Escocia-Galicia
21 / November/ 2009 12 comentarios
Mary Beard, da que xa falei en Capítulo 0 polo seu excelente libro divulgativo sobre Pompeia, publica estes días no seu blog no Times Online estas fotos de algo que lle resultou abraiante, durante a súa viaxe a Escocia. Unha fonte ao redor da cal a xente pendura roupas persoais con finalidade curativa. Deume a risa, claro. Nestoutras dúas fontes curativas estivemos nós hai pouco en Outes:
(apréciese o impagable momento braga). Ermida de San Xoán do Carballoso (Negreira). Fotos: Sole
Nosa Señora do Rial (Outes)
Xa saben, pura coincidencia. Non vaian a pensar outra cousa, ho, a ver se vos van tachar de algo e despois me veñen a protestar a min por meterlles estas absurdas e indemostrables ideas na cabeza. 
que se pase tamén por San Adrian en Malpica, so para confirmar que o mundo está cheo de coincidencias
offtopic: manuel, e non haberá algún restaurante interesante que abra os luns nos arredores de compostela?
Si, no santo Estevo de Barreiros (Lugo) tamén hai estas “cadradas”. Alí, por suposto, unha fervenza, a correspondente fonte de augas de ferruxinosas ao pé da ermida e, o non vai máis: a pegada dunha pata do cabalo do Apóstolo cando loitaba contra os mouros!
(Vexo esa braga moi moderna para a ocasión. Os mercadiños están a facer estragos!)
MEIN GOTT!!… Eis a “globalización nacionalista”!!!
Herr Graf Ferdinand Von Galitzien
jh, pois así de memoria non che sei dicir nin que si nin que non…En Santiago, a Viña de Xabi abre os luns pola noite, por exemplo.
O mellor que che podo axudar é que consultes no meu Google Maps restaurantes da contorna e lles chames para preguntar (lembra que son varias páxinas, tes que ir ao final da lista que está na esquerda para navegar polas diferentes páxinas do mapa):
http://maps.google.es/maps/ms?ie=UTF8&hl=es&msa=0&msid=116032577529155518220.00000111d78e2747569d4&t=h&z=5
Agardo que os atllantistas fervorosos disimulen a molestia, mais a min isto dame un chisco de noxo. COincidiredes comigo en que hixienio, hixienico non che é… non?
Sobchak, non te preocupes. Están ben lavados pola chuvia.
E non esquezamos o famoso santuario do “berro seco” (famoso tamén pola música de Milladoiro) nas terras arredor de Cabana de Bergantiños.
Ou, ¿cómo non?, o San Andrés de Teixido nas miñas terras natais de Cedeira, ca súa fonte de tres caños, con esa auga “non potable” da que todo o mundo bebe, e que saibamos, ata hoxe ninguén morreu.
E unha cousiña de como evoluciona esta sociedade tradicional nosa, e se vai afacendo ós tempos. ¿Nos vos tedes fixado nestes lugares que moitos, moitísimos dos panos usados para mollar nas augas, e que antes sempre eran de tea, agora son case todos “clinex”???.
É incribel o paralelismo que temos con outras nacións celtas, como Escocia ou a Bretaña, nas que estiven, e semella incribel que, a tantos km de distancia, teñamos esas cousas do “inmaterial” en común, non?
Po lo menos os nosos teñen mais verde.
Ás veces din máis unhas bragas que todo un Lebar Gabala.
En San Benito de Cova de Lobo en Ourense tamén se fai unha práctica semellante con finalidades salutíferas, atando mediante un nó a unha pola un anaco de tela, coa menos hábil das maos.