\/blog\/wp-content\/uploads\/2006\/05\/rosslyn.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Louis Daguerre (1787-1851), Int\u00e9rieur de Rosslyn Chapel<\/em><\/p>\n Este ver\u00e1n abusei da paciencia dos meus amigos e nos achegamos ata a Rosslyn Chapel<\/a>. Esta pequena igrexa fica a uns vinte minutos de Edimburgo, cidade que, como Santiago de Compostela, \u00e9 quen de transformar o chan asf\u00e1ltico nun verde prado de aires enxebres e marelas pacendo en cuesti\u00f3n de metros.<\/p>\n Ve\u00f1a, como non che ve ningu\u00e9n, non te sintas avergo\u00f1ado: si que sabes o que \u00e9 a Rosslyn Chapel. Sabes que \u00e9 o lugar onde acontece o cap\u00edtulo final de O C\u00f3digo da Vinci<\/a>. Eu non puiden resistirme ao morbo, as\u00ed que mentres os compa\u00f1eiros xogaban ao tute, eu visitei o recinto. Unha m\u00e1goa a novela: non lle fai o m\u00e1is m\u00ednimo favor a este fermos\u00edsimo recinto no que o g\u00f3tico est\u00e1 a piques de estoupar de fantas\u00eda no seu derradeiro alento. A capela comezouse a construir a mediados do s\u00e9culo XV e a s\u00faa fasqu\u00eda interior \u00e9 alucinada. Centos de esceas p\u00e9treas conc\u00e9ntranse nos teitos, nos alicerces, no presbiterio. Aqu\u00ed hai moitas fotos<\/a>. Moitas delas inusuais e de apariencia misteriosa. Al\u00ed descubr\u00edn, por exemplo, os green men<\/em>, unhas figuras da tradici\u00f3n medieval das Illas Brit\u00e1nicas compostas por caras de homi\u00f1os xurdindo bruscamente da follaxe.<\/p>\n A capela, de propiedade privada, \u00e9 unha aut\u00e9ntica mina de ouro alimentada por xubilados do pa\u00eds e solitarios freaks do esoterismo, que med\u00edan as naves cos p\u00e9s e fac\u00edan aritm\u00e9tica cos motivos dos capiteis, se cadra na procura do Santo Graal ou da tumba do fundador John Saint Clair. Habia varios: unha enorme muller de corenta anos, totalmente p\u00e1lida, dunha cabeleira que lle chegaba ata as cadeiras e da que sobresa\u00eda un mech\u00f3n canoso coma a cola dun cabalo, pasou media hora sen moverse, observando sen pestanexar unha escea de anxos e arcanxos. Cheguei a pensar que estaba al\u00ed dende a colocaci\u00f3n da primeira pedra. Un se\u00f1or orondo de camisa hawaiana e c\u00e1mara Yashica das vellas, mov\u00edase con aire misterioso e uns papeis nos que espiei un estra\u00f1o gravado mil veces fotocopiado previamente.<\/p>\n Todo ti\u00f1a un aspecto profundamente exc\u00e9ntrico. O afortunado propietario, o conde de Rosslyn, contaba nun folleto as vicisitudes da igrexa, benefici\u00e1base do furor esot\u00e9rico e aproveitaba para comentar os problemas de alcolismo e d\u00e9bedas do defunto do seu av\u00f3, un dandy.<\/p>\n Ao sa\u00edr, sent\u00edn o doce rezumo da bosta das marelas.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Louis Daguerre (1787-1851), Int\u00e9rieur de Rosslyn Chapel Este ver\u00e1n abusei da paciencia dos meus amigos…<\/p>\n