Unha ‘calçotada’ enxebre en Arzúa

10 / February/ 2008

in Diario, Paparotas & Co, Roteiros

calcots_4.jpg
Os calçots, braseados, sobre a tella. Fotos: Sole

A verdade, é que un nunca acaba de atopar sorpresas gastronómicas neste país. En Patiñobre, unha aldea próxima a Arzúa, Isidro Canals e Assumpta Navarro manteñen desde hai bastantes anos unha casa de turismo rural, a Casa Assumpta. Eran xoieiros cataláns, que emigraron nos 80 para Arzúa por motivos persoais e aquí acabaron por rehabilitar a típica casa rural. Pero desde hai sete anos, a familia tamén monta calçotadas típicas catalanas no patio da casa, entre os verdes prados vacunos de Arzúa, no tempada do produto. É xenial, basicamente.

Os calçots son a quintaesencia do xantar amistoso do inverno en Catalunya: uns ceboliños chamados Blanca Tardana, que pasan pola grella con terra e todo, déixanse sobre unha tella, e cómense ao porco stilo. Tras quitarlle as primeiras capas queimadas, queda un corazón filamentoso, tenro e doce, que enchoupas nun preve de tomate e allo e comes pendurándoo sobre a túa cabeza, co cebolo goteando perigosamente por todas partes. Para non estragar a roupa, teste que poñer un infantil babeiro co que protexerte do caótico derrame de braxas, preve e cava que escorrega cara abaixo. Si, cava.: mentres pelas os calçots, acompañas o traballo coas artísticas parábolas dun porrón cheo de viño espumante catalán! O Isidro exerce de maître de cerimonias traendo máis e máis calçots da grella ata a carpa do xardín no que se degustan.

-Pódeme traer algo de viño? -di algunha recelosa dese cava chispón e da puntería co porrón.
-¡Non!

calcots_2.jpg
Manchetas con butifarra e escalivada. Fotos: Sole

Pasada a iniciación dos calçots, chega a segunda parte do ritual. Tras lavar as mans, pasas para o comedor da casa, onde se ofrece unha gran comida tradicional catalana. Na túa mesa agárdache pan tomaca, e unha fresca escalivada, feita a partir de olivas, berenxena á braxa e pementos afumados. Tras a benvida, seguen unhas monchetas con butifarra, excelentes, e logo un año que tamén pasou pola grella ao que xa resulta chegar de pura satisfacción. O xantar remata cunha crema catalana, e a xente se vai animando a cantar cancións da Roda percusionando cos novelos nas mesas.

A tempada dos calçots en Casa Assumpta remata en abril, e as xornadas gastronómicas só son a fin de semana. É mellor reservar, porque o comedor énchese sábados e domingos de grupos que veñen a enzoufar os dedos na borra e na terra das raiceiras dos calçots. A historia sae por 35 euros, viño, cafés, licores incluídos.

{ 11 comments… read them below or add one }

Nico 10 / February/ 2008 at 3:02 am

Gracias pola información, non perderei de pasar por alí, lembro un “calçots a la romesco” en Huesca que me deixaron marabillado.
Menos mal , hai chineses , indios , xaponeses, etc en Galicia, pero non temos cataláns ou andaluces por exemplo.
Refírome a restaurantes que anda a cousa moi mal…

magago 10 / February/ 2008 at 10:26 pm

É certo, en Galicia temos un enorme déficit de restaurantes de cociña foránea, e sempre parece que están na corda frouxa…

Por iso gústame especialmente que se poida facer isto nunha casa de turismo rural, que a xente busque novas fórmulas!

Paco Penas 11 / February/ 2008 at 3:47 am

Gustaríame saber se vas a estos sitios por iniciativa propia ou hai unha forza sobrenatural que te leva a forza a estes recunchos.
Eu hoxe non sei que veño buscar o teu blog. Tamén é verdade que sempre hai novas tecnolóxicas, menos mal… e digo esto porque acaban de poñerme seis implantes o sabado pola mañan. Xa podes imaxinar da fame que padezo :-)
Apertas e graciñas por compartir tantas e tan boas novas.

matematicaspaladaryfogones 11 / February/ 2008 at 9:50 pm

Hola magago.
Necesito da tua colaboración, si e que queres, non e unha obriga.
Estou facendo un traballo,sobre o tema que plantexo no meu derradeiro post.
Trátase de atopar un resultado ao problema.
¿queres participar, dandome tua opinión?
Moitas gracias
Elena

magago 12 / February/ 2008 at 12:29 am

Paco, moitas grazas!

A túa pregunta: a resposta é a da forza sobrenatural. :-)

magago 12 / February/ 2008 at 1:11 am

…e ánimo con esa recuperación!

magago 12 / February/ 2008 at 1:12 am

Elena, estes días estou que boto fume con todas as cousas nas que ando. En canto teña un momento, contra finais da semana que vén, xa te comento.

X 12 / February/ 2008 at 10:45 pm

Alegroume atopar este post no seu sitio, tiven ocasión de ir alí a unha calçotada o ano pasado e foi unha experiencia divertida e riquísima. Saúdos.

delokos 24 / February/ 2008 at 9:02 pm

Ola, Manuel…

Chego agora mesmo de alá, de disfrutar da calçotada… a verdade e que a túa recomendación foi estupenda… os calçots, que xprobara antes en Cataluña, magníficos, e o resto da comida, estupenda, todo ben presentado e estupendamente cociñado. A xente, máis que amable e estupenda… sen dúbida, unha magnífica recomendación…

Ademáis, tivemos ocasión de falar largo co cociñeiro, un rapaz moi novo, coido que fillo dos donos, que nos explicou todo o proceso de rehabilitación da casa, e puidemos ver fotos do antes e despois… o traballo foi incrible; agora quedáronme ganas de ir durmur por alá unha noite…

Unha aperta e moitas grazas…

magago 24 / February/ 2008 at 9:07 pm

Alégrome, Eugenio, a verdade é que o sitio paga ben a pena. Aínda me quedan gañas de repetir!

iXEIRA 12 / October/ 2009 at 10:04 pm

Descoñecíamos o da calçotada… e somos de Arzúa!!! Haberá que probala!!!

Deixa un comentario

Previous post: Dous magníficos anuncios do Metro de Madrid

Next post: Cóidasme dos peixes?