Sobrevivir ao Powerpoint
Utilísimo post de Juan Freire en Soitu sobre como usar mellor os powerpoints nas presentacións públicas:
Power Point se ha convertido en sinónimo de presentación y, casi, de conferencia. No hay evento, seminario o reunión de trabajo que se precie en la que los ponentes no acompañen su intervención con una colección de textos e imágenes que han preparado con este programa de Microsoft. Incluso cuando alguien utiliza Keynote de Apple o Impress de OpenOffice, sus presentaciones se suelen denominar “el powerpoint” (un término digno de incorporarse al estribillo de cualquier futuro éxito en el festival de Eurovisión).
Pode consultarse completa aquí. Só anotar dous motivos para os que o powerpoint é un invento providencial, baseadas na observación e experiencia: as presentacións son coma o amigo invisíbel que permite aos tímidos ou aos inseguros afrontar unha intervención pública con eficacia e aos que teñen tendencia á divagación -o meu caso-, poder manter un certo control do fío argumental. A cara oculta da moeda está naqueles poñentes que se aferran ao powerpoint como á balsa da medusa: cando a tecnoloxía falla -e falla moito-, transfórmanse nun aborchornado monllo de caos nerviosos que se obstina en que o ppt volva verse no proxector e se esquece de que diante hai unha audiencia que agarda.
Non che sei eu pero, eu case lles chamo transpariencias e non Powerpoint, iso de facer referencia ao nome comercial.
Os ppt creo que xa están chegando ao final da súa historia, ultimamente vin varias presentacións que estaban feitas en flash e con videos integrados, é un punot de interactividade que co Powerpoint conseguese de forma moi escasa.
Se falla o ppt como dixo un profesor meu, sempre é aconsellabel cando preparas unha conferencia ter unhas copias das transpariencias en papel para repartir entre o publico e ter unha copias das mesmas en laminas para poñer nos antigos proxectores.
E o peordas transpareincias é a xente que cae na tendencia de ler as transpariencias que é unha costume moi extendida.
Belay, iso de transparencias refírese a unha tecnoloxía moi concreta, nunca hexemónica (había tamén as diapos) e bastante en desuso.
Eu prefiro chamarlles presentacións. No texto refírome con ironía a un tipo concreto de presentacións, os powerpoints, debido ás limitacións que impón esa tecnoloxía de Office (que non evolucionou en toda esta década case nada) e, polo tanto, moi condicionante; nada que ver, por certo, co impresionante software de presentacións de Apple, o Keynote.