Aos lugares nos que fuches feliz non volvas. Ante esta chamada á fuxida, o mellor é afrontar o reto. E descubrir na túa ollada sobre a máis fascinante cidade do mundo antigo que xa es outro.
Le a historia completa »Velaquí un método práctico de localización de lepiotas nos verdes prados do interior do país -e, ademáis das risas que te botas, é ben efectivo. Por certo, o edificio que se ve detrás do coche, cando para, é o Pazo da Mota, na Estrada, unha fermosa casa solariega.
A Asociación de Sumilleres Gallaecia vén de remitir a lista de 44 viños premiados na súa convocatoria anual. O titular claro deste ano é o gran pulo de calidade nos tintos de Galicia, que segundo …
Do 10 ao 12 de setembro organízase en Compostela, con centro neurálxico no CGAC, o MaccAtlantic 2010, unha interesantísima proposta de acción cultural. Trátase dun evento no que concorren conferencias, obradoiros, debates e outras actividades …
E trala novela histórica, volve a novela negra. E logo volverán outros, así que se es escritor e estás especializado nun xénero aparentemente perdedor, porfía: en dez anos poderá chegar o teu momento e tirar …
Aos lugares nos que fuches feliz non volvas. Ante esta chamada á fuxida, o mellor é afrontar o reto. E descubrir na túa ollada sobre a máis fascinante cidade do mundo antigo que xa es outro.
Xa teño unhas gañas tremendas de ver o novo filme de Jorge Coira. Parece auténtico, intenso e algo íntimo coma os bos xantares ao redor dos que xiran as diferentes historias. (vía)
Fotos: Sole
No medio dunha densa trama urbana, que me recordou no seu caos e dispersión ao peor hinterland do Salnés ou da área metropolitana da Coruña, pero inmensamente máis suxo, érguese un xigante doutros tempos: …
the wine codex
Rapaz, o safari de leipotas e champiñóns levamos vinte anos practicándoo no Valadouro polas pistas de concentración parcelaria da parroquia de Santa Cruz, onde se concentran tamén estes cogomelos. Ás veces ao baixar por unha lepiota temos atopado tamén sendeiriñas, pero csmpre poucas.
Agora ben, a vez en que a cousa chegou a extremos insospeitados foi hai uns quince anos preto de Cabo Vilán. Metímonos nunha pista acabada de abrir, tanto que na zahorra non se notaba ningunha marca de neumático, e de súpeto na beiriña da pista apareceu un grupo de coprinus que collimos sen levantar o cu do asento. Resultou complicadísimo, pero moi divertido.
Coma sempre unha fermosa lección de como facer para non pasar o tempo diante da tv e desfrutar da vida
Saúdos e apertas meu
Este tipo de safaris xa se levan practicando as tardes do sábado, ou mañáns de domingo na miña familia.
Agora ben , o tema dos prismáticos (deses que che traían do extranxeiro si tiñas algún parente navegando) xa é de nota.
Dende que te descubrín, non deixo de visitar o teu blog. Parabéns e unha aperta dende Cubeliños – Riveira, onde apañei a semán pasada, por este mesmo método unha ducia de “macrolepita procera”, cando me acerquei a recoller aos meus fillos ao cole Bayón.
Aburiño.
Vese que a técnica está máis estendida do que eu pensaba. Hoxe recuncamos nun enorme prado do Corgo; había tantas que eu creo que non collimos nin a décima parte.
Grazas por pasar por aquí, Cubeliños.
! Se o Corgo é en Corrubedo, coincidimos esta mañán no mesmo caladoiro!
Un saúdo, meu novo amigo.
Non, foi no Corgo lugués.