Capítulo 0

Pero dos de verdade. De 1956. Grandioso. Astrónomos españois observando en Marte “vida vegetal y aún posiblemente vida animal rudimentaria”. Eu pensaba que estas cousas só se publicaban en Boing Boing.

Vía Píxel y Díxel.

Compartir

O Teixedal de Casaio, un bosque diminuto agachado nos confíns de Trevinca. Os teixos son as árbores co verde máis intenso e escuro. Fotos: Sole

Aínda que tecnicamente non é un cumio, para saír e chegar ao Teixedal de Casaio hai que pasar por cimeiras e cordais situados por riba dos 1.800 metros, nun contorno de alta montaña, con climatoloxía inestábel, eternas distancias e horizontes enormes, así que clasificaremos a visita ao Teixedal de Casaio como parte do Proxecto Dous Miles!

O Teixedal de Casaio é un lugar excepcional: o bosque máis recóndito e, posíbelmente, o máis antigo do noso país. Só xuntar eses dous calificativos a un lugar xa o converte, de seu, nun lugar mítico. Alí, nun perdido e estreito val afundido baixo o macizo de Pena Trevinca, sobrevive unha marabilla biolóxica: o Teixedal de Casaio. O bosque de teixos máis occidental de Europa, a última lembranza do hábitat dunha especie, o teixo, que foi moi abundante en Galicia e con grandes valores simbólicos. Diante da invasión romana, os castrexos envelenáronse con teixo. E a madeira de teixo fixo os barcos das armas e buques de guerra dos exércitos e armadas nobiliares e reais. O teixo é de seu de lento crecemento e non puido resistir a depredación humana. Só estes de Trevinca: este bosque leva aquí desde a Era Terciaria.

Que o Teixedal quede a catro horas e media de camiño (polo itinerario longo, ver anterior post), despois de atravesar un complexo mineiro empregado durante a Guerra Civil como un deses negados campos de concentración franquistas, é un paso máis do camiño iniciático que supón. Ao subir o monte do Seixo, de súpeto ábrense os cumios nevados de Pena Trevinca, e os vales adéntranse profundos e cargados de árbores.

Un non se espera atopar o que alí está, se o mira con ollos atentos. Que ninguén busque Fangorn, ou a Reserva de Muniellos. O Teixedal é moi pequeno, uns trescentos teixos e unha infinidade doutras especies arbóreas en seis hectáreas. Había cereixos silvestres, todo tipo de carballos, os freixos, os ameneiros, hedra por todas partes, humidade, enormes e descoñecidas plantas. Ao camiñar polo Teixedal -non esaxero-, un tiña a sensación que entraba á parte esquecida da enciclopedia botánica do país, e cada paso era unha nova pranta pola que preguntarse ou fascinarse. Alí hai especies e variedades que nunca tiña visto. E están os teixos. Por todas partes. Son as árbores máis escuras das fotos. Soturnas, baixas, e todas centenarias. Mentres no fondo do val estouran os barrenos das canteiras, eles durmen no lugar máis perdido do país. Dos cumios baixa un río cargado da friaxe da neve. Alí dentro, na espesura, o día faise case noite e a auga nos acalma. Comemos en silencio. Calamos todo o tempo. Dobrámonos baixo as ponlas. O bosque máis raro, máis antigo, máis fermoso. O Teixedal de Casaio.

Aquí podes ver un vídeo da camiñada e algunhas indicacións:

Aquí podes ver como chegar ao Teixedal de Casaio.

Compartir

Ver mapa máis grande

Como non hai na rede un sitio no que se poida ver claramente como é o acceso ao Teixedal de Casaio (bosque do que se fala neste post), e como sobre o terreo as indicacións están fatal, redacto unha entrada específica sobre o acceso ao Teixedal para que sexa doado de localizar.

INDICACIÓNS XERAIS:

Para chegar á zona, hai que ir ata o Barco de Valdeorras e, desde alí, coller a OU-536 dirección Sobradelo. De alí, hai que coller a indicación cara Casaio e a Estación de Montaña de Trevinca, á dereita. Despois de subir por o val das canteiras, chegaremos ao refuxio de Pena Trevinca (á dereita) e á Estación de Montaña (agora Hotel-Restaurante), á esquerda. Xusto dese punto, sae á dereita un camiño que se desdobra en dous aos poucos metros. Hai un indicador de roteiros alí mesmo. Hai que coller a pista da dereita, a que está sen asfaltar, e seguir por ela ata a escombreira.

ITINERARIO 1.
Nada máis chegar á escombreira, veremos un cruce con outra pista á dereita e un poste indicador de roteiros. Por suposto, non indica o acceso ao Teixedal, pero un graffiti no poste así o indica. Vale, esta ruta é a que descende ata as Minas de Valborraz, tamén chamadas Minas do Alemán, porque foron explotadas polos nazis e foron campo de concentración durante a Guerra Civil. De Balborraz séguese remontando o Seixo ata pasar ao val no que está o Teixedal. Por esta ruta, o acceso ao Teixedal son catro horas e media andando, así que calcula ben os tempos. Só a recomendaría se saes ben de mañá.

ITINERARIO 2.
É un itinerario máis rápido, pero hai que estar en moi boa forma física. Desde a escombreira, hai que seguir máis adiante do cruce mencionado no Itinerario 1, uns cincuenta metros, e aparcar alí. De aí sae un camiño (indicado con graffiti nos xistos tirados) a Trevinca. Subindo ese camiño, chegaremos a un punto (500 metros despois, máis ou menos, onde conflúe co camiño un cordal montañoso que vén do Oeste. Ben, trátase de ir polo cordal, ata onde comecemos a ver indicadores de sendeirismo nas pedras ou en postes, xusto ao carón dun regato que nace alí e que cae en picado á esquerda. Desde enriba, deberas xa ver o Teixedal. Trátase de baixar a cañón pola costa abaixo, seguindo a sinalización en postes de madeira. Non hai camiño. A ida debe ser hora e media ou dúas como moito.

Nós fixemos o itinerario 1, pero como se nos facía de noite, decidimos volver do Teixedal polo itinerario 2, atallando toda a tremenda volta que das polas minas. Para coller o itinerario 2 desde o Teixedal, tes que saír do bosque, pasar a fervenza e continuar ata o seguinte regato. Ao pasares o regato, hai unhas pedras na ladeira que baixan ata o camiño. Se te fixas, unha delas ten unha marca de sendeirismo. Méteste por aí e a trepar pola pendente, seguindo as marcas que verás por enriba. Aviso: é durísimo.

Compartir

Vista satélite do val de Casaio con todas as canteiras avanzando en dirección Pena Trevinca. Foto: Google Earth

As seguintes imaxes que vas ver foron tomadas na catástrofe medio ambiental de maior magnitude que teño visto cos meus ollos. Iamos en dirección Pena Trevinca, para subir ao Teixedal de Casaio. Ao subir por Sobradelo e ir ascendendo as montañas, de súpeto puidemos observar algo terríbel. Un val enteiro devorado por ducias de louseiras que extraen pedra dos montes e tiran o material sobrante monte abaixo, sen criterios nin iniciativas de recuperación, nun auténtico acto de depredación e canibalismo social. Aquí, ducias de empresas están devorando un ecosistema privilexiado. Cada nova canteira devora un monte, achégase á montaña de Pena Trevinca -a máis alta do noso país- e devora un anaco ante o silencio de todos. A máis avanzada xa está directamente na base do macizo. Outras acabarán por chegar e afectar ao Teixedal de Casaio, o bosque de teixos máis occidental de Europa e unha xoia biolóxica de hai centos de miles de anos.

Este foi un problema oculto para a sociedade galega durante anos. Lonxe dos medios de comunicación, de organizacións ecoloxistas e sociais vertebradas, destino distante polo que só pasan montañeiros e algúns contados excursionistas, nun remoto val de Valdeorras, as louseiras fixeron e desfixeron o medio sen ningún tipo de problema; o lobby da pizarra tamén se encargaba de tranquilizar as cousas no exterior, nos medios e nos Parlamentos. Algunha aldea do val, como Casaio, está literalmente rodeada polas canteiras. Moito disto xa non poderá ser recuperado.

A canteira e a escombreira que xa están no Macizo de Pena Trevinca:

Fotografías de Soledad Felloza

Non é certo que Valdeorras precise unha actividade louseira tan grande e salvaxe para vivir. Ese é o argumento dos caníbales. Os habitantes de Valdeorras poderían vivir estupendamente da lousa mantendo un maior equilibrio co contorno. En realidade, coma sempre, é todo cuestión da multiplicación dos beneficios e da plusvalía. Observa a táboa de evolución da poboación do Barco de Valdeorras (extraída da Wikipedia):

Esta táboa é un exemplo de manual sobre sostibilidade e agresión medio ambiental. O incremento espectacular de poboación -inédita nesa zona de Galicia-, procede da multiplicación e a apertura de ducias de canteiras e a busca de máximos beneficios, moi por encima dos umbrais que o contorno e o medio ambiente podía manter. Se no Barco de Valdeorras se tivese controlado ese incremento de canteiras desde o principio, a poboación local viviría estupendamente (seguramente mellor) e os depredadores non terían multiplicado o número de canteiras ao monte.

A situación actual é insostíbel desde un nivel medio ambiental e unha afrenta á nosa dignidade nacional. Catro individuos están a punto de desfacer a montaña máis alta do noso país e todo un espazo de incalculábel valor medio ambiental e paisaxístico. Deben deterse con carácter de urxencia as canteiras máis próximas a Pena Trevinca e iniciar programas de recuperación en todas as escombreiras que deixaron as empresas por todas partes. Tamén se debería pensar en cal é o futuro desta comarca, que os empresarios están destruíndo como caníbais. Cando o mineral pase de moda (pasará), a comarca vivirá unha catástrofe. Xa me imaxino á Xunta pagando subsidios por doquier para evitar a catástrofe social, tirando dos meus impostos e dos teus, e a moitos fillos de Valdeorras emigrando de novo.

Compartir

O artista de rúa alemán Johan Lorbeer fica pendurado e inmóbil das paredes durante horas ante o pasmo xeral, como un oficinista afectado, de súpeto, por un ciclón de absurdos á volta do café. Aquí explican o truco.

Compartir

Hai anos non poría estas flores no meu coche nin tolo -os prexuízos, ah os prexuízos-. Hoxe, síntome feliz de meter os maios por tras da matrícula e compartir un código cultural moi, moi antigo, que na costa e no interior asimila, sen problemas, todas as propiedades das que dispomos -con independencia da súa maior ou menor modernidade- sen maior dificultade conceptual, superando milenios, relixións e ateísmos. E iso gústame. En Santiago xa non ves maios nos coches; no Barbanza, pola contra, os maios son o traxe de gala da primavera nas casas, nos coches, nas motos. Os maios non me librarán dun mal de ollo que non existe, pero sitúanme no mundo e no tempo.

Compartir

Polbo á nosa feira en El Mercadito. Foto: Sole

Xa tiñamos gañas de volver a El Mercadito, o restaurante dirixido por Gonzalo Rei en Santiago de Compostela, despois da súa ponencia no Fórum Gastronómico de Santiago. No Fórum, Gonzalo anunciara os novos camiños que ía tomar a súa cociña: unha profunda investigación sobre as raiceiras da nosa gastronomía. Aproveitando o seu convite a coñecer o novo menú, non tardamos moito en ir probar a nova proposta de El Mercadito para esta tempada.

O menú degustación do restaurante, efectivamente, profundizaba nesa reinterpretación da gastronomía popular galega, na que abundan tamén certas influencias orientais ou mesmo mediterráneas. Por exemplo, o espectacular sashimi de xarda con maionesa de wasabi que arrinca o menú degustación -¡que marabilla a xarda ao estilo xaponés!, seguindo dun tomate en preve de menta -normal-, para pasar a un estupendo polbo á nosa feira, un plato simplísimo no que a reintepretación estaba no excelente e suave puré de pata sobre o que descansaban os toros de polbo, tralo que segue o seu clásico ovo da casa con pisto -cun excelente punto, coma sempre-. Despois chegamos a un mero con chícharos (ben) e, para min, un dos pratos estrela da noite, os ravioli de año, aos que se lle engadía unha fina tempura vexetal. Dous postres, un sorbete de iogur e unha magnífica crema de tomiño, ao estilo catalán, de intenso sabor aromático.

Como ves, influencias asiáticas e mediterráneas nunha proposta gastronómica moi centrada na sinxeleza e no produto da terra, que incorpora referencias de moitas cociñas, técnicas e ensinanzas sen medo nin excesos. Teño a sensación de que os pratos de Gonzalo son pratos dun único produto, pequenas creacións nas que se introducen técnicas, ingredientes, texturas destinadas a realzar ese sabor primario e esencial, permanecendo sempre nun saboroso segundo plano. Gústame o estilo de Gonzalo: cando falas con el, o cociñeiro segue a buscar algo que aínda non atopou, o prato; nos seus pensamentos está algo que pouco a pouco vai debuxando, ao que se vai aproximando nos seus pratos e menús. Ninguén sabe cal é ese prato, se cadra nin el mesmo, e iso é o intrigante, a min polo menos. Entrementres non aparece ese prato platónico, os seus menús son unha saborosísima aproximación e unha tentadora filosofía da evolución da cociña galega, moi moderna e persoal.

O menú degustación de El Mercadito son 42 euros + IVE. De beber, tomamos ese estupendo Goliardo Caíño 2006 do que falei nun post anterior. Máis información, teléfono e enderezo nun post anterior.

Compartir

…e este vídeo permite ver como funcionan eses surtidores que foron o exitazo entre os adolescentes:

Fotos: Sole e Manolo.

Compartir

Levamos varias décadas creando robots, convivindo e aproveitándonos deles. Unha parte importante dos obxectos que nos rodean foron fabricados por eles. Son, a maior parte deles, máquinas perfeccionadas con apariencia diso mesmo, de máquina e cadea de montaxe. Sen embargo, os droides que nos seguen a fascinar son aqueles que simulan a acción e fasquía humana: cada nova presentación dun robot con capacidades e movementos máis humanos sentímola con esa mestura de asombro e, nalgúns casos, soterrado horror que parece preconizar un futuro conflitivo -non moi distante-, no que teremos que lidiar e interactuar con algo que se vai parecer moito a nós pero que non será nós. Levará décadas, varias, pero chegará. Polo de contado, os científicos deseñan novos robots e melloran as súas posibilidades coa vella técnica xa detallada no libro da Xénese da Biblia, versículo 27: á súa imaxe e semellanza. É curioso como o home se explora a si mesmo para crear robots máis avanzados.

Pero mentres ollamos os cachondos fallos do robot Asimo, o intento máis teimudo de clonarnos, creo que a clave máis interesante do momento está na robotización doutras especies animais, algo máis doadas de reproducir e das que os investigadores poden aprender moito. Antes do androide, chegaremos ao animaldroide: robots inspirados en especies animais para desenvolver funcións específicas. E moitas das mellores creacións da robótica dos vindeiros anos xa non son malas copias dos homes, senón boas copias dos animais. Quero poñer hoxe algúns exemplos sorprendentes. Se cadra os nosos fillos ou netos vexan robots vagando libres polo monte.

1. Escarabellos robóticos que viven no monte e apagan incendios

Autónomos, dotados de depósitos de auga e sensores de calor, estes escarabellos robóticos, aínda en fase conceptual pola universidade alemana de Magdeburgo están deseñados para patrullar os montes, vivir nos montes, e chegar con rapidez a puntos de lume. 30 OLEs -así se chaman estes escarabellos robóticos-, controlarían un área de 7.000 quilómetros cadrados.

Máis información.

2. Robot Peixe

A Universidade de Essex deseñou este peixe que funciona con sensores e un sistema de control de navegación. A proba está feita no Acuario de Londres.

3. O BigDog, un cuadrúpedo todoterreo

O BigDog dá ata medo. Este cuadrúpedo está preparado para cargar con grandes pesos e moverse en terreos difíciles. Creouno Boston Dynamics para DARPA, a oficina científica estadounidense.

Máis información

4. Medusas acuáticas e voadoras

AirJelly e AcquaJelly son dúas medusas, unha que voa e outra que se move pola auga, totalmente robotizadas. Deseñounas a empresa alemana Festo.

Máis información

5. E como se alimentarían? Con seres vivos…o Ecobot ÏI

O principal problema dos animaldroides e os droides en xeral é o suministro enerxético. Pero iso está cambiando. Os robots poderanse alimentar do contorno. O Ecobot II é un proxecto de investigadores da Universidade de West of England, en Bristol. A idea é que o Ecobot se recargue a partir de substancias do contorno. En concreto, o Ecobot caza e come moscas, atraéndoas con olor de excremento humano. Como o conto.

Máis información

6. Robots modulares que se rexuntan cando se lles dá unha patada

Esta é unha imaxe futurista que anticipa o seguinte vídeo. Estes robots arrexúntanse despois de ser descompostos. Vímolo en moitas pelis.

7. Un pouco de teoría
Nunha magnífica conferencia de TED, o investigador Hod Lipson amosa “como funcionan algúns dos seus pequenos robots, que teñen a habilidade de aprender, comprender e autorreplicarse”. O interesante, como afirman no TED, é que se trata, en realidade, dunha “profunda investigación sobre a natureza de como os seres vivos aprendemos e evolucionamos”. Paga a pena.

Compartir

A igrexa parroquial de Ansemil e a Capela Señorial dos Deza anexa a esta. Fotos: Sole

Anexa á fermosa e antiga igrexa monástica de Ansemil, no concello de Silleda, fundada entorno ao século IX ou X, atópase unha interesante curiosidade arquitectónica: a Capela Señorial dos Deza, do século XIV. Os Deza foron os condes máis poderosos de Galicia central -antes de Cuíña-, e dominaban as actuais terras da comarca do mesmo nome e máis alá. O seu nome familiar era ben curioso e sonoro: os Churruchaos. Os cabaleiros Churruchaos tomaron partido en todas as batallas nobiliares do noso convulso século XIV, e como ben resumiu un paisano da aldea de Ansemil, “o conto acabóuselles cando se lles foi a man e mataron ao Arcebispo de Santiago”.

De esquerda a dereita: Un canzorriño ráñase o pé, canzorro gótico da fachada da Capela, capitel románico do pórtico de Ansemil, anxo oferente da porta da Capela.

A Virxe do Leite, o sol e a lúa co año pascual e un ventanal gótico na Capela

Un xefe do clan, Diego Gómez de Deza ergueu esta curiosa xoia da arquitectura medieval, que é toda unha igrexa en miniatura, en 1341. Para facérmonos unha idea das súas dimensións: o seu interior non creo que supere os 20 metros cadrados de superficie. Con todo, hai tanta riqueza de motivos na estuaria, nos canzorriños e na simboloxía que dá para perder moito tempo nela. Supoño que a súa idea era facer un panteón familiar, ou algo así, pero no seu interior só está enterrado el. Nunha tumba tosca e parca, Diego González deixou un texto escrito que informa aos séculos futuros de quen xace aí, e un símbolo, o seu símbolo. Un castelo de pinta bastante ominosa, con tres altas torres, a central moito máis alta, e con tres ameas, mentres que as laterais só aparecen con dúas, e unhas curiosas liñas por abaixo. Ese, sen dúbida, debía ser o castelo onde residía o poder deste cabaleiro; en certo xeito, este castelo debía ser a súa identidade e proxecto. Lembroume a que na igrexa de Vilar de Donas, o baldaquino gótico do interior está coroado polo Castelo de Pambre, dos Condes da Ulloa, tamén motivo de orgullo familiar.

Para darnos conta da súa relevancia, no sepulcro a imaxe do castelo repítese dúas veces, gravado se cadra por dúas mans distintas: no sartego -máis elaborado- e na lauda -máis esquemático. O curioso, ao observar o símbolo, foi darme conta do seu elemento máis curioso e estraño. Esas liñas situadas por debaixo das torres. Liñas de auga, que reflicten un elemento que debía ser o máis característico desa fortaleza: estar ao carón do mar, ou dun río, ou algún tipo de curso de auga. No sartego, esas liñas son ondulantes. Na lauda son menos marcadas, pero están. Representar ese castelo sen auga ao seu carón debía ser facer desaparecer parte da identidade do lugar. É unha parvada, pero resultoume fascinante ver como no símbolo está integrado un elemento ambiental e como, no seu esquematismo, había un montón de detalles que debían estar reflectindo fielmente o orixinal, como esas estrañas portas das torres.

Busquei algo de información sobre que castelo podía ser -pensei que mesmo estaría a representar unha cidade, Pontevedra, moi vinculada aos Churruchaos, pero pérdome en toda a información.

¿Algún ilustrado ou ilustrada podería saber algo máis sobre esta ominosa e acuática fortaleza de Diego González de Deza? ¿Aínda existe?¿Onde está?

Localización en Capítulo 0 Mapas

Compartir

Comezaremos a ter unha cultura normalizada o día que dispoñamos dun bo xogo de estratexia e rol en 3D sobre a cultura castrexa (en realidade, para que enganarnos, cando teñamos un bo xogo de ordenador). Entrementres, hai curiosas recreacións virtuais coma esta, que é bastante libre porque, se non me trabuco, a pranta urbana de Santa Tegra non se parece demasiado á que se ve aquí. Fíxome graza o druída -estilo Panoramix- dando un sermón aos parroquianos. Canto lle deben todos os que recrearon a cultura castrexa en cómics ou outros produtos a Astérix e Obélix!

Compartir

O lugar, desde logo, prometía. Un casal restaurado preto de Santiago, cun conxunto de antigos edificios, alpendres, palleiros, rehabilitados na aba dun monte, no medio dunha aldea. O comedor era bonito, coidadosamente decorado nese estilo rústico global (que non rural) de moitas casas rehabilitadas para turismo entre aquí e o País Basco: bastantes mesas que daban contra unha gran cristaleira sobre o que se abría un fermoso e pequeno val, cheo de veigas, bordeado por bosques, e o río polo medio. Entre que era tarde e que o lugar prometía, facíasenos a boca auga. Chegou a camareira:

-De primeiro, almejasalamarineraelangostinosáprancha.

Confeso que me estrañou un pouco.

-¿E de segundo?

-Pois de segundo temos churrascodeterneraoudecerdoentrecotchuletachuletónchuletilla bacalaoalhornomerluzaalagallega.

Para a miña sorpresa, estaba ante un caso máis da misteriosa carta predefinida inmemorial galega. Un documento secreto e eterno que se lle dá a todos os novos establecementos: a carta predefinida garántelle o éxito popular pero atención, calquera desviación das especialidades clásicas significará a anulación inmediata da licenza hosteleira municipal. Seguramente se preguntas por ela todos cho negarán. Pero é certo. Mira se non, o novo establecemento que abriron na rúa do Vilar de Santiago. Decoración moderna. E nin un mísero revolto, por Deus. Toneladas de luras á romana e pementos de padrón, de ameixas conxeladas e zorza con patacas. Unha carta estándar que algúns tentan vender como cociña tradicional, pero non te enganes. En realidade, é a cociña do mínimo esforzo.

Nesa casa de turismo rural gastáronse ducias de miles de euros nunha fastuosa rehabilitación, pero non gastaron nin un só peso en investigar a tradición gastronómica local do medio rural no que precisamente se basea a súa oferta hoteleira. Sirven exactamente o que menos traballo e máis ingresos dá na cociña: o churrasco e a grella (con todos os meus respectos ao churrasco, que me encanta). E non se trata de facer escumas en cada receita nin de forzar unha vangarda ou algo similar, senón rastrexar a horta local, as carnes da contorna, as elaboracións de pucheiro da tradición doméstica, falar cos pescadores do río Tambre para aproveitar as troitas excelentes do río, os embutidos do porco, os postres das avoas, os queixos. Ai, os postres. Chegou aquela camareira a tomarnos nota. Sacou a libretiña co boli e dispúxose a recitar. Eu adianteime:

-Tartadequeixotartaheladatartaalwhiskyflanpiñamelocotón -reciteille.
-Buá! -exclamou ela cos ollos abertos- ¿como o sabías?

E como non o vou saber. Se teño escoitado ese recitado, nesa mesma orde, centos de veces en todo o país. O máis incríbel é que funciona. A sala estaba ata os topes de xente da contorna que come no local o mesmo que na súa casa a Noiteboa ou no día do patrón, e que busca precisamente iso. No meu caso, eu visito un restaurante como un xeito máis de turismo, no que me gusta explorar as especialidades locais. Pero, para moitos propietarios, a principal preocupación é facturar co mínimo traballo e a máis escasa formación do persoal de cociña. Mételle brasa e énchelle o prato. Poden estar tranquilos porque a carta predeterminada inmemorial e secreta funciona. Pero non con todos. E cada vez menos.

Compartir

Tim O’Reilly durante a súa conferencia en San Francisco. Foto: Web 2.0 Expo

Estase celebrando en San Francisco a Web 2.0 Expo: sempre hai unha conferencia introdutoria de Tim O’Reilly, o pai do termo web 2.o. Julien Genestoux dá algunhas claves da súa conferencia, que me parecen moi interesantes:

La web no está todavía interconectada

Hasta que Internet no sea un único ‘ordenador’, la ‘Cloud’ [nube], como lo llama O’Reilly, no podrán explotarse completamente las posibilidades de la Web 2.0. Este ordenador será más eficaz y potente cuando todos los servicios estén interconectados, construidos los unos en torno a los otros, para mejor explotar así la inteligencia colectiva.

La web no es todavía “ambiental”

Para O’Reilly, la última etapa es la de la omnipresencia de Internet, que denomina “ambient computing” [”computación ambiente”]. Más allá de los servicios de Internet que aún no están conectados entre sí, existen millares de sistemas de tratamiento de información que ni siquiera están conectados a Internet, cuya inteligencia no pueden por tanto explotar.

Notas en tempo real en Read/Write Web.

Compartir

Non teño nada claro que a web 3.0 chegue a suceder á web 2.0 como tal. Non percibo un cambio tan considerábel entre unha e outra, e creo que todo encaixa máis no gusto que temos as persoas en inventarmos termos. O que si é certo é que o fascinante mundo do web semántico -e iso si que é real, un web no que as máquinas comprendan a información e, deste xeito, a filtren e procesen moito mellor- suporá importantes desafíos para os medios de comunicación e, sobre todo, requerirá de importante capital humano capaz de escribir sofisticadas aplicacións intelixentes (velaquí outra nova barreira dixital). En Read/Write Web publicaron un interesante resumo sobre as tecnoloxías semánticas que veñen que convén arquivar.

Compartir

O tolkiniano desfiladoiro de Malpaso, desde o castelo


O Castelo. O chan que está á esquerda é onde están situadas as tumbas

As tumbas antropomorfas do Chan do Castelo

“Que o San Salvador protexa os que visitan istes paraxes”, avisa un sinal dos veciños ao comezar a subida.

Se vos gusta o sendeirismo, hai que ir a Allariz, á Rota do Canelar. Case non hai información dela na rede e na Oficina de Turismo non teñen folletos impresos, aínda que vos indicarán o camiño. Unha vez chegados a PaiCordeiro, o roteiro, que sube ata o monte de Penamá entre fermosísimas fragas e despois desce ata o desfiladoiro de Malpaso, é un paseo fantástico de 8 ou 10 quilómetros.

A nosa sorpresa -é o bo que ten botarse ao camiño sen moita información-, foi toparnos no sendeiro co Castelo de Malpaso. No alto dun monte solitario, nunha paisaxe digna de Tolkien, sobreviven nos penedos as marcas nas pedras das trabes que un día soportaron a estrutura defensiva do castelo, defendendo un desfiladoiro de vexetación e agullas graníticas. Aos pés do Castelo, avanzando un pouquiño polo sendeiro, a lenda aínda se fai máis misteriosa, cando aparecen nun chan antiquísimas tumbas gravadas na pedra, entre cazoletas. ¿Por que Malpaso? ¿Que historia se nos perdeu alí?

Do Castelo báixase á fermosa aldea de San Salvador dos Penedos. Na aldea xa non vive ninguén permanentemente, pero os veciños teiman en que a memoria siga viva. É emocionante. Con troncos, nun estilo rústico, os veciños etiquetan o seu contorno recuperando os nomes tradicionais, antes de que desaparezan. As fins de semana suben de Xinzo de Limia ou de Allariz, a limparen as corredoiras e as fontes que nacen nos abundantes penedos, a cravaren letreiros, a restauraren casas pequenas nas que naceron; suben ao castelo con fouciños, e limpan as uceiras e xestas. Eles sós: fannos porque a aldea siga viva, fouciños que perpetúan a memoria.

Na aldea de San Salvador hai unha rexa ermida románica que atesoura un enorme Cristo de madeira medieval, da época da fundación. Alí está, no silencio das semanas, en soedade. Eles cóidano con esmero. A ermida e a Fonte do Santo, na fermosa corredoira que baixa a Paicordeiro. Esa fonte, que non recibe auga de ningunha filtración, non seca nunca, din. Os devotos de San Salvador paran nela todos os anos a mirar o miragre. A fonte é o único do seu patrimonio cultural e etnográfico que non se atreven a limpar. Non vaia ser que o miragre remate. “Benvidos”, asegura á chegada, cando vés andando ata San Salvador, outro dos seus troncos rústicos. Os veciños dannos auga da traída. Somos benvidos e afortunados.

Punto de partida do roteiro no interior do post.

Continúa lendo o post

Compartir