A morte dos blogs e Hernán Casciari
Recomendo vivamente a lectura de Una charla sobre la muerte de los blogs, que Hernán Casciari pronunciou no EBE 08 celebrado esta fin de semana en Sevilla. Esta é unha pérola:
Para empezar, quiero decir que yo no creo (y lo digo con la mano en el corazón) que ninguno de ustedes sea bloguero, ni tampoco blogger. Tengo pensado hablar muy mal de toda esa gente, y quiero congraciarme con el público antes de comenzar. Ustedes, para mí, no son blogueros, ni son bloggers.
Las dos palabras son horribles, pero en castellano suena todavía peor. Blogger por lo menos tiene doble consonante, y eso le da un cierto lejano (y falso) prestigio. Pero bloguero, en español, se parece a un insulto tropical. No me cuesta sospechar a una madre cubana, o dominicana, diciéndole así al vago de su hijo:
—¡Pero no sea usted bloguero, hijo mío, levántese y vaya a trabajar!
La sensación que da la palabra bloguero, y también blogger, es la de una persona que no ha encontrado todavía qué tiene para decir en Internet. Es una palabra hueca, vacía de oficio. Una palabra desapasionada y triste.












Eu o vivín en directo en Sevilla e foi tremendo, aplauso tras aplauso no final de cada parágrafo
Coido que ler o fragmento fóra de contexto pode dar a entender xusto o contrario do que pretende o autor. O seu discurso foi moi atinado, pero a xente continúa a pór etiquetas, e así se entende que todos os blogs son a mesma cousa, sen decatarse que esa xeralización non se pode facer na web, como tampouco se pode facer no resto de medios.
de certo eu prefiro chamarlles cadernos…a min pareceme un caderno onde deixo todas as tolemias que pasan por os meus miolos. Saúdos e apertas
Marcus, o fragmento non está fóra de contexto. Está ubicado cun hipervínculo ao texto completo e, ademáis, é o inicio do discurso de Casciari, destinado a captar a atención do público.
A todo isto, comparto case todo o que di. Tamén comparto o seu optimismo, que non é máis que a normalización dos blogs, e a súa evolución lóxica, converterse en micromedios ou micropublicacións, toda vez que os están a manter aqueles que queren comunicar, exactamente, neste formato. O realmente interesante dos blogs comeza agora, cando estamos a deixar de ser un ghetto friki para moita xente. E creo que moita da audiencia xa ve aos blogs como unha parte máis da súa dose de contidos diaria.
Andrés, por certo, parabéns por ese premiazo a tortilladepatatas.net!
Gracias Manolo, é a tortilladepatata.net
Además de ser un gran narrador, e interpretar su escrito respetando las pausas y las entonaciones adecuadas en cada párrafo, Casciari buscó encandilar a su público desde el primer momento.
No dijo nada concreto, pero gracias a esa dispersión aparente consiguió transmitir lo que otros sólo se atrevían a señalar. Tras dejar claro que es necesaria una normalización de esta herramienta, se rió con todo el conjunto de la sala de aquellos que a día de hoy todavía lo consideran una “moda”, un “fenómeno”, o una “revolución”.
Por desgracia toda esta puesta en escena fuera del contexto del EBE posiblemente no fuese entendida, no sé si aún no estaremos preparados para presenciar esa muerte hacia la normalización, cuando para una parte importante de la población seguimos siendo esos grandes desconocidos internetianos.
(Y no me refiero sólo a Marta Pastor)