O Black Swann

A historia parecía suxestiva, cando menos. Un conde veneciano -arquitecto, historiador, realizador de cinema- decídese percorrer en barco os antigos dominios do imperio veneciano dos seus devanceiros, desde a Serenísima ata Estambul. Ese é o Francesco’s Mediterranean Voyage que emitiu este ano a BBC e agora creo que Plus ou Viajar. Francesco é divertido, simpático, un italiano maduro de 47 anos con abundante pelo canoso, metade bufón, metade erudito e propietario dun tremendo pazo renacentista na Gran Canle (o da foto de abaixo). Non está mal, verdade?

Pois ese barco fai augas por todas partes. Segundo avanzan os capítulos, a serie tamén se devorca efectivamente nunha parodia do que podería ter sido. Francesco pasa tempestades, visita portos, adéntrase no Parnaso, comportándose case como un robot das viaxes. A maior parte dos clímax de cada capítulo soan a intento desesperado de respiración asistida e masaxe cardíaco dalgún produtor na sala de montaxe. Sempre é o mesmo esquema de clímax: Francesco empéñase en visitar unha capela ortodoxa. Busca nunha aldea a vella que ten a chave. Métese na capela e a cámara comeza a xirar ao seu redor mentres flipa vendo os monotemáticos frescos ortodoxos (ao cuarto capítulo maldís os frescos ortodoxos e as iconas da Virxe). Pouco despois, o contrapunto narrativo nalgunha situación divertida (subir en burro ou beber algún alcol local e durmir a resaca no barco ante a burla da tripulación). Ese Mediterráneo bravo, no epicentro da fusión, mestizaxe e conflito cultural só se aprecia desde a corrección moral dun católico fervoroso de vacacións.

Lembrei ben de veces os malos augurios do primeiro capítulo, cando o señor Da Mosto fixo que dous curas de sotana calada e sombreiro de tella foran bendecir o barco. O mellor: despois de levarnos a outra procesión ortodoxa chea de devotos, Francesco ponse serio, mira espiritual para o interior dun templo e di:

-Non sei se existen os miragres ou non, pero este lugar sobrecolleume.

Aquí van os primeiros cinco minutos da serie:

P.D.: Nada contra os católicos viaxeiros, non se me entenda mal. Refírome a determinadas actitudes morais sobre o que correcto ensinar ou buscar nunha viaxe, na capacidade de que a moral sexa máis laxa, ou máis ampla, segundo se mire, de divertirnos, corrompernos, emocionarnos, escandalizarnos ao respectable, vaia. Mil veces prefiro as honestas e calmas viaxes mediterráneas do señor Rick Stein, non é, Borralleira?