Esta historia é bastante alucinante. Chegounos por unha destas colebras de correos electrónicos (grazas, Sole->grazas, Pía!). Aínda que non podas suprimir o terrible “son de fondo” de Enya mírao ata o final. Trátase do peculiar sistema de desprazamento duns nenos colombianos ata a súa escola. Terrible.
Os nenos do cabo
Previous post: Desenmascarados
Next post: O viño antes do viño: aprendendo a catar uvas con Xosé Lois Sebio
Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 
{ 1 trackback }
{ 7 comments… read them below or add one }
Púxome os pelos de punta
Cona, a ver o guapo que se queixa agora do noso transporte escolar…
Off-topic: pola música de Enya seguirán pasando os anos, e seguirá dando os mesmos escalofríos, ou máis, que ó principio…
Si o vexo en algunha película, chámolle tolo o guionista.. Creo que de mais novo tiven algun pesadelo parecido. Preguntume si a lo menos non se podía minimizar o risco faendo que pasase somentes o profesor…pero casi mellor faendo que pasase o presidente da república pra que lle den unhas clases no outro lado..
cousa mais extraña, pero as tirolinas só funcionan para un lado, o que terán que subir para a ida!
Iso mesmo me preguntei eu. Gustaríame saber a outra parte da historia (aínda que hai un momento en que o presentador fala algo diso, pero non llo pillei ben).
a naturalidade dos cativos lémbrame “salvando a distancia” a min mesmo de cativo tamén á saída da escola entrar nas obras para pasear por tablóns a 10 metros de altura… coa idade do reporteiro… nin de coña
Impactante. Seguro que este é un risco proporcional ao que van vivir cando sexan maiores.