Somos parte dunha cadea. Se para algo serve o Nadal -mesmo para os que non somos crentes- é para sentírmonos parte dunha rede de vínculos que vai máis aló do DNI, do cartón de crédito, da xornada laboral e das amizades para disfrutar. Somos parte dunha cadea de memoria, de lazos afectivos, de vínculos entre organismos vivos que construímos esencialmente a partir da vontade de non estar sós. Vidas conectadas a través de xeracións. Esas conexións convértennos en persoas. Por iso o Nadal sempre ten un sentimento agridoce: estás con algúns, pero sempre te faltan outros. O Nadal te aproxima aos que están contigo, pero tamén fai evidentes as ausencias, as desaparicións e as distancias.
Quero desexarvos moita sorte, moita felicidade. E quero darlle un agarimo especial a todos aqueles que se sinten sós nestas datas. Xa chegarán outros momentos para encherse e completarse.
Unha aperta, xente.
Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 
{ 6 comments… Le abaixo ou engade o teu }
Concordo plenamente co que dis. O peor dos nadais sempre son as fantasmas dos nadais pasados…
Os mesmos desexos para as festas e para o ano novo!
Canta razón tes meu, ledas festas
Bon Ano Novo….y felicitarte por el trabajo que haces y que me permite saber más de los vinos gallegos con fiabilidad y seguir el estado de ánimo en Galicia
Felices Festas e un ventureiro ano 2009!
Para que imos a pensar algúns se xa hai outros que o fan por ti…jeje
Sempre é un pracer dar unha volta por esta leira, anque isto me faga sentir moitas veces ganas de cruzar o océano nadando.
Saúde, terra e espranza.
Feliz Nadal
Deixa un comentario