Mirar o Universo polo ollo da pechadura: a lección de Eduardo Galeano

Manuel Rivas, presentador, e Eduardo Galeano. Foto: Sole

A ampla sala do Auditorio de Galicia ficou pequena para acoller a todo o público que fumos ver a Eduardo Galeano onte pola tarde: o escritor uruguaio presentaba o seu novo libro Espejos. Una historia casi universal, nun acto organizado polo Clube Internacional de Prensa. Eu fico impresionado pola capacidade de atracción deste home, capaz de seducir e engaiolar a enormes masas lectoras cun discurso que funde diferentes tonos nun único discurso: o poético, o íntimo, o xornalístico, a crónica, a confesión, a análise. Galeano escribe libros que son coleccións de posts, que alumean o universo e a realidade das inxustizas de América Latina e o resto dos países subdesenvolvidos desde a esperanza e o humor: “a realidade está embarazada doutra realidade”, asegura. En Espejos -libro que xa temos na casa- aborda esta cuestión. Escribe a historia das historias distanciadas da Historia oficial: as mulleres, as minorías étnicas, África, Asia, os indíxenas, nos seus posts que son intensos como revelacións, irmáns daquel estilo de narrar que tanto gustaba a Rafael Dieste.

“O mellor que o mundo ten”, asegurou Galeano, “é a cantidade de mundos que contén”. Aquí vos deixo cun pequeno fragmento da conferencia, para quen non puido asistir. O audio é moi malo, pero coller son ambiente desde o móbil no medio do Auditorio non dá para máis. Son dúas historias: a primeira narra un fusilamento na Coruña, a segunda especula sobre os pintores da arte rupestre das cavernas.

Anterior: Un serán con Eduardo Galeano