Quen teña feito presentacións de sitios web ou software coñece ben o Efecto Demo. Poderíase definir como un problema que acontece durante a presentación pública con algunha función do produto ou do ordenador desde o que se proxecta que antes probaras con éxito e que, no momento no que o presentas a xefes ou clientes, falla inexplicablemente. Tamén pode darse cunha dificultade técnica que un nunca vira antes ou agardaría que se producira. É unha especie de cumprimento sistemático e cruel -polo de ocorrer en público- da Lei de Murphy.

Cando non se ten moita práctica, o Efecto Demo pode resultar aterrador para o poñente. O presentador atórase -como diría a miña avoa- co problema, tenta solucionalo en vivo e en directo diante do auditorio, pero cos nervios non consegue procesar a solución correcta e os dedos móvense nerviosos entre pestanas e fiestras mentres un incómodo suor comeza a escorregar pola patilla. A situación xenera silenzos incómodos que pouco a pouco se van convertendo nunha escalada de murmurios que lle avisan ao infeliz poñente de que a presentación se dirixe directamente cara o Abismo. O incríbel do Efecto Demo é que sempre acontece onde menos o esperas e o problema só se produce durante o momento da presentación.

Teño sufrido moitísimos Efectos Demo na miña vida profesional. Unha vez, un ordenador comezou a metade de presentación a porfiar en pasarse ao modo hibernación (é dicir, apagarse), se non movías o rato cada dez ou quince segundos (a batería, por algún motivo, quedara lixeiramente separada dos contactos). Outra vez, a tarxeta de son deixou de funcionar sen explicación nunha demostración dun sitio multimedia: tiven que cravarlle o meu micro de man aos altofalantes do ordenador en plan karaoke. E máis, lembro aquela na que un servidor que funcionara sen problemas durante semanas morreu cinco minutos antes dunha solemne presentación, simplemente porque si: non había picos de tráfico, nin instalacións de software, nin nada. É dicir, por moito que verifiques todo, sempre hai unha sorpresiña no punto máis oculto da cadea de tecnoloxías que precisas para proxectar algo nunha pantalla. Hillman Curtis, o deseñador web, xa se cansou. El leva as súas animacións Flash, impresas fotograma a fotograma, en cartulinas. E a tomar por saco.

Onte pasoume a última. A presentación era nun ordenador conectado á rede via WiFi. O router estaba conectado nunha boca de rede da enorme estancia na que se realizaba a presentación. O acceso a Internet ía perfecto. Podía ver con rapidez todo tipo de páxinas. Todas? Non. No momento de cargar a aplicación que tiña que amosar, non aparecía. A única web que non podía ver era xusto a URL que eu tiña que presentar. Esa páxina en concreto só se podía ver se substituías o acceso WiFI por un acceso por cabo Ethernet desde a mesma boca e xusto coa mesma configuración de rede. É dicir, algo no aire impedía acceder a esa puñeteira web, pero permitía ver o resto da World Wide Web. Tivemos que localizar un cabo enorme entre a boca e o lugar no que estaba o ordenador. O cabo pasaba ao carón dos pés dos asistentes que, accidentalmente, enredaban no cabo e pegábanlle dolorosos tiróns que castigaban, a sete metros de distancia, o meu enganche no porto Ethernet do portátil. (Calma, Gago). Superouse case sen problemas (algúns iconos da aplicación, desde ese ordenador, agacháronse misteriosamente debaixo dunha capa e me impedían amosar unha importante función do sistema) e foi todo satisfactorio, por sorte. Pero estou convencido de que se probo a wifi esta semana no mesmo lugar co mesmo ordenador e á mesma dirección web, poderei acceder sen problemas. O Efecto Demo só se produce cando moita xente te está a observar.

A todo isto, como xa vou curtido en sucedidos do Efecto Demo, desta volta non me puxen nervioso. Lembrei unha segunda máxima na que hai que crer para contrarrestar o anterior, e que provén da experiencia das estreas teatrais. Ao final, a función sempre sae. Pois iso.