O norte do noso sur: estampas do Douro

Espera eterna en Amarante. Fotos: Sole e Manolo

O mosteiro de San Gonçalo en Amarante

O Solar de Mateus, en Vila Real


O val do Douro con Pinhão en medio plano

Ao noso naufraxio viaxeiro desta Semana Santa decidimos salvalo, prendendo o coche e enchendo os ollos con vistas memorábeis do norte do noso sur. Por riba do río Douro, a densísima trama poboacional, que enche de coches e casas canto val verde se abre diante dos ollos, deixa lugares marabillosos. Non coñecía Amarante, unha deliciosa vila aos pés do río Támega, e o magnífico conxunto renacentista do mosteiro de San Gonzalo. Amarante aínda conserva ruínas queimadas da Guerra Peninsular, que é como lle chaman por aquí, con bastante máis criterio, á Guerra da Independencia.

O Solar de Mateus vén sendo o Pazo de Oca do norte do país, un pequeno tesouro irreal contruído polos Morgados de Mateus no século XVIII. Esta fantasía, non por mil veces concorrida e excursionada, é menos fermosa. Ao pazo rodéano xardíns xeométricos e afrancesados, e todo el é un magnífico exemplo de elegancia. Do interior, o máis notábel é a Biblioteca, con primeiras edicións de Os Lusíadas e curiosidades, para quen lle guste remirar na correspondencia familiar aristócrata, como unha carta de expulsión de Francia, no puro estilo conflito migratorio España-Brasil, que Talleyrand, o plenipotenciario ministro de finais do Antigo Réxime e a post revolución francesa, lle envía a un membro da familia Mateus.

A penas puidemos ver o que en futuras viaxes pararemos e nos deteremos: o Douro vinícola. Esta paisaxe, patrimonio da Humanidade, é grandiosa e extensiva. Fe e paixón nun negocio que deu moito diñeiro ao país, e que tamén o sacou, a xulgar por todos os nomes de adegas de clara orixe británica. Vendo o Douro, observamos como o viño puido transformar unha paisaxe. Todo isto puido ter acontecido -pensaba- no Ribeiro. Hoxe, camiñamos por estas pequenas estradas prometéndonos volver de vagar. Como sempre hai que volver a Portugal.