Software paquidérmico

Estes días teño moito traballo e pouco tempo. E estou do software que me enlea e me obriga a determe ata os mismísimos. Ben, non de todo o software. Senón deste software privativo que aspira a monopolizar a túa máquina, que devora recursos do teu sistema, que consume megas e megas de disco duro sen necesidade aparente ou mínima. Estes días, estou ata os mismísimos de Windows Vista, o sistema operativo máis lamentábel desde que apareceu Windows Millenium. Estou ata os mismísimos de Pinnacle Studio 11, o editor de vídeo cun ridículo e bochornoso sistema de “activación gratuíta” da lectura e exportación de vídeos en MPEG4 ou DiVX. Estou ata as narices da lentitude de carga de Photoshop CS3. E non digamos do incómodo Adobe Acrobat, cascando os navegadores cada dous por tres, incordiándote con actualizacións en segundo plano de programas adicionais non empregados. Tamén estou ata a cocorota do iTunes de 70 megas que te provoca reiniciar o ordenador para instalar unha actualización para protexer os dereitos de copia e te obriga a baixar o Quicktime. E non me digan que eu podo escoller e configurar e blablabla. Ningún escollemos: dámoslle con présa a Seguinte e punto. E despois temos que aturar todo isto.

Conclusión: mentres o movemento opensource desenvolve aplicacións lixeiras, non intrusivas, que ti amplías con plugins segundo tes necesidades, determinadas casas (Microsoft, Adobe ou Apple), tentan colonizar o teu ordenador, se despreocupan das capacidades previas da túa máquina e activan toda unha serie de chorradas para protexer ou actualizar as súas patentes. O que fan -o tempo e o mercado o dirán-, será estragalas.