Din que a pequena aldea de Pazos de Arenteiro ten a maior concentración de pazos por metro cadrado por Galicia. E a nosa descuberta de tan insólito lugar foi toda unha fantástica sorpresa. A aldea está no concello de Boborás, no Ribeiro. Hai que meterse nos montes pola estreita estrada, subindo o exhuberante curso do río Avia, pero ben merece a pena. O primeiro que ves é a medieval Ponte da Cruz, manténdose a duras penas sobre o río desde que ficou mancada nos enfrontamentos da Guerra da Independencia. Outra ponte medieval mantén un misterioso debuxo dunha figura e a cruz do Santo Sepulcro. Dan gañas de malescribir unha novela de misterio e forrarse. A aldea foi unha encomenda templaria, logo recuperada pola Orde de Malta, e nela prosperou a aristocracia do viño. A vella encomenda dos cabaleiros aínda se conserva como casa de turismo rural. E ao redor da igrexa apréixanse un montón de pequenos pazos blasonados destes fidalgos vinícolas que escolleron un estresante e mínimo espazo neste solitario corazón do Ribeiro. As balconadas pétreas érguense entre estreitos calexóns. E, de súpeto, un pode descubrir pequenos xardíns, portóns do século XIV ou XV.
A Ponte da Cruz, destruída na Guerra da Independencia. Fotos: Sole
Antiga Encomenda da Orde dos Cabaleiros de Malta
Os pazos están construídos rebaixando o nivel das grandes laxes da zona. Neste, a Casa de Arriba, os chanzos e os cimentos están labrados na pedra.
Os herdeiros das antigas familias repartiron o interior dos edificios. Mentres un sector se mantén en pé, outro se converte nunha xungla vexetal.
No XIX, unha familia construíu esta pequena vila e vestiuna cun fermosísimo xardín francés no fondo da aldea; os magnolios perfuman a carballeira e as vides.
Manuel Gago é xornalista e profesor universitario. 
{ 2 comments… Le abaixo ou engade o teu }
Impresionante lugar. Ya lo tengo marcado para mi próxima escapada.
Ahora que veo estas fotos me traen muchos recuerdos que se me vienen a la cabeza. Hace ahora el dia 1 de diciembre de 1955, yo nací y me crié en Pazos hasta los 18 años. A partir de ahí me vine a Vitoria, en donde resido ha ahora 33 años. En verano suelo ir a visitar a mis padres y hermanas que todavía viven ahí. Desde luego es un pueblo precioso, que aprecias cuando estás fuera de él.
Deixa un comentario