Manuel Gago propón un menú degustación composto por Comunicación, Cultura, Descubertas, Deseño, Gastronomía, Viño e Viaxes.
From the category archives:
Hai algo raro na longametraxe promocional Finisterrae que hoxe á mañá presentaron como contido complementario da edición coruñesa do festival Sónar. Son dúas pantasmas (supoño que inspiradas no tópico Santa Compaña) que peregrinan ata Fisterra. Aínda que a cousa é bastante rara e o das pantasmas algo desconcertante, o fotógrafo deste vídeo é un tipo cunha sensibilidade especial para tratar as paisaxes do país con certos toques fantásticos ou épicos. A ver que vos parece.
{ 3 comments }
Hai diálogos, preguntas e silenzos que xustifican un documental. Este trailer dun audiovisual retrospectivo sobre a traxectoria da lenda do soul Bill Withers, remata con algo magnífico. Un amigo (debe ser un músico coñecido, pero non caio) pregúntalle a Withers:
-Como ser humano e como artista, ¿cal te gustaría que fora o teu leigado?
Mirade o que pasa a continuación. Pareceume fantástico. Nese aceno está a grandeza dun ser humano. Despois escoitarás Ain’t No Sunshine doutro xeito.
{ 5 comments }
A magnífica animación de Brendan Cook (hai que vela) acompaña realmente ao tema Hearts a Mess de Gotye: soa a fin de semana, a tranquilidade e a decisión. Bo descanso!
{ 1 comment }
Non é a primeira vez que falo en Capítulo 0 de Hôtel Costes, o excesivo hotel parisino da Rue Saint Honore propiedade dos irmáns Jean-Louis e Gilbert, e a súa colección de mixes feitos por un dos DJs franceses máis coñecidos: Stéphane Pompougnac: música lounge, versións electrónicas, rollo elegantomoderno. Hoxe, precisando algo de concentración, pincheino a todo volume para dar sacado adiante unha idea (cantas veces as mellores ideas as creamos con decibelios a todo meter, ¿va que si?). Será que é venres. Será que fai unha calor que levanta a un morto, pero a min pareceume, con diferencia, un dos mellores volumes, con máis ritmo, máis optimistas e de son máis intenso e sentido. E unha ambientación ideal para pinchar antes de saír, ou para espertar con el despois dunha gran noite.
Aquí podes escoitalo en Spotify
{ 4 comments }
O dos malos hábitos é un dicir, como veredes no clip. Un tema tranquiliño do novo disco de Owen.
{ 1 comment }
Co gallo do lanzamento do seu último álbum, os Cold War Kids e a MTV veñen de publicar unha curiosa experiencia interactiva a partir do seu single I’ve Seen Enough, na que habilitas/deshabilitas a membros da banda.
{ 0 comments }
“Os músicos poden cargar e descargar de 6:30 PM a 03:AM. Precísase permiso”. Sinal de tráfico na rúa 6 de Austin.
Escribo, ben canso, desde a miña habitación do Hilton Garden en Austin, e unha lixeira vibración percorre as paredes do edificio e vincula esta cidade do Sudoeste americano coas vilas galegas das rías, cando nos sábados de xullo e agosto as orquestras en vivo e as festas enchen o espacio aéreo do país e fan vibrar fiestras e portas. Así soa desde dentro do hotel o rebumbio das ducias de locais desta cidade que durme tarde, con acordes de guitarras e saxos e partituras de blues, funky ou country. Que é a capital da música en directo non é un reclamo turístico, é moito máis. Comparto aquí algo do que soa por 6th Street:
Percorremos 6th Street, a rúa alucinante da que xa teño falado, e sei que estou, xa agora, nunha das partes de min mesmo. Seino ao probar, de novo, a Shiner, a cervexa texana que sería o equivalente da Estrella neste estado da Estrela Solitaria, de sabor tostado e agradábel e ter, de súpeto, un volcado de memoria que nin a magdalena de Proust.
Aquí todo é distinto e diferente, e a música é parte da explicación. Saio dun local, unha muller negra descúbrese a cara, baleira dun ollo, e sorrime cunha enorme boca de dentes inmaculados. E ao entrarmos nos locais, as mozas deixan descoidados os bolsos abertos, que revelan todo o arsenal noturno, abandonados na barra ou nas mesas mentres van ao baño. Un camareiro pódeche explicar, ao ver o teu interese calado, a composición dun combinado de Red Bull que un grupo de mimás texanos traga a pares. E, de súpeto, parellas que camiñan tranquilas pola rúa entran en frenesí, métense no local e báilanlle un par de temas antes de marchar, collidos das mans, de volta á rúa. E si, fóra, na beirarrúa, os indixentes bailan en solitario ao son de B.B. King, bailaríns fóra da pista de baile, escapistas que se vinculan, ao contornearse lentamente, con estes tuneiros e estas mozas de aire labrego, vestidas coma no baile de gradación. Mentres os locais proclaman o eslogan local: Keep Austin Weird (Mantén a Austin así de rara).
{ 3 comments }
Dirixido por Martin de Thurah, o novo videoclip de Fever Ray, When I grow up, mestura as propiedades da máxia chamanística cun escenario puramente suburbano. Unha preciosidade.
{ 2 comments }
As cinco da tarde na ría de Muros-Noia desde Albeida. Fotos: Sole
Camiñabamos a senda verde do Albán, en Outes [localización], baixo o sol suave desta primavera tan ben chegada. Tras subir os muíños, os pasos leváronnos ata a aldea de Albeida. As terrazas caían suaves ata a ría, e o fermosísimo bosque atlántico chegaba ás praíñas solitarias e inaccesíbeis -que poucos sitios quedan onde vermos chegar as fragas de carballos ata o mar-. Alí os laranxeiros estoupaban de froita, e as amendoeiras estaban tupidas de branco, montándose no carrizo verde das pedras dos hórreos. Ao dobrarmos por unha rúa, atopamos a unha manchea de veciñas sentadas en derredor. Ao verlles as caras a todas, os seus sorrisos das cinco da tarde, pensei:
-Que ben se debe vivir aquí.
Os veciños de Albeida, todos os días, ás cinco da tarde sentan xuntos a falaren e a contárense as cousas do día. Labradoras e mariscadoras, as dúas cousas ao mesmo tempo, nesa interesante economía dual que se dá nalgunhas aldeas das Rías Baixas. Algunha aínda marisquea, pero case todas disfrutan do seu tempo canto precisan.
Están todo o tempo a rir e a laretar. A muller máis vella da aldea, Mercedes, con 95 anos, (é a señora da esquerda na terceira foto do post) non foi nunca ao médico. “Ben, si, unha vez, fun a Santiago ao Hospital a unha visita”. Cando vén o mal tempo, métense nun alboio e xogan ás cartas. “Agora só os festivos”, sinala un home. Imaxino esas partidas épicas, sen piedade e de suxa moral tafur á brisca, á escoba ou ao subastado. Xa paramos a falar na tertulia das cinco de Albeida. A pouco máis non botamos unha brisca coas expertas.
Os veciños de Albeida están moi orgullosos do seu máis famoso veciño, o músico Rodrigo Romaní. Romaní dedicoulles o seu primeiro disco en solitario, Albeida, levando o nome da aldea á historia a música galega. Saen elas e eles fotografados no álbum na mesma corniña das súas tertulias das cinco, “menos un que se puxo un pouco separado”, dinme. Vai unha temperatura deliciosa aquí. Varios merlos andan moi preto da xente. Romaní chegou de Irlanda onte, dinnos os veciños.
E abofé que era certo. Ao marcharmos da aldea pasamos por diante da casa do músico; Rodrigo estaba a ensaiar ou a compoñer coa harpa. E por esa banda da aldea, xúrovolo, esvaraban notas coma estas desde as fiestras do vello estudo de pedra ata os xardíns, as froiteiras, as encostas e o mar de Muros e Noia:
A maxia das cinco da tarde en Albeida.
{ 3 comments }
A estas horas da madrugada, nestes barrios periféricos da cidade, os ollos péchanseme. Baixamos lonxe do rebumbio e do via copis da zona vella, tentando reservar algunha enerxía para mañá. Imos no coche e rebumba unha voz que fala dos sereos de Vigo, dos locais que pechan xa de mañá co relente, do mar diante dos ollos. E, aquí na capital, que ninguén diría que é de interior malia estar terra adentro, quero estar ao carón do mar, entre o formigón e os gharitos, levado pola voz de Aíd, e ver espertar o día lentamente a través das brisas, un quinto de Estrella, a cara pálida, a barba medrada e os pantalóns cos baixos gastados por unha noite de loita. Porque escoito a Aíd no coche e síntome ben, síntome emocionado e con enerxías, cando canta ese temazo que é Ai non. E eu sei que é o que me pon a pel de galiña, seino moi ben. Como todos os que falades galego, coma min, e cada vez vos sentides máis estraños neste país, lentamente desprazados de todos os discursos.
Quérennos desprazar do presente, pero eu dígolles Ai, non, porque non teño flow, o que teño é xeito, e porque non vou facer desta canción unha reivindicación lingüística, senón un xeito de vivir, un xeito de ver a noite, de amar, de soñar, de poesía, como debe ser. Esa é a miña reivindicación: o presente, sanguíneo, furibundo, apaixonado. E na miña lingua. A miña lingua tan normal, tan válida, tan fermosa, tan capaz tamén de incorporar o cemento e densidade urbana dun xeito tan natural como hai cen anos verseaba carballeiras.
Subide o volume se queredes disfrutalo.
{ 3 comments }
Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 
Camiñar polo teito de Galicia
Voando a lombos de falcóns
Microcámaras para voar xunto ás aves rapaces
En marcha por un desafío
Un documental sobre o primeiro voo dun cárabo
