


[lang_gl]Xa teño falado por aquí das estupendas novelas fantásticas do escritor polaco Andrzej Sapkowski. O seu protagonista é un bruxo mercenario, un tanto amoral e puramente superviviente que se chama Geralt de Rivia. O universo de espada e bruxería que constrúe Sapkowski é moito máis divertido que subprodutos do xénero, como a Dragonlance ou similares. Nos relatos de Sapkowski, paródianse os mitos, as relacións sentimentais, hai sexo divertido, moita acción e, iso si, pouca épica. Están escritos despois de que se tiveran alcanzado algúns dos cumios literarios do xénero fantástico, e o escritor non aspira a emular aos mestres, senón dar unha puntada máis alá, enchelos de humor e sarcasmo.
Por iso, porque Sapkowski e o seu protagonista, o bruxo Geralt de Rivia, me fascinaron, agardei con impaciencia que o estudio polaco CD Projekt rematara a versión en videoxogo das súas aventuras. Tiña moito interese por ver como uns novatos se defendían na recreación dun universo literario tan cheo de matices, e como o facían desde a suposta periferia da cada vez máis poderosa industria do entretemento dixital. Por sorte, os polacos atoparon un gran aliado na distribución: Atari. Así que, fresquiño de todo, chegounos The Witcher, a versión interactiva das novelas de Sapkowski.
The Witcher é un enorme -en todos os sentidos- xogo de rol interactivo. Nas súas dimensións técnicas: require cando menos 10 Gbs de disco duro para a súa instalación e unha tarxeta gráfica de non menos de 256 Mbs e un par de Gbs de Ram (eu estouno xogando cun Vaio que non está nada mal, con 128 megas de gráfica, e por veces síntoo chorar en silencio). Pero tamén nas súas ambicións narrativas. Porque se trata dun xogo con moita acción, pero con enormes secuencias de diálogos, elaboradísimos e enormes escenarios que cautivan, e un sentido do ritmo moi elevado. Un exemplo dos seus propósitos é a combinación de vistas: desde a isométrica clásica de moitos xogos de estratexias ata un fantástico modo cámara ao ombreiro que te traslada ao corazón do combate con elaborados monstros.
Ao xogar este xogo, doume conta das carencias que aínda nos faltan: porque nunha narración tan ambiciosa como The Witcher un percibe as ambicións e os erros de vulto, xa advertidas noutras moitas recensións do xogo. A rixidez de moitas das personaxes nas escenas dialóxicas contrasta co dinamismo fantástico das escenas de exploración e combate. A dobraxe é absolutamente infame e inexpresiva, e ás veces empeórao unha reescritura algo deficiente de partes do guión. Xogando a The Witcher …un sabe ata onde chegarán os xogos en dez ou quince anos, porque o seu camiño está aquí, pero percibes todo o que falta: tecnolóxico e, sobre todo, profesional. Aínda que saibamos que o videoxogo acabará chegando á alta cultura, aínda tardará.
Con todo, estes son peros a maiores. O xogo é unha marabilla inmersiva, una xoia do preciosismo gráfico, e tes a sensación real de introducirte nun territorio novo cheo de posibilidades abertas (de feito, o xogo ten tres finais e 80 horas de xogo posibles), acompañando ao mago por estas topografías inventadas e soñadas que xa comezan a parecerse á materia da que está feita a imaxinación. Posibelmente é un dos xogos máis coidados e fermosos que se teñan programado. E aquí podedes comprobalo:[/lang_gl]
[lang_es]Ya he hablado por aquí de las estupendas novelas fantásticas del escritor polaco Andrzej Sapkowski. Su protagonista es un mago mercenario, un tanto amoral y puramente superviviente que se llama Geralt de Rivia. El universo de espada y brujería que construye Sapkowski es mucho más divertido que subprodutos del género, como la Dragonlance o similar escoria literaria. En los relatos de Sapkowski, se parodian los mitos, las relaciones sentimentales, hay sexo divertido, mucha acción y, eso sí, poca épica. Están escritos después de que se hubiesen alcanzado algunos de las cumbres literarias del género fantástico, y el escritor no aspira a emular a los maestros, sino dar una puntada más allá, llenarlos de humor y sarcasmo.
Por eso, porque Sapkowski y su protagonista, el mago Geralt de Rivia, me fascinaron, esperé con impaciencia que el estudio polaco CD Projekt terminase la versión en videojuego de sus aventuras. Tenía mucho interés por ver cómo unos novatos se defendían en la recreación de un universo literario tan lleno de matices, y como lo hacían desde la supuesta periferia de la cada vez más poderosa industria del entretenimiento digital. Por suerte, los polacos encontraron un grano aliado en la distribución: Atari. Así que, fresquito de todo, nos llegó The Witcher, la versión interactiva de las novelas de Sapkowski.
The Witcher es un enorme -en todos los sentidos- juego de rol interactivo. En sus dimensiones técnicas: requiere al menos 10 Gbs de disco duro para su instalación y una tarjeta gráfica de no menos de 256 Mbs y un par de Gbs de Ram (yo lo estoy jugando con un Vaio que no está nada mal, con 128 megas de gráfica, y por veces lo siento llorar en silencio). Pero también en sus ambiciones narrativas. Porque se trata de un juego con mucha acción, pero con enormes secuencias de diálogos, elaboradísimos y enormes escenarios que cautivan, y un sentido del ritmo muy elevado. Un ejemplo de sus propósitos es la combinación de vistas: desde la isométrica clásica de muchos juegos de estrategias incluso un fantástico modo cámara al hombro que te traslada al corazón del combate con elaborados monstruos.
Al jugar este juego, me doy cuenta de las carencias que aún nos faltan: porque en una narración tan ambiciosa como The Witcher uno percibe las ambiciones y los errores de bulto, ya advertidas en otras muchas recensiones del juego. La rigidez de muchos de los personajes en las escenas dialógicas contrasta con el dinamismo fantástico de las escenas de exploración y combate. El doblaje es absolutamente infame e inexpresivo, y a veces lo empeora una reescritura algo deficiente de partes del guión. Jugando a The Witcher …uno sabe dónde llegarán los juegos en diez o quince años, porque su camino está aquí, pero percibes todo lo que falta: tecnológico y, sobre todo, profesional. Aunque sepamos que el videojuego acabará llegando a la alta cultura, aún tardará.
Con todo, estos son peros a mayores. El juego es una maravilla inmersiva, una joya del preciosismo gráfico, y tienes la sensación real de introducirte en un territorio nuevo lleno de posibilidades abiertas (de hecho, tiene tres finales y 80 horas de juego posibles), acompañando al mago por estas topografías inventadas y soñadas que ya comienzan a parecerse a la materia de la que está hecha la imaginación. Posiblemente es uno de los juegos más cuidados y hermosos que se hayan programado. Y aquí podéis comprobarlo:[/lang_es]


Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 







