Velaquí un método práctico de localización de lepiotas nos verdes prados do interior do país -e, ademáis das risas que te botas, é ben efectivo. Por certo, o edificio que se ve detrás do coche, cando para, é o Pazo da Mota, na Estrada, unha fermosa casa solariega.
- Inicio
- Mapas
- TV
- O autor
- Webs que leo
- Música
- Paparotas & Co
- Roteiros
- Tendencias en deseño
- viño
- Subscribirse
Manuel Gago propón un menú degustación composto por Comunicación, Cultura, Descubertas, Deseño, Gastronomía, Viño e Viaxes.
O autor
Manuel Gago é xornalista e profesor universitario.
Bio + recursos
Para contactar:
Correo electrónico: magago@gmail.com
En Skype:magago
En redes e servizos:
Blip.fm
del.icio.us
Facebook
Twitter
Vimeo
Google Maps
Profesional:
culturagalega.org
Grupo de Investigación en Novos Medios da USCUn compromiso persoal
Gastronomía Submarina
Proxecto Dousmiles
Camiñar polo teito de Galicia
Unha iniciativa para ascender todos os grandes cumios do Noroeste da Península IbéricaA outra beira da cama
Grandes viaxes
Tecnoloxía, vídeo e natureza
Voando a lombos de falcóns
Microcámaras para voar xunto ás aves rapaces
As catedrais do silencio
Explorando as profundidades das minas abandonadas para atopar ás especies en perigo de extinción
En marcha por un desafío
Un documental sobre o primeiro voo dun cárabo
Varia
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 2.5 España de Creative Commons.Audiencia de Capítulo 0
{ 6 comments… read them below or add one }
Rapaz, o safari de leipotas e champiñóns levamos vinte anos practicándoo no Valadouro polas pistas de concentración parcelaria da parroquia de Santa Cruz, onde se concentran tamén estes cogomelos. Ás veces ao baixar por unha lepiota temos atopado tamén sendeiriñas, pero csmpre poucas.
Agora ben, a vez en que a cousa chegou a extremos insospeitados foi hai uns quince anos preto de Cabo Vilán. Metímonos nunha pista acabada de abrir, tanto que na zahorra non se notaba ningunha marca de neumático, e de súpeto na beiriña da pista apareceu un grupo de coprinus que collimos sen levantar o cu do asento. Resultou complicadísimo, pero moi divertido.
Coma sempre unha fermosa lección de como facer para non pasar o tempo diante da tv e desfrutar da vida
Saúdos e apertas meu
Este tipo de safaris xa se levan practicando as tardes do sábado, ou mañáns de domingo na miña familia.
Agora ben , o tema dos prismáticos (deses que che traían do extranxeiro si tiñas algún parente navegando) xa é de nota.
Dende que te descubrín, non deixo de visitar o teu blog. Parabéns e unha aperta dende Cubeliños – Riveira, onde apañei a semán pasada, por este mesmo método unha ducia de “macrolepita procera”, cando me acerquei a recoller aos meus fillos ao cole Bayón.
Aburiño.
Vese que a técnica está máis estendida do que eu pensaba. Hoxe recuncamos nun enorme prado do Corgo; había tantas que eu creo que non collimos nin a décima parte.
Grazas por pasar por aquí, Cubeliños.
! Se o Corgo é en Corrubedo, coincidimos esta mañán no mesmo caladoiro!
Un saúdo, meu novo amigo.
Non, foi no Corgo lugués.